'ஆள்தலும் அளத்தலும்' - எழுத்தாளர் எஸ்.ரா. அவர்களின் வாழ்த்து

எழுத்தாளர் எஸ்.ரா. அவர்களின் வாழ்த்து 

 எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின்  கதாவிலாசம் வாசித்து அதன் வழியாகவே எழுத்தாளர்களையும் படைப்புகளையும் தொகுத்துக் கொண்டேன். அன்று விகடன் போன்ற வணிக ஊடகத்தில் இலக்கியத்தையும் ஆளுமைகளையும் அறிமுகப் படுத்தினார். என் தொகுப்பின் முன்னுரையில் அவருக்கு இதை குறிப்பிட்டு நன்றியும் தெரிவித்திருந்தேன்.வெகுஜன எழுத்திற்கும் இலக்கிய எழுத்திற்குமான வேறுபாட்டை அது (கதாவிலாசம்) உணர்த்தியது.

 சமூக ஊடகங்களின் வாயிலாக வாய்க்கும் இணைய உறவிற்கு அடித்தளமாக அமைந்த ஆர்க்குட் உச்சத்தில் இருந்த காலத்தில், எனக்கு அதில் இலக்கியம் சார்ந்து ஆர்வம் இருந்தது.  அந்த திசை நோக்கி வாசிப்பில் மேலும் உந்திச்செலுத்தியது அன்றைக்கு எங்கள் ஆர்க்குட் கூடுகைக்கு நேரில் வந்து அவர்  ஆற்றிய உரைதான்.

என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு நாவலான தம்மம் தந்தவன் வந்த பொழுது அதை அந்த வருடத்தின் சிறந்த புத்தகங்களில் ஒன்றாக குறிப்பிட்டு அவர்  எழுதியருந்தது என்றும் எனக்கு பெரும் உற்சாகத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கும் ஒன்று.

வாசகர் எழுத்தாளரை அறியும் அளவு எழுத்தாளர் எங்கோ ஒரு நகரத்தில் வாழ்ந்திருக்கும் வாசகரை அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால்  இன்று தொகுத்துப் பார்க்கையில், அவரது  எழுத்துக்கள் வழியாக மறைமுகமாக என் வாசிப்பிலும்,   புனைவுகள் வெளியாகும் தருணங்களில் அதை அடையாளப்படுத்தி நேரடியாகவும்  அவர்  எப்பொழதும் என்னுடன் இருக்கிறார்   என்கிற உணர்வு உண்டாகிறது.

 ஆள்தலும் அளத்தலும் சிறுகதை தொகுப்பு வெளியான பொழுது அதை அவருக்கு   அளித்து ஆசிபெறவே எண்ணினேன். ஆனால் அதை இவ்வளவு விரைவாக வாசித்து இருநாட்களில் அவரது  தளத்தில் அது குறித்து எழுதுவார்  என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. நேரில் சந்தித்த பொழுது  என் சிறுகதை தொகுப்பு  குறித்த பாராட்டுகளோடு அது சார்ந்த    மேலும் சில கருத்துக்களையும் ஆலோசனைகளையும் அளித்தார். அவற்றையும் மனதில்  குறித்துக் கொண்டேன்

இந்த நெருக்கடியான புத்தக கண்காட்சி காலத்தில் கிடைத்த சொற்ப ஓய்வு நேரத்தில் இதை வாசித்து  எழுதியதும் கதைகள் குறித்து உரையாடியதும்  என்னை மிகவும் உற்சாகமாக உணரச் செய்தன. 

எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு நன்றிகள். 

’ஆள்தலும் அளத்தலும்’ எஞ்சுவதும்- அனங்கன்

 முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு மிகவும் முக்கியமான ஒன்று ஆசிரியருக்கும் வாசகருக்கும்.ஆசிரியன் தன்னை முதன்முதலாக வாசகன் முன் வைக்கும் தருணம் அவன் வாழ்வில் என்றும் இனிமையாக நினைவில் இருக்கும்.ஆசிரியன் தன் வாசகனையும்,வாசகன் ஒரு ஆசிரியனையும் கண்டுகொள்ளும் நிகழ்வு இதன்மூலம் நடக்கிறது.பின்னாளில் அவன் அடையும் உச்சங்களும்   கண்டடைதல்களும்   விதையாக இங்கே உறங்குகின்றன.தமிழில் மகத்தான படைப்பாளிகளின் முதல் தொகுப்புகளில்  அவர்களின் ஆளுமை திரண்டு வருவதை காணலாம். அசோகமித்திரனின் அவருக்கே உரிய கறாரான யதார்த்தவாதம் அவ்வெதார்த்ததிலிருந்து மெலெழும் அழகியல்,இனிமையும் கறிப்புமாக அவர் அளிக்கும் வாழ்க்கை அவரின் முதல் தொகுப்புகளில் நாம் அடையலாம். ஜெயமோகனின் “திசைகளின் நடுவே” என்னும் அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில்,அவர் பின்னால் விரிந்து பரவிய நாட்டாரியல், காவியவாதம்,மாயாவாதம்,கேரள கன்னியாகுமரி வரலாறு கதைகள் என   அனைத்திற்கும் தொடக்கத்தை அங்கே காணலாம். 

அவ்வகையில் ஆர்.காளிப்ரஸாத்தின் “ஆள்தலும் அளத்தலும்” முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு யதார்த்தவாதத்தில் ஆரம்பித்து கதைகளின் வழியே அதை மீறி மேலெழ முயற்சிக்கின்றன. இத்தொகுப்பை வாசிக்கும் பொழுது அசோகமித்திரன் இந்திரா பார்த்தசாரதி கதைகள்நினைவில் எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை, பெரும் முன்னோடிகளின் கதைகளை நினைவூட்டுவது சாதகமே தவிர எதிர்மறை அம்சம் இல்லை. இம்முன்னோடிகள் போலநகர் சார் வாழ்க்கையை எழுதியதால் அல்ல நினைவிற்கு வருவது அகச்சித்தரிப்பினூடே புறச்சித்தரிப்பும் பின்னி அதன் வழியே கதைகள் செல்கின்றன. உதாரணமாக “விடிவு” “ஆர்வலர்” “ஆள்தலும் அளத்தலும்” கதைகளைக் கூறலாம். குத்தூஸ் தன் வீடு மதம் சார்ந்து கட்டுப்பட்டவராயின் பன்றிகளிடம் அன்புடன் இருக்கவே முயற்சி செய்கிறார்  தாய் பன்றி ஒரு சரடெனில் குத்தூஸ் இப்பக்கம் இன்னொரு சரடு, பேரனுக்காக பன்றிக் குட்டியை குத்தூஸ் தூக்கியதால் தாய் பன்றி குத்தூஸ் இருக்கும் இடத்தை விட்டு தன் வசிப்பிடத்தை மாற்றிக்கொள்கிறது, பன்றிக்கு, மனிதன் தீண்டத்தகாத சேர்ந்து வாழ தகுதியற்றவனாக ஆகும் இடம் கதை முடிகிறது.

ஆசிரியரின் பலம் கதாப்பாத்திரங்களை நம் மனதில் பதியவைப்பது தான்,கதைகளை விட ஆசிரியர் கதாப்பத்திரங்களை சொல்வதில் தான்  அதிக மகிழ்ச்சி அடைகிறார் போலும், அது மனதில் நிற்கவும் செய்கிறது.”பூதம்” கதையில் கதை என்று எதுவும் இல்லை நீலகண்டனின்  அகச்சித்தரிப்பின் மூலம் புறம் விவரிக்கப்படுகிறது.சென்ற தலைமுறையில் தந்தையின் நகையையும் வீட்டையும்  பங்கிட்டுக் கொள்கிறார்கள் சகோதரர்கள்,வீட்டின் மதிப்பு உயர்கிறது, நகை வீடு அளவிற்கு லாபம் தரக் கூடியதாக இல்லை, மனைவி மகளின் நச்சரிப்புக்கு ஆளாகும் நீலகண்டன்,யதார்த்தமாக கோயிலுக்குச் செல்கிறார். அர்ச்சகர் சிவ சந்நிதியில் அலங்காரம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்,வேறொரு சந்நிதியில் வரும் மற்றொரு அர்ச்சகர் பிரசாதத்தையும் மாலைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு சென்று விடுகிறார்,பார்வதி பரமேஸ்வரனை எள்ளி நகையாடும் இடத்தில் கதை தன்னை, பகடியின் மூலம் நிகழ்த்திக் கொள்கிறது.

இத்தொகுப்பின் ஆசிரியரை முழுமையாகக் அடையாளம்  காட்டும் கதை “ஆள்தலும் அளத்தலும்”.வேலைத் தேடி அலையும் “நான்” சமூக பெரியவர்களைக் கண்டு வெறும் பரிசுப் பொருளுடன் திரும்பும் பொழுது வேசியுடன் இருக்கும் தன் சக ஊழியர்களை கண்டு திடுக்கிடுகிறான், பின் சகஜமாக அதை எடுத்துக் கொள்கிறான் .நாஞ்சில் நாடன் முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பது போல எதையோ ஒன்றை தேடி மற்றொன்றை கண்டுகொள்வதோடு கதை முடிவடைகிறது. அவன் கண்டடைந்த ஒன்று முழுமையாக வாசகனிடமே உள்ளது. அதே போல் “பழனி” கதையில் பழனியின் மீறல்கள் நன்றாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது.அவனின் மீறல்கள் மூலமாகவே கதை நம்மை வந்தடைகிறது.

“கரி” நம் அன்றாட தருணங்களில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் காமத்தை நுட்பமாக வாசகனுக்கு உணர்த்துகிறது.

“ஶ்ரீஜீ” “விடிவு” போன்ற கதைகளில்  திருப்பத்தை ஆசிரியர் உண்டு பண்ணுவது போல் இருக்கிறது. வடிவ சிதறலும் அநேக கதைகளில் வாசகனின் கவனத்தை சிதைப்பதாக இருக்கிறது.

இக் கதைகளின் வழியே ஆசிரியரின் கண்டடைதல்களையும் பயணத்தையும்   நம்மால் அறிய முடிகிறது. இத்தொகுப்பில் கடைசி கதையான “பராசக்தி” யில் ஆசிரியர் தன்னுடையதான எழுத்தை வந்தடைகிறார் நம் கண்ணுக்கு தெரியாத மின்சாரத்தை, அச்சக்தியை , பெரும் பிரபஞ்சத்தியில் ஒன்றாக காணும் போது கதையும் இத்தொகுப்பும் நிறைவடைகிறது,  பின் நாட்களில் மகத்தான படைப்புகளை ஆசிரியர் தருவார் என்னும் நம்பிக்கையை தருகிறது.

நன்றி:-  அனங்கன்  (https://www.jeyamohan.in/144644/)

தொடர்புடைய பதிவுகள்:-

பண்ணைக்கு ஒருவன்

வெறும் தானாய் நிலைநின்ற தற்பரம் - இருப்பை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளல்

 

ஒரு புதினத்தின் ஆதாரம் என்பது பெரும்பாலும் அசாதாரண சம்பவங்களே. அதிலும் தன்வரலாறு புத்தகமாக எழுதப்படுக்கையில் அந்த அசாதாரண சம்பவங்களே கதையை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றன. எழுத்தாளரும் கவிஞருமான யுமா வாசுகியின் ‘ரத்த உறவு’ நாவலில் வரும் அசாதாரண குடும்ப வன்முறை ஒரு உதாரணம். அதுபோல சில தன்வரலாற்றுப் புனைவு நாவல்களில்  ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுச்   சொல்ல வருவது என்ன என்பதும்   துவக்கத்திலிருந்தே  வருகிறது.  சிலுவை ‘குவா குவா’ என்று அழுதுகொண்டு எல்லா குழந்தைகள் போலத்தான் பிறந்தான் என்ற வரியிலிருந்து சிலுவைராஜின் சரித்திரம் என்னும் தன்வரலாற்றுப்  புனைவை ராஜகெளதமன் எழுத துவங்குகிறார். பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் என்ற வரியை பகடி செய்திருப்பது போல தோன்றும். சமூகத்தில்  பிறப்பால் /  ஜாதியால்  தாழ்வாக  பார்க்கப்பட்ட ஒருவரின் வாழ்க்கைக்குள்   இப்படித்தான் நுழைகிறோம். ஆனால் இதை எழுத்தாளர் வாசகருக்கு கோடிட்டு காட்டுவது  இல்லை. அவர் எழுத்தின் வழியாக வாசகன்  அறிகின்ற புரிதல்தான் இது. இவ்வகை நாவல்கள், தான் சொல்லவருவது என்ன என்பதை துவக்கத்திலேயே வாசகருக்கு குறிப்பாலுணர்த்தி விடுகின்றன. இவையன்றி பெரும் ஏற்றத் தாழ்வுகள் நிறைந்த வாழ்க்கை வரலாறும் வாசகருக்கு ஆர்வமூட்டக் கூடியது. பெரும் தொழிலதிபர், தன் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதும்போதும் அல்லது ஒரு கைதி / குற்றவாளி / போர்வீரன்  தன் கதையை எழுதும்போதும்  வரும் ஆர்வம் அத்தகையது.   ஒருவகையில் வாசிப்பவர் தனக்கு  அணுக்கமாகவும் அதே நேரம் அசாதாரணமானதாகவும் அவர் வாழ்க்கையை உணரவேண்டும். அது இல்லாமல் வெகு சாதாரணமாய் அனைவருக்கும் பொதுவான இளம்பிராயம், காதல், மணவாழ்க்கை வேலை  என்று செல்லும் தன்வரலாற்றுப் புத்தகம் வாசகரை சற்று குழப்பக் கூடும்.  வி.அமலன் ஸ்டேன்லி எழுதி தமிழினி வெளியீடாக இவ்வருடம் வந்திருக்கும் 'வெறும் தானாய் நிலைத்து நின்ற தற்பரம்' இந்த சவாலை வெற்றிகரமாக எதிர்கொள்கிறது. அது தன்னை நாவல் என்றோ, தன்வரலாறு என்றோ வரையறுத்துக் கொள்ளவில்லை. பதிப்பகமும் அதை என்னவென்று குறிப்பிடவில்லை. அதை ஒரு தன்வரலாற்றுப் புனைவு என்று வாசக பார்வையில் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.  

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், ஹிந்து நாளிதழில் எழுதிய 'புத்தாயிரத்தின் படைப்பாளிகள்' கட்டுரையில் அமலன் ஸ்டேன்லி அவர்களின் அத்துமீறல் நாவலை முக்கியமானதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அவ்வகையில் எழுத்தாளரின் பெயர் அறிமுகம் இருந்தாலும் அவரது கவிதைகள், புனைவுகள் என எதையும் வாசித்ததில்லை. இதுவே முதல் புத்தகம்.

ஜெரி மற்றும் சேவியர் ஆகியோர் வாயிலாக துவக்க அத்தியாயங்கள் விவரிக்கப் படுகின்றன. இரு பாத்திரங்கள் வாயிலாக சொல்லப் பட்டாலும்  ஜெரியைச் சுற்றித்தான் கதை நிகழ்கிறது. சேவியர்கூட ஜெரி பற்றித்தான் சொல்கிறான்.  அது அவர்களின் இளமைப் பருவம். ஐ.சி.எஃப்  எனப்படும் சென்னை  பெரம்பூர் இரயில் பெட்டித் தொழிற்சாலையின் அலுவலர் குடியிருப்புதான் அவர்கள் வளர்ந்த இடம். அதைச் சுற்றி நண்பர்கள், பள்ளி, காதல் என செல்கிறது இளமைப் பருவம். இதில் நிகழக் கூடிய அனுபவங்கள் எல்லாம் ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்த   அனைவருக்கும் பொதுவான அனுபவங்களே. இது சில புத்தகங்களில் அயர்ச்சியை கொடுத்திருக்கின்றன.  இங்கு எழுத்தாளர்,  ஒரு கவிஞராகவும் இருப்பதால் அந்த எழுத்து நடை அதை சுவாரசியமாக சொல்லிச்  செல்கிறது. மேலும் ஒரு முக்கிய காரணம் இவை வெறும் பால்யகால நினைவுத் தொகுப்பு அல்ல என்பதும்  ஜெரியின் பிற்கால தேடல்களுக்கான காரணிகள் என்பதும் வாசிப்பினூடே துலங்கி வருவதும்தான்.

ஜெரி கல்வி முடித்து பணியில் சேரும் தருணம் வரை செல்லும் இந்தக் கதையின்  துவக்க அத்தியாயங்கள் மெல்ல மெல்ல தன் பிற்பகுதியில் ஒரு மெய்யியல் நோக்கில் இலகுவாகத் திரும்புகின்றன. அதன் பின்னான ஜெரியின் தேடல்களும்  அவன் வாழ்க்கையை புரிந்துகொண்டு அமர்வதும் அதன் நிறைவுப் பகுதிகள். ஒரு பெரிய கேள்வி அல்லது தேடல் என்பதற்குள் தன்னை முற்றிலும் ஆழ்த்திக் கொண்டு, விடுபடல் எனறால் அனைத்தையும் வெறுத்து ஒதுங்குவது அல்லது அதிலிருந்து கூட்டுமானவரைக்கும் விலகி இருப்பது என்று செல்லாமல்   உலக வாழ்க்கையின் சிக்கலை எதிர் கொள்ளும் விதத்தை  கண்டறிய முயல்கிறது. 

முதல் அத்தியாயங்களில் வரும் ஜெரியின் உறவினர்கள் மற்றும் சுற்றுப்புர மனிதர்களின் கதையை புரிந்து கொண்டால் பிற்பகுதியில் ஜெரி கொள்ளும் குழப்பங்களையும் அதைக் கவனமாக கையாளுவதும் பிடி கிடைக்கின்றன.  அதை எழுத்தாளர் எங்கும் இணைப்பதில்லை ஆனால் சிறுவயது சம்பவங்கள் வாசிப்பவரின் மனதில் இருப்பதால் அங்கிருந்து எழுத்தாளர் எடுக்கும் நிலைப்பாடு புரிந்துகொள்ளத் தக்கதாய் இருக்கிறது. சங்கர் என்கிற ஒருவர் மணமாகிய பின்னர் இன்னொரு ஈர்ப்பு ஏற்பட அதைக் கையாளத் தெரியாமல் குடிகாரனாக நடைபாதையில் கிடந்து உழலும் ஒரு சித்தரிப்பு முன் அத்தியாயங்களில் வருகிறது. பிற்காலத்தில் ஜெரி தன்  வாழ்வில்  அந்த சிக்கலை அடையும் பொழுது அதை கவனமாகக் கையாளுகிறான். அதேபோல தன்னுடைய ஆய்வக பரிசோதனை எலிகளுக்கு புற்றுநோய்க்கான நுண்ணுயிர்களைச் செலுத்துவது ஜெரிக்கு உண்டாக்கும் அகச்சிக்கலும் குறிப்பிடத்தக்கது. அதே தருணத்தில் தன்னுடைய அக்கா நோயுடன் போராடுவது வருகிறது.

 

நுண்ணுயிர்கள் குறித்த ஜெரியின் சிக்கல் முதலில் பணியிடத்திலிருந்து துவங்குகிறது.    ஒரு காரணத்தில் செயல்படும் பொழுது அதற்கு சம்பந்தமில்லாத வேறு  யாரோ பாதிக்கப்படுவது ஜெரிக்குள் கேள்வியை எழுப்புகிறது.  பணி  நிமித்தமாக எண்ணூர் பகுதியில் ஆய்வு மேற்கொள்பவன் அங்கு தொழிற்சாலை கழிவுகளால் மக்கள் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டும்,  உறுப்புச் சிதைவுடனும் பிறப்பதை கண்டறிந்து அது சார்ந்த ஆய்வறிக்கையும் தயார் செய்கிறான். மேலும் மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த  வேண்டி கூட்டங்களும் நடத்துகிறான். சோதனைச்சாலை எலிகள், தொழிற்சாலையை சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் இவர்கள் தவிர தீராத நோயால் அவதியுறும் தன் அக்காள் என அனைத்து துன்பங்களுக்கும் விடை தேடக் கிளம்புவது போல அவன் பயணம் துவங்குகிறது. அப்பொழுது அவன் உணரும் ஒன்று அவனை திகைக்க வைக்கின்றது. எண்ணூர் பகுதியில் பணி புரிகையில் அவர் வெண்ணிற அந்துப்  பூச்சிகள் சார்ந்த ஒரு வாசிப்பை அடைகிறார். முன்பு பர்மிங்ஹாமில்  வெண்ணிற அந்துப் பூச்சிகள் உலவுகின்றன. தொழிற்சாலை கழிவுகளாலும் மாசினாலும் சுற்றுப்புறமே கருமைகொள்ள வெண்மை நிறத்தில் தெளிவாக தனது கண்களுக்குப் புலப்படும் அந்தப் பூச்சிகளை, பறவைகள் எளிதாக பிடித்து உண்கின்றன. போகப்போக இதை உணர்ந்த பூச்சியினம் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டி மெல்ல மெல்ல தன் நிறத்தையே சாம்பல் நிறமாக மாற்றிக் கொள்கின்றன. அந்தப் பூச்சியினத்தின் வெண்ணிற பூச்சிகள் அருகி சாம்பல் பூச்சிகளே மிஞ்சுகின்றன. இது அவனுக்குள் புரிதல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. ஒரு எண்ணம் தன் இனத்தின் வண்ணத்தையே  மாற்றுமா என்று அன்றைக்கு ஏற்படும் வியப்பு தானறியாமல் அவனை மெய்யியல் நோக்கிச் செலுத்துகின்றது.  நாவலின் முதல் பகுதிக்கும் இரண்டாம் பகுதிக்குமான மையம் என்று அந்தப் பகுதியை சொல்லலாம்.

 

ஆராய்ச்சி வாழ்க்கையின் வாயிலாக மனிதர்கள்  தன்னுடைய சிந்தனையில் கொள்ளும் இச்சை சார்ந்த பாவனைகளும்  ஜெரியை  அலைக்கழிக்கின்றன. ஆய்வகத்தில் ஒரு ஆண் எலியை பல பெண் எலிகளுடன் இணை சேர்ப்பது போல மனித வாழ்விலும் ஆணின் இயல்பு அதுதான் என்றும் அதை மறுக்கக் கூடாது என்றும் தன்னுடன் இருப்பவர்கள் வாதிடுவதை  அவனது இயல்பு ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஆறறிவு என்று மெச்சிக் கொள்பவர்கள் இச்சை என்று வரும்போது ஐந்தறிவு உயிருடன் தன்னைப் பொருத்திக் கொள்ள தயங்கவில்லை என்பது அவருக்கு அச்சத்தையும் சீற்றத்தையும் உண்டாக்குகிறது. புத்தகம் பொதுவாக ஜெரியை ஒரு ஜென்டில்மேனாகவே முன் வைக்கிறது.  அது தவிர, ஜெரிக்கு சில உள்ளுணர்வுகள் உண்டு. அவனால் சிலரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து அவரின் பெயரைச் சொல்ல முடிகிறது. எங்கோ மரணிக்கும் மனிதர்கள் திடீரென அவன் நினைவில் / கனவில் வந்து திகைப்படையச் செய்கிறார்கள். ( இத்தகைய திறன் கொண்ட ஜெரி தனக்குத் திருமணமானது தெரியாமல்  தன்னை அணுகி வரும் பெண்ணின் மனதை அறியாமல் இருக்கிறான் என்பது  ஆச்சரியமே. )

 

நாவலின் பிற்பகுதி முழுவதும் ஜெரியின் தியான அனுபவங்கள் வாழ்க்கைப் புரிதல்களைச் சுற்றி அமைக்கப் பட்டுள்ளன. இயல்பான ஆராய்ச்சி மனம் கொண்ட ஜெரி ஒரு சித்தாந்தத்தில் இருத்திக்  கொள்ளாமல்   பெளத்தம், ரமணர், ஜேகே ஆகியோரின் வழியாக தனக்கான புரிதலைக் கண்டடைகிறான். ஹோமியோபதி மருத்துவ முறையில் ஒரு விளக்கம் சொல்வதுண்டு. அங்கு எந்த நோய்க்கும் அவர்கள் மருந்து அளிப்பதில்லை. நோயாளிக்குத்தான் மருந்து அளிப்பார்கள். ஜுரத்துக்கு இந்த மருந்து என்கிற வழி அங்கு இல்லை. நோயாளியின் உடல்நிலை மனநிலை எல்லாம் அலசப்படும்.  நோயாளிக்கு வரும் கனவுகள் முதல் அவர் உண்ட உணவு வரை கேட்கப் பட்டு  அதற்கேற்ப மருந்து அளிக்கப்படும்.  இங்கு ஜெரிகூட தனக்கான புரிதல்களை தியானமுறைகளை அவ்வாறு தனித்துவம் கொண்ட, தனக்கேயான ஒன்றாக கண்டடைவது இந்த புத்தகத்தின் சிறப்பு. நாம் ஒரு யோக ஆசிரியரை சென்று சேர்வதே பரம்பரையாக நம் குடும்ப மரபில் வரும் ஒன்றை மீறும் ஒன்றுதான். ஆனால அங்கும் நாம் எதிர்கொள்ளும் முதல் கேள்வி, நாம் எந்த யோகா ட்ரெடிஷன் -ல் வருகிறோம் என்பது. அது ஒரு முரண்நகை. ஒவ்வொரு மனிதனும் தனித்துவமானவன்தான். ஒருவருக்கு பொதுவான உடல்நல சிகிச்சையே ஒத்துவராது என்கிற பொழுது, அவனால்  பொதுவான மனநல, தியான அனுபவங்களுடன் எவ்வாறு பொருத்திக் கொள்ள இயலும் என்கிற ஜெரியின் குழப்பம் கூட உண்மையானதுதான். அதனால்தான் அவன் கண்டடைந்த தீர்வு பெளத்தம், ரமணர், ஜேகே என எல்லா வழிகளையும் அறிந்து அதிலிருந்து இவை அனைத்தும் கலந்த ஒன்றைத் தனக்கானதாக கண்டடைந்த விதமாக அமைகிறது. இதை நமக்குத் திறந்து  வைப்பதன் மூலம் ஒரு கைகாட்டியாக ஒரு திசையை வாசகருக்கு இது காட்டுகிறது.

புத்தரின் போதனைகளில் ஆழ்ந்திருக்கும் ஜெரி,  அதன்பின் ரமணாஸ்ரமம் நோக்கி ஒரு உந்துததில் செல்லும் இடம் கவித்துவமான உதாரணத்துடன் வருகிறது. ஜெரி போகும்போது எதிரில் ஒருவன் கையேந்துகிறான். ஜெரி அவனிடம் தனது  கையில் இருந்த கடலை பொட்டலத்தை அளிக்கிறான். அவன் அதைக் கொட்டிவிட்டுச் செல்கிறான். காலிக்கோப்பையில் தான் வேறொன்றை நிரப்ப முடியும் என்பது ஜென் தத்துவம். தான் உதிர்ந்த இடத்தில் ஒடுங்குதல் என்பதும். இதில் தான் யார் என்கிற கேள்வியுடன் அவன் ரமணரை நோக்கிச் செல்கிறான். சேவியர் மற்றும் ஜெரி வாயிலாக குறிப்பிடப்படும் ஜெரியின் வாழ்க்கையில், சேவியர் சொல்வது அவனது புறவெளியும் ஜெரி சொல்வது அவனது அகமும் என்று கொண்டால், இந்த அத்தியாயங்களுக்குப் பின் சேவியர் சொல்வது புத்தகத்தில் எங்கும் வரவில்லை. மொத்தமும் ஜெரியின் அகம்தான் வெளிப்படுகிறது என்றும் எடுத்துக் கொள்ள முடிகிறது.

 

’'பிறப்பு துன்பமானது. வாழ்க்கை துன்பமானது. மரணம் துன்பமானது’ என்பது ஒருவித போதனை. அனைத்து கவிஞர்களுக்கும் புத்தர் ஆதர்சமாக இருப்பதற்கு இந்த சிந்தனை கூட காரணமாக இருக்கலாம்.  தன்னுடைய இருப்பைப் புறந்தள்ளி தன் வாழ்வை கேள்வியாக்கும் படைப்புகள் ஏராளம் வருகின்றன.  அத்தனைக்கும் ஆசைப்படு என்பதும் ஒரு போதனை.  இது மற்றோரு எல்லையாக இருக்கிறது. இது அனைத்தையும் கொண்டாடு. கடன் வாங்கியாவது இன்பமாக இரு என்கிற கோட்பாட்டை கொண்டிருக்கின்றது. இரண்டுமே தன் இருப்பை, அதன் நோக்கத்தை புறக்கணித்து வேறொன்றை நோக்கிய ஒன்றாக இருக்கின்றன. எளிதில் கிட்டும் வழியாக இவை இரண்டுமே இருக்கின்றன. ஜெரி இவற்றுக்கிடையே தன்னை ஆராய்கிறான். இந்த நாவலின் இரண்டாம் பாதி முழுவதும் அதற்கான தேடலைக் கண்டடைகிறான்.  புரிதலை முன்வைக்கிறான். தன் அனுபவம், தன்  வாழ்க்கை, தன் பணி , தன் சுற்றுப்புறம் வாயிலாக ஜெரி கண்டடைந்த ஒன்று. அது இருப்பை நிந்திக்கவில்லை. மாறாக, அது இருப்பை புரிந்து கொண்டு ஆனந்தத்தை அடைய வழி சொல்கிறது. இந்த ஆராய்ச்சிகள் வழியாக மற்றவருக்கான தீர்வோ உபதேசமோ இல்லாமல் தனக்கேயான ஒன்றை வாசகரும் அறியத் தூண்டுகிறது. அதுவே இதன் தனிச்சிறப்பும். இறுதியில் எங்கும் நிறைந்த தற்பரம் தன்னையும் அதன் பாகமாக உணரச் செய்து,  தான் வெறும் தானாய் மட்டுமே நிலைகொள்கிறது

ஆள்தலும் அளத்தலும் சிறுகதை தொகுப்பிற்கான முன்னுரை

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் என் முதல் சிறுகதைக்கு அவரது இணையதளத்தில் ஒரு நீண்ட விமர்சனத்தை எழுதினார். .  விடிவு என்கிற அந்தக் கதை என் வாழ்வில் ஒரு நேரடி அனுபவமே. இந்தத்தொகுப்பில் உள்ள சிறுகதைகளில்  நேரடி அனுபவத்தை அப்படியே கதையாக்கியதும் அது ஒன்று தான். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தின் நண்பர்கள் குழுவில் இருந்த எழுத்தாளர் சிவா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் சொல்வனம் இதழின் ஆசிரியர் குழுவிலும் உள்ளார். அவர் மற்ற அனைவரையும் எழுதுவதற்காக தொடர்ச்சியாக வற்புறுத்தியும் வந்தார். அது என் முதல் கதை என்பதால் பிரசுரமானதும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு  ஒரு ஆர்வத்தில் அனுப்பி வைத்தேன். அதற்கான அவரது  விமர்சனம் என் மீதான அக்கறையின்பால் எழுதப்பட்டது. அந்தக் கதை முந்தைய எழுத்தாளர்களில் யாருடைய சாயலில் உள்ளது; அவ்வகை கதைகள் எவ்வாறெல்லாம் எழுதப்பட்டுள்ளன;  எனது கூறுமுறையில் நல்லவை அல்லவை என்னென்ன; இனி வரும் கதைகளில் நான் தொடர வேண்டியவை என்ன விட வேண்டியவை என்னென்ன என அவர் விரிவாக எழுதினார். தான்தோன்றித்தனமாக ஒரு தெருவோரத்தில் பாடிக்கொண்டிருப்பவனைக் கண்ட ஒரு இசைமேதை இறங்கி வந்து அவனுக்கு அதன் நிறைகுறைகளை விளக்கிச் சொல்வது போன்றது அது.  அந்த சிறுகதைக்குப் பல வாசகர்களும் தங்கள் விமர்சனங்களை எழுதி அவையும் தளத்தில் வெளியாயின. இந்தத் தொகுப்பு இன்று வெளியாக அன்று அவர் காட்டிய அன்பும் அக்கறையும் ஒரு முக்கியக் காரணம். அவருக்கு என் நன்றியை உரித்தாக்குகிறேன்.

    எழுத்தாளர் நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் புகழ்பெற்ற வாசகம் ஒன்று உண்டு ’எழுத்து என்பது எனக்கு தவம் அல்ல; வேள்வி அல்ல; பிரசவ வேதனை அல்ல; ஆத்ம சோதனையோ, சத்திய சோதனையோ அல்ல; பணம் சம்பாதிக்கும் முயற்சி அல்ல: பேரும் புகழும் தேடும் மார்க்கம் அல்ல; வாழ்க்கையை புரிந்து கொள்ளும் முயற்சி; என் சுயத்தை தேடும் முயற்சி!’ என்று. இந்தத்தொகுப்பில் நானும் அதற்கான என் முதலடியையே எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். அவரது மோஹித்தே, நாட்டுமருந்து ஆகிய கதைகள்  நான் இலக்கியத்துக்கும் வணிக எழுத்துக்கும் வித்தியாசம் அறியா காலத்தில் படித்தவை. மிதவை நாவல் பிற்காலத்தில் அறிந்து வாசித்த ஒன்று. விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் மூலமாக அவரை அணுகி உரையாட வாய்ப்புகள் வாய்த்தன. இவை தொகுக்கப்பட்டால்  அவருடைய  முன்னுரை வேண்டும் என்று நான் கதைகளை எழுதிய போது நினைத்துக்கொண்டேன். அவரும் ஒப்புக்கொண்டு எழுதிக் கொடுத்துள்ளார். அவரது முன்னுரையை பெரும் கெளரவமாகவும் ஆசியாகவும் கருதுகிறேன். வணிக இதழ்களில் தன் எழுத்துக்கள் மூலம் நவீன இலக்கியத்தை அறிமுகம் செய்த எழுத்தாளர்களான சுஜாதா மற்றும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ஆகியோரையும் இக்கணத்தில் நினைத்துக்கொள்கிறேன்.

சமூக வலைதளங்கள் தமிழுக்கு அறிமுகமான சமயத்தில் வலைப்பூ, ஆர்க்குட் போன்றவற்றில் சில பத்திகள் எழுதியிருக்கிறேன். அவற்றில் நிகழும் தொடர் விவாதங்களில் பங்கெடுத்துப் பத்திகளாக எழுதினேன். ஆனால் எழுத்து என்பது வேறு; அது டைரி எழுதுவது போல அன்றாட அலைச்சல்களின் தொகுப்பு மாத்திரம் அல்ல; அன்றாடங்களிலிருந்து நாம் உணரும் ஒன்று என்று நம்புகிறேன். என்னுடைய கதைகளில் ஒரு சிறுகதைக்கான தருணம் இருக்கிறதா என்று கவனிக்கிறேன். என் கதைகளின் வழியே நான் சொல்ல  வருவது வெறும் அதிர்ச்சியோ அல்லது நகைச்சுவையோ மாத்திரம் அல்ல என்பதில் கவனமாக இருக்கிறேன். கதைகளை வாசிப்பவரை மகிழ்விக்கும் நோக்கமோ அவரது அறிவுக்கண்ணை திறந்துவைக்கும் ஆவலோ இருந்ததில்லை. நான் அறிந்த களங்கள் எனக்கு சிலவற்றைச் சொல்ல இலகுவாக இருக்கின்றன என்பது மறுப்பதற்கில்லை. அந்தப் பின்புலம் உதவியாக இருந்தது. அனுபவங்கள் அறிதல்கள் என அனைத்தையும் ஒரு கலைடாஸ்கோப்பில் போட்டு சுழற்றிச்சுழற்றிக் காட்டுவது போலத்தான் இவை வெளிப்பட்டிருக்கின்றன.

இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள ‘ஆர்வலர்’ கதை  எழுத்தாளர்கள் அரவிந்தன் மற்றும் ஆர். அபிலாஷ் ஆகியோர் நடுவர்களாக இருந்த கிழக்கு பதிப்பகத்தின்  ’சென்னையர் கதைகள் -2018’ சிறுகதை தொகுப்பில் தேர்வானது. மற்ற கதைகளில் நான்கு சொல்வனம் இணைய இதழிலும் மூன்று பதாகை இணைய இதழிலும் வெளியாகின. இரு கதைகள் இங்கு நேரடியாகப் பிரசுரமாகின்றன. நண்பரும் இலக்கிய விமர்சகருமான ஜா.ராஜகோபாலன் ஒரு சிறந்த திருத்தரும் ஆவார். அவரது ஆலோசனைகள் மிகவும் உதவியாக இருந்தன.  நண்பர் அருணாச்சலம் மற்றும் ஆனந்த் ஸ்ரீநிவாசன், தனா ஆகியோரும் ஒன்றிரண்டு தவிர அனைத்து கதைகளையும் பிரசுரமாவதற்கு முன்பே படித்து கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அரங்கசாமி, ஷிமோகா ரவி, சுனில் கிருஷ்ணன், சுந்தரவடிவேலன், சுரேஷ்பாபு, செளந்தர்ராஜன், நட்பாஸ் ( பதாகை ), கிரிதரன்(சொல்வனம்) ஆகியோரும் ஊக்கமும் உற்சாகமும் அளித்துள்ளனர். வாசகசாலை அமைப்பினர் இதன் மூன்று சிறுகதைகளை தங்கள் அமர்வுகளில் விவாதித்துள்ளனர். இவர்கள் தவிர இலக்கிய வட்ட நண்பர்கள் ஒவ்வொரு கதை வெளியான போதும் தம் விமர்சனங்களை முன்வைத்து உரையாடினர். இவையனைத்தும் எனக்குப் பெரும் உற்சாகத்தை ஊட்டின. ’நற்றிணை’ யுகன் அவர்கள் பதிப்பித்த என் முதல் மொழிபெயர்ப்பு நாவலான ’தம்மம் தந்தவன்’ எனக்கு ஏற்கனவே இலக்கிய உலகில் நல்ல அறிமுகத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது. 

ஒரு ஆற்றைக் கடந்து செல்ல அதன் நடுவில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிற தென்னை மரத்தில் நடப்பவன் போல முழுக்கவனத்துடன் தான் என் லெளகீகத்தில் நடந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நடுநடுவே சிரிப்பது, அழுவது, அன்பு பாராட்டுவது, சீற்றம்கொள்வது என எதைச் செய்தாலும் ஒரு கண்ணை அந்த மரத்தின் மீது வைத்தபடியேதான் செய்ய இயல்கிறது. இருந்தாலும் என் ஆர்வத்தைப் புரிந்து  கொண்டு குடும்பத்தினரும் என் வாசிப்புக்கும் எழுத்துக்கும் ஆதரவாக இருக்கின்றனர். 

மேற்சொன்ன அனைவருக்கும், இந்தத் தொகுப்பை பதிப்பிக்கும் ’யாவரும்-பதாகை’ பதிப்பகத்தாருக்கும் இத்தருணத்தில் என் அன்பும் நன்றிகளும்.

R.காளிப்ரஸாத்

திருமுல்லைவாயல், சென்னை

‘ஆள்தலும் அளத்தலும்’ சிறுகதை தொகுப்பிற்கு எழுத்தாளர் நாஞ்சில்நாடன் அவர்களின் முன்னுரை

புத்தகம் வாங்க

பண்ணைக்கு ஒருவன்

‘ஆள்தலும் அளத்தலும்’ சிறுகதை தொகுப்பிற்கு எழுத்தாளர் நாஞ்சில்நாடன் அவர்களின் முன்னுரை

இளைய நண்பர் காளிப்ரஸாத் ஐந்தாறு  ஆண்டுகளாக விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் மூலமாக அறிமுகம். அவர் சிறுகதை எழுதுகிறவர் என்றெனக்கு அப்போது தெரியாது. ஒரு வகையில் அவருக்கே அந்த உத்தேசம் இல்லாதிருந்திருக்கலாம். ’யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே’ எனும் சங்க இலக்கியப் பாடல்வரி நினைவுக்கு வருகிறது.

 

            நான்காண்டுகளில் பத்துக் கதைகள், ‘ஆள்தலும் அளத்தலும்’ எனும் தலைப்பில் இன்று நூலாகிறது. ஆள்தல் என்றால் அரசு செய்தல், ஆட்கொள்தல், அடக்கியாளுதல், வழங்குதல், கைக்கொள்ளுதல், கையாளுதல் எனப்பல பொருள். அளத்தல் என்றால் அளவிடுதல், மதிப்பிடுதல், ஆராய்ந்தறிதல் என்பன பொருள். ஆழமான தலைப்பு சிறுகதை தொகுப்புக்கு. கதைகளை வாசித்து வரும்போது, தமிழ்ப் படைப்பிலக்கியப் பண்ணைக்கு ஒருவன் போந்தனன் என்பது உற்சாகமளிக்கிறது.

 

            மனத்தின் அவத்தைகள், தட்டழிவுகள், பிறழ்வுகள், கனவு நிலை உரைத்தல்கள், பிரமைகள் என்பன சிறுகதைக் கருப்பொருட்கள். சம்பவங்கள், முரண்கள், குணச் சித்தரிப்புகள், வாழ்வியல் போராட்டங்கள் எனப் பிறிதொரு வகை. என்ன வகையாயினும் மொழித்திறனிலும் செய்நேர்த்தியிலும் கூறு முறையிலும் சிறுகதைகள் எம்மை ஈர்க்கின்றன. சிலசமயம் சொப்பனத்தில் விடும் அம்பலப்புழை பால் பாயசத்தை விடவும் கையில் இருக்கும் சுட்ட பணகுடிப் பனங்கிழங்கு மேலென்பது என் மனோபாவம்

 

            காளிப்ரஸாத் எழுதிய பழனி முதல் பராசக்தி ஈறான பத்துக் கதைகளும் எனக்கு உற்சாக வாசிப்பு அனுபவம் தந்தன. செப்டம்பர் 2016-ம் ஆண்டு சொல்வனம் இணைய இதழில் அவரெழுதிய ‘விடிவு’ என்றே சிறுகதை அன்றே மனதை அலைக்கழித்தது. இப்போது மறுமுறை வாசிக்கும்போது அது பேசாப் பொருளைப் பேசத் துணிந்த கதை எனத் தோன்றியது.

 

            1992-ம் ஆண்டு நானெழுதிய ஐம்பத்து ஒன்றாவது கதை ‘ஊதுபத்தி’யை ‘விடிவு’ நினைவூட்டியது. எனது சாதி வெறியை நிறுவுகிற கதையென்று பகைமுரண் கொண்ட இதழாசிரியர் ஒருவரும் மார்க்சீய அறிஞர் ஒருவரும் ஆவணப்படுத்தினர். நல்லூழ் நிமித்தமாகக் காளிப்ரஸாத் அத்தகு அவதூறு, தரமிறக்குதல் எதையும் இக்கதை மூலம் எதிர்கொள்ள நேராது. தொகுப்பின் உணர்வுப் பூர்வமாக கதை அது. உருக்கும் கதையுமாம்.

 

            என் மதிப்பீட்டில், தொகுப்பின் சிறந்த கதை, ‘ஆள்தலும் அளத்தலும்’. அருளாலர் ஒருவர் பிரசாதம் போலக் கொடுத்த நினைவுப் பரிசொன்று பூசையறையில் வைக்கப் பெறும் தகுதியுடையது. நகரத்துச் சூழலில் வேசியொருத்தியின் செய்கூலிக்கு சேதாரமின்றிப் பணயமாகப் போகும் சம்பவமே கதை. இதில் வேசி, தாசி, பரத்தை, விலைமகள், பொருட்பெண்டிர், தேவடியாள், இருமனப் பெண்டிர், களவுக் கிழத்தி, விலை முலையாட்டி எனும் சொற்கள் இன்று விலக்கப்பட்ட கனிகள் என உணர்ந்தால், பாலியல் தொழிலாளி எனும் சமூக நீதிச் சொல் பெய்து கொள்ளலாம்.

 

            கிராமத்துப் பிறப்புகள், வளர்ப்புகள் பிழைப்புக்காக நகர் நோக்கி நகரும் போது சந்திக்கும் அலைக்கழிப்புக்களை அற்புதமாகச் சொல்லும் கதை மேற்சொன்ன ‘ஆள்தலும் அளத்தலும்’. மடாதிபதிகள் இருக்கட்டும், பெரு நகரங்களில் வாழ்பவர்கள் சொந்த ஊருக்கு வருகை புரிகையில், தம்மைக் காணவரும் படித்த வேலைக்குத் தொண்ணாந்து நிற்கிற இளைஞனிடம் பகட்டாகச் சொல்வார், ‘ பம்பாய் பக்கம் வந்தா என்னை வந்து பாரு என்னா! ‘என்று. சிலரைப் போய் பார்த்த அனுபவம் உண்டெனக்கு. தேடுவது ஒன்று, கண்டடைவது மற்றொன்று என்பதை அனுபவமாக்கும் கதையது

 

            ’மதிப்பு’ என்றொரு கதையும் தொகுப்பில் மதிப்பான கதை. விற்பனை, ஒப்பந்தம், பராமரிப்பு போன்ற பணிகளில் ஈடுபடுவோர் இந்தக் கதையைத் தீவிரமான பொருளில் புரிந்து கொள்வார்கள். அன்பு, பெருந்தன்மை, தன்னலம், வஞ்சம், உள்க்குத்து, தன்படை வெட்டிச் சாதல் எனப் படுபவை ஊடும் பாவுமாக நெய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிற சமூகப் பின்புலத்தில், இந்தக் கதைக்கென்றோர் தனித்துவம் உண்டு. கதையின் இறுதிப் பத்தியில் அவலமான திருப்பம். சிறுகதையின் இலக்கணம் என்று கொள்வாருண்டு இறுதி வரிகள் தரும் திருப்பத்தினை. கடந்து போனதொரு தேசீய நெருக்கடி சரியா தவறா எனும் கேள்விக்கு நம்மை ஆட்படுத்தாமலேயே தரப்பட்ட அதிர்ச்சி இக்கதையின் இறுதி

 

            ’கரி’ என்றொரு சொல்வனத்தில் வெளியான கதை. ஒரு ஸ்ரீலஸ்ரீ உருவாகும் கதை. சிற்றின்பம், பேரின்பம் என இரண்டைத்தான் இன்பம் என்றனர். ஒன்றைக் கடக்க இன்னொன்று. அல்லது ஒன்றைக் கடந்தால் இன்னொன்று. நமது புராணங்களில் இரண்டுக்குமான எடுத்துக்காட்டுகள் உண்டு. நாம் காசு கொடுத்து கடிக்கிற பட்டியை வாங்க விரும்பவில்லை. வாசிக்க ஈர்ப்பான கதை இது.

 

            முன்னுரை எழுதுவது என்பது தொகுப்பின் அனைத்துக் கதைகளுக்கும் ஐயம்பெருமாள் கோனார் நோட்ஸ் எழுதுவதல்ல என்பதை அறிவோம். எனவே முடிப்புரையாகச் சில சொற்கள்.

           

            பெரும்பாலான இந்தக் கதைகள் நல்ல வாசிப்பு அனுபவம் வழங்குகின்றன. ஈர்ப்பான கூறுமொழி. சொந்த அனுபவங்களா அல்லது சாட்சியாக நின்றவையா என்று அனுமானிக்க முயல்வது வாசகனின் வேலை அல்ல. ஆனால் நம்பகத்தன்மைக்கு என்றொரு தனியான வசீகரம் உண்டு.

 

            சம்பிரதாயமான சில புத்திமதிகள் கூறுவார்கள், வழக்கமாக முன்னுரை எழுதுவோர். அதனைத் தவிர்க்க விரும்புகிறேன். ‘அழுதாலும் பிள்ளை அவள் தானே பெறனும்!’ என்பது நம் இலக்கியக் கொள்கை.

 

            காலத்தால் தொடரும் முயற்சியும், ஊக்கமும், உழைப்பும், நுட்பமான பார்வையும், சமநிலைச்சீர் கோடாமையும், மொழித்திறனும், கலைத் தேர்ச்சியும் மேலும் காளிப்ரஸாத்துக்கு வாய்க்க இந்தக் கலைமகள் வழிபாட்டுத் தினத்தில் வாழ்த்துகிறேன்!

 

மிக்க அன்புடன்,                            

நாஞ்சில்நாடன்

25 அக்டோபர் 2020   

ஆள்தலும் அளத்தலும் - முன்னுரை

புத்தகம் வாங்க

இடைவெளி - எஸ்.சம்பத்

நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்? போன்றவை அடிப்படைக் கேள்விகள். மனிதனைத் தவிர வேறு உயிர்களுக்கு இந்த ஆர்வம் ஏதும் இல்லை. ஆறாம் அறிவின் பக்க விளைவாக இதை சொல்லலாம். இந்த குழப்பம் இருந்தாலும்  அதை பெரிதாக பற்றிக் கொள்ளாமல் உலகியலில் ஆழ்வது என்பது பெரும்பான்மையினர் செய்வது. இதை அறிய வேண்டி உலகியலைத் துறந்து இந்த தேடலை ஒட்டி அலைவது  ஞானியருக்கானது. இந்த குழப்பம் ஒரு தருணத்தில் அனைவருக்கும் எழக்கூடியதுதான். உலகியலில் ஒருவித ஞான மரபின் தொடர்பில் இருப்பவருக்கு பற்றிக் கொள்ள ஒரு பிடிப்பு போதுமானது. அவர்கள் தனக்கான குருவை மத சித்தாந்தத்தைக் கண்டடைகிறார்கள். ஆனால் எதையும் கேள்விக்கு உள்ளாக்கி தானே  முழுதும் அறிய விரும்புபவர்க்கு உலகியல் கைகூடாமல்  ஞானமும் கைகூடாமல் போவதே சாத்தியமானதாகிறது. முற்றிலும் தேடலில் அமர்ந்த புத்தனே தன வீட்டை விட்டு காட்டில் சென்று அமர்ந்து பல  ஆண்டுகள் கழித்துதான் அந்த உண்மையை அறிகிறான். புத்தனுக்கும் முன்னால் தோன்றிய கிருஷ்ணனும் பாண்டவர்களின் வனவாச காலம் முழுவதும் ஊழ்கத்தில் அமர்ந்துதான் இதை அறிகிறான். ஆனால் மனிதனின் ஆசை என்பது அளப்பரியது. அது, தான் உலகியலில் இருந்தபடியே அந்த அடிப்படைக்கு கேள்விகளை அறிய முடியுமா என்று தூண்டியபடியே இருக்கிறது. தினகரன் அத்தகைய பேராசை கொண்ட ஒருவர்.

 

அடிப்படைக் கேள்விகள் என்பது உடநிடத காலத்தில் வரும் நசிகேதன் முதல் தாஸ்தாவ்யெஸ்கி வரை அனைவரையும் அலைக்கழித்த ஒன்றுதான். தினகரன் அனைவரையும் வாசித்திருக்கிறார். காணும் அனைத்தினையும் அதற்கான சமிக்ஞைகளாக  கருதுகிறார்.  மரணம் என்பது ஜீவாத்மாவின் ஒரு தொடர்ச்சியே வினைப்பயன் என்றெல்லாம் செல்லும் நம் சிந்தனை மரபின் ஊடாக அவர் மரணம் என்பது ஒரு 'இடைவெளி'தான் என்கிற புரிதலை அடைகிறார். அந்த புரிதல் வரை அவரை செலுத்தியவைகளின் தொகுப்பு இந்த நாவல்

 

தினகரன் மெத்த படித்தவர் ஆனால் ஒரு கடைநிலை பணியிலேயே தன்னைப் பொருத்திக் கொள்கிறார். பெரும் அலுவலக பொறுப்புகள் தன் தேடலுக்கு இடையூறாக அமைந்துவிடும் என்று அவற்றைத் தவிர்க்கிறார். ஆனால் அவரது உடல் இச்சையை அவ்வாறு விலக்கிவைத்தவர்  இல்லை. அது சார்ந்து ஒரு அலைக்கழிப்பே அவருக்கு  எஞ்சி நிற்கிறது.  முற்றிலும் அதில் ஆழ்ந்து கிடப்பது. மற்றோரு தருணத்தில் இணையின் அழைப்பையும் தவிர்த்துவிட்டு தான் ஒரு இம்போடெண்டோ என்று குழம்புவது என அலைபாய்கிறார். அலுவலக வேலையிலும் முழுக்கவனம் செலுத்த இயலவில்லை. ஒரு வேலையில் இருக்கும்பொழுது இந்த சிந்தனைக்கு ஆட்பட்டு அப்படியே கால நேரம் தெரியாமல் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர்  ஒரு தருணத்தில் தனக்கு மனநோய் இருக்கிறதோ என்று கருதி அதற்கான சிகிச்சையும் மேற்கொள்கிறார். அத்தகைய தருணத்தில்தான் ஒரு உறவினரின் மரணம் அவருக்கு ஒரு புரிதலை கொடுத்துவிட்டுச் செல்கிறது.

தினகரனின் அவஸ்தையை சுற்றியுள்ள நபர்கள் நன்றாக புரிந்து கொள்கிறார்கள். அவர் ஏமாற்றவில்லை என்பதும் அவருக்கு உண்மையாகவே அந்த குழப்பம் இருக்கிறது என்றும் அதற்கு தன்னால் இயன்றதை செய்யவும் அவர்கள் சித்தமாக இருக்கிறார்கள். ஹோட்டல் சர்வர் முதல் மனைவிவரை அனைவரும் அதக அனுசரணையாகவே செய்கிறார்கள். ஆனால், அவருடைய கேள்விகளுக்கான பதிலாக  இந்த நாவல் தெளிவாக ஒன்றை சொல்லிவிடுகிறதா? என்றால் இல்லை. இது ஒன்றும் பெரிய ரகசியம் இல்லை. இதன் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பது இந்த நாவலைக் கையில் எடுக்கும்   அனைவருக்கும்  தெரிந்த ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்திருந்தால் இன்று இதை பற்றி நான் எழுதிக் கொண்டிருக்க மாட்டேன். இந்நேரம் இந்த நாவல் புனித நூலாக ஆகி உரைகள் எழுதப் பட்டிருக்கும். அதிருஷ்டவசமாக அல்லது துரதிஷ்டவசமாக    அவ்வாறு ஆகாமல்  இலக்கிய தரத்துடன் நின்றுவிடுகிறது.

 

நாவலின் பெரிய  பலம் என்பது அதில் உள்ள ஒரு அப்பட்டமான அணுகுமுறை. தன்  தயக்கம், தோல்வி, அவமானம் என அனைத்தையும் பாசாங்கு இல்லாமல் முன் வைக்கிறார். தாஸ்தாவ்யேஸ்கி மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்று மீண்டு வந்ததை போல தானும் முயற்சிக்க எண்ணி மாடியின் விளிம்பு வரை சென்று கீழே குதிக்க யோசிக்கிறார். முழு பிரக்ஞையுடன் அதைச செய்வதால் அவர் குதிக்கவும் இல்லை. அதே சமயம் அவரது தேடல் வெற்றியடையவும் இல்லை. இந்த நாவல் முழுவதுமே இருக்கும் குழப்பம் என்பது இந்த  பிரக்ஞை உள்ள மற்றும் அற்ற நிலைகளின் குழப்பமாக இருப்பதுதான். தாஸ்தாவ்யேஸ்கி நாவலின் நாயகர்கள் போல தினகரன் முழுவதாக ஒரு பேரதிர்ச்சியைக் கண்டு செயலிழக்கவும் இல்லை. அல்லது இந்திய மரபின் ஞானத்தேடல் போல முற்றிலும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளவும் இல்லை. கீழைத்தேச மற்றும் மேலைத்தேச ஞான மரபை அறிந்தவராக இருப்பதால் மேலும் மேலும் என்று அதை துழாவியபடியே செல்கிறார். அவர் நிலையழிந்து போகும் தருணங்கள் வருகின்றன. காசு  சுண்டிவிடும்போதும், அலுவலக இயந்திரத்தைக் கண்டு அமர்ந்திருக்கும்போதும் அவருக்கு காலம் தூரம் கடந்த நிலை உருவாகிறது. ஆனால அவர் மூர்ச்சையாவதும்  அல்லது உடனே விழிப்படைவதும் உண்டாகிறது. சாவு ஒரு உருவம் கொண்டு அவருடன் பேசாத துவங்குகிறது. அவர்   அதனுடன்  உரையாடத துவங்குகிறார். இதில் அகவெளியில் நிகழ்வது எது? புறவெளியில் நிகழ்வது எது? என்கிற குழப்பம் அவருக்கும் உண்டாகிறது. சுற்றியிருப்பவர்கள் அது உணர்ந்தாலும் கண்டுகொள்வதில்லை. இறுதியில்  இடைவெளி என்ற  சித்தாந்தத்தை பற்றிக் கொண்டதும் அதற்கேற்ப சில பரிசோதனைகளை செய்து தன்னுடைய  ஆய்வை நிறுத்திக் கொள்கிறார்.

 

நாவலின் மற்றோரு பலம் என்பது பிறழ்வு நிலையை இலகுவாக எழுதியிருக்கும் நடை. சட்டை மாற்றுவது போலத்தான் உயிர் உடலை மாற்றுகிறது.. காந்தி வெற்றுடம்புடன் நின்றததுதான் அவரது தற்காப்புக்கு முதன்மை காரணம்  போன்ற வரிகள்  மூலம் பல நீண்ட விவாதங்களை எளிதில் தாண்டிச்  செல்கிறார்.  மூணு சிட்டு விளையாட்டால் அவர் காணும் நுட்பம் பிடிபட்டதும் அதிலிருந்து விலகுவது. அவர் கல்பனா என்ற பெண்ணுடன் அவருக்கு இருந்த உறவு உண்மையா அல்லது அவருடைய புனைவா ( கல்பனா பெயர்க்காரணம்) என்பது வாசிப்பை சுவாரஸ்யமாக்குபவை. ஆனாலும் இது நாவலின் முடிவை நோக்கி எந்த வித எதிர்பார்ப்பையும் உருவாக்கவில்லை என்பதும் உண்மை

 

நாவலின் நாயகன் தினகரனுக்கும், நாவலாசிரியர் எஸ்.சம்பத்துக்கும் பெரிய வேறுபாடு எதுவும் இல்லை. இந்த நாவலின்  முன்னுரையை வெங்கட் சாமிநாதன் எழுதியிருக்கிறார். எழுத்தாளர். சம்பத் பற்றி அவர் அளிக்கும்  சித்திரம் மிகவும் ஆர்வமானது. பழுப்பு நிறப் பக்கங்களில் சாரு அனைத்தையும் தொகுத்து எழுதியிருக்கிறார்.  சம்பத்தின்  மரணமும்  அவரது பதட்டமும் அலைச்சலும் கொண்ட  வாழ்க்கை சம்பவங்களோடு இடைவெளி தினகரனை  வாசிக்கையில் அந்தப் பின்புலம் இந்த நாவலை  இன்னொரு தளத்திற்கு இட்டுச்  செல்கிறது என்பது மறுப்பதற்கில்லை.  சென்றமுறை எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதியை சந்தித்த பொழுது அவர் ஒரு தகவல் கூறினார். எழுத்தாளர் சம்பத் அறுநூறு பக்க நாவல் ஒன்று எழுதி சரிபார்க்க இவரிடம் கொடுத்துள்ளார். பதினைந்து நாட்கள் கழித்து நாவலைப் பற்றி அவரிடம் கருத்து கேட்கையில் "நாவலைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்' என்று இந்திரா பார்த்தசாரதி பதில் அளிக்கிறார். இத்தனை நாட்களில் முழுமையாக உங்களை வாசிக்க வைக்கவில்லையென்றால் அது நாவலின் தோல்வியே என்று கூறியபடி, அந்த நாவலை எரித்துவிடுகிறார் சம்பத். இன்று போல அப்பொழுது கணினியில் சேமிக்கும் முறையெல்லாம் வழக்கத்தில் இல்லை. கையால் எழுதியதுதான். அதைத்தான் முற்றிலுமாக எரித்து சாம்பலாக்கியிருக்கிறார். இடைவெளி நாவல் வாசித்தபின், அந்த நிகழ்வை எண்ணிப்பார்க்கிறேன்.  இன்று அந்தப் பிரதி  இருந்திருந்தால் அது ஒருவேளை அவரை தமிழிலக்கியத்தின் தாஸ்தாவ்யேஸ்கியாக  அடையாளம் காட்டியிருக்கும் என்று எண்ணவைக்கிறது இடைவெளி என்னும் இந்த நூறு பக்க   நாவல் காட்டும் சித்திரம்.

 

கைவிடப்பட்டவரின் பிரதிநிதி

 அரூ காலாண்டு இதழில் வெளியான கட்டுரை

சற்றே கசப்பு நிறைந்த எழுத்து தன்னுடையது என்றே நாஞ்சில் நாடன் அவர்கள் சுயமதிப்பீடு செய்கிறார். (சூடிய பூ சூடற்க – முன்னுரை). ஒரு வாசகனாக அதைக் கசப்பு என்று என்னால் சொல்ல இயலாது. சீற்றம் என்று சொல்லலாம். அவரது சிறுகதை தொகுப்புகளில் படிப்படியாக அந்த சீற்றம் வளர்ந்து கொண்டே போவதைக் காணலாம். சீற்றம் வளர்கிறது என்றால் முதலில் ஒரு மனிதனை எரித்து, அடுத்த தொகுதியில் ஊரை எரித்துப் பின் அதற்கடுத்துப் பிரபஞ்சத்தை எரிக்கிறது என்கிற பொருளை எடுத்துக் கொண்டுவிடலாகாது. அவரது சீற்றம் முதலில் சகமனிதனின் தவிப்பைக் காணாது செல்லும் கீழ்மை கண்டு எழுகிறது. பின் அது இம்மாதிரி இழி மனிதர்கள் முன்னால் ஏன் நிற்கிறாய் என்று இரைபவனை நோக்கியும் சீறுகிறது. பின் இதைக் கண்டு நீ என்ன செய்தாய் என்று தெய்வத்தின் மீதும் சீறுகிறது. அது ஒரு சீற்றம்தான் என்றாலும் சாபம் அல்ல. யாரையும் அழிந்து போ என்று ஆசிரியர் சபிப்பதில்லை. அது ஒருவகை கனிவே. இறுதியில் இம்மாதம் ஆவநாழியில் வெளியான அவரது சமீபத்தியக் கதைவரை படித்தபின் அடித்துச் சொல்ல முடிகிறது. அவை அனைத்தும் வெறும் கனிவாகவே எஞ்சி நிற்கின்றன என்று.

அவரது கதைகள் பெரும்பாலும் கைவிடப்பட்டவனின் குரல், கைவிடப்பட்டவனை அடையாளப்படுத்தும் குரல், பின் கைவிட்ட மனிதர்களின் அறியாமையை அல்லது அகங்காரத்தைச் சுட்டும் குரல் என்றே ஒலிக்கத் துவங்கி அதற்குப் பிறகு அதன் அடுத்த படிநிலையான தீர்வை நோக்கியும் செல்கின்றன. 1998-ல் கும்பமுனி அவதரித்த பின் (நேர்காணல் சிறுகதை) அவரது கதைகள் தன் பழைய சீற்றத்தை வேறு விதமாக வெளிப்படுத்தித் தனித்துவம் கொண்ட வேறோர் இடத்துக்குச் செல்கின்றன.

கைவிடப்பட்டவர்கள் என்றால் ஏதோ வாழத்தகுதியற்றவர் அல்லது வக்கற்றவர் என்று பொருளாதார அல்லது அதிகார வரிசையில் கூறுவது அல்ல. தான் வசதியாக வாழ்ந்து தன் இரு பெண்களை நல்ல இடத்தில் வசதியாக கட்டிக் கொடுத்தவரும்தான். ஆனால் அவருக்கு அமாவாசை அன்று நல்ல சோறு கிடைப்பதில்லை. இரு மகள்களும் ‘ஏம்ப்பா இங்க சாப்பிட வரலை’ என்று கேட்டு கோபித்துக்கொள்கிறார்கள். அவரது கூச்ச உணர்வு அவருக்கும் முன்னாலேயே அங்கு சென்றுவிடுகிறது. தான் இன்னும் சாப்பிடவில்லை என்று சொல்ல நா எழ மறுக்கிறது. சொந்த மகளாயினும் தயக்கம் வந்துவிடுகிறது. வேறு ஒரு விருந்தினரை உபசரிக்கையில் சாப்பிடுங்கள் என்று அழைக்கும் நாகரீகத்தை இன்றும் மக்கள் மறந்துவிடவில்லை. ஆனால் அதைச் சொந்த தந்தையிடம் காட்டாமல் இருப்பது அந்த மகள்களின் தவறும் அல்ல. நாம் வழக்கத்துக்கு மாறாக திருநீறு பூசி வந்ததால் அவர்கள் அவ்வாறு புரிந்துகொண்டனர் என்று அவரும் தன் வீட்டிற்கே சென்று பழையதை எடுத்து உண்கிறார். தான் சாப்பிடவில்லை என்று சொல்லியிருந்தால் அது சரியாகியிருக்கும். ஆனால் பெற்றவளைத் தவிர மற்ற யாரிடமும் பசிக்கிறது என்று சொல்லி உணவு கேட்கக் கூசும் மனித மனம். அதுவே ஒருவனின் சுயம். அது அடுத்த வேளை உணவுக்கு வழி இல்லாத ராசாவுக்கும்தான் இருக்கிறது என்று சுட்டிக் காட்டுகின்றன இவ்வகைக் கதைகள்.

நண்பர் குழாம் இல்லாத வேறு ஒரு குழுவில் தன் பிழைப்புக்காக அல்லது தனக்கான ஏதோ ஒரு பலனைச் சாதித்துக்கொள்ள வேண்டி விருப்பமில்லாமல் புழங்க வேண்டித்தான் உள்ளது. அத்தகைய மகிழ்வுக் கூட்டங்களில், கொண்டாட்டங்களில்கூட யார் அதிகாரத்தில் பெரியவர், யார் இளைத்தவர் என்ற படிக்கட்டுகள் எக்கணமும் அதிசிறக்க எவ்வாறோ உணர்த்தப்பட்டும் விடும். தன்னியல்பாலேயே சுயமரியாதை உள்ள ஒருவர்கூட, அத்தகைய நவநாகரீக உலகில் மேல்தட்டுக்குச் சென்று புழங்க சற்று கூச்சத்தை விட்டு எழுந்தால் போதுமானதுதான். அதற்காகக் கீழ்மையில் முங்கிக் குளிக்கத் தேவையில்லை. காலைச் சற்று நனைத்துக்கொண்டால்கூடப் போதும். டேபிள் மேனர்ஸ் என்றும் கம்பெனி என்றும் அவற்றிற்குப் பெயர்களைக்கூடச் சூட்டிக்கொள்ளலாம். என்றாலும் அவ்வுலகில் புழங்கிக்கொண்டும் ஆனால் உள்ளூரக் கூசும் அகத்தோடும் இருப்பவர்கள் உண்டு. அத்தகைய தன் கூச்சத்தால் எங்கும் நாணித் தவிப்பவர்களும் உண்டு. ‘சிறுமை கண்டு பொங்குவாய் வா! வா! வா!’ என்று மகாகவி சொல்லக்கேட்டு வளர்ந்தாலும் அனைவராலும் அவ்வாறு பொங்கிவிட முடிகிறதா என்ன?

இந்தக் கைவிடப்பட்டவர்கள் கதைகளை விடவும், பின்னால் வந்த கும்பமுனிக் கதைகளை விடவும் எனக்கு மிக அணுக்கமானவை அவரது “கை கொடுக்கும்“ கதைகள். மொஹித்தே, கான்சாகிப்,’ பிராந்து’ மந்திரமூர்த்தி என்று அவர் அறிமுகப்படுத்தும் மனிதர்கள். ஒரு சிலர் முன்னேற ஒரு வாய்ப்பும் இல்லாமல், வாழ்வில் முதல் அடிகூட எடுத்து வைக்காமல் ஊரிலேயே எருமைக் கிடாவிற்கு இணையாகச் சோம்பலில் கிடந்து உழலுவதும் உண்டு. யாரோ ஓர் அய்யாவு ஆசான் (நாட்டு மருந்து) அவர்களுக்கு வாய்க்கிறார்கள். தனக்குள்ளே மூழ்கியவரை நோக்கி, வா என்று கை நீட்டுகிறார்கள். இந்தியா முழுவதும் உள்ள இத்தகைய மனிதர்களை, குழுக்களை, பண்பாடுகளை அறிமுகப்படுத்தியே செல்கிறார். நாஞ்சில் நாடன் என்று பெயர் வைத்து ஒரு பிராந்தியத்துக்குள் தன்னை அவர் சுருக்கிக்கொண்டாலும் சக மனிதர்கள் மீது நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கும் இக்கதைகள் மூலம் அவர் உலகம் யாவிற்குமான எழுத்தாளராகவே வெளிப்படுகிறார்.

இதுவரை நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் எட்டுச் சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. கான் சாகிப் அதில் முக்கியமானது. அவரது மொத்த கதைகளையும் வாசித்த ஒருவருக்கு இந்தத் தொகுப்பு ஒரு முக்கூடல் போல. அவற்றில் நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் முற்கால கதைகளில் இருக்கும் அப்பாவிகளின் புரியா நிலையில் எழும் சீற்றத்திலிருந்து, பிற்காலக் கதைகளில் கும்பமுனியின் உக்கிரம் வரை அனைத்தும் கலந்த தொகுப்பாக இதைச் சொல்லலாம். கைவிடப்பட்டவர்களின் குரலாக ஒலித்த குரல் இங்கிருந்து அவர்களின் பிரதிநிதியாகவும் எழுந்து நிற்கிறது. நீ என்ன செய்தாய் என்று கேட்டவை இவ்வாறும் செய்யலாம் என்று செய்தும் காட்டுகின்றன. அவரது கதைகளில் மிகவும் அணுக்கமானவையாக இவற்றை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அந்த விதத்தில் எட்டுத் தொகுப்புகளிலும் எனக்கு மிக அணுக்கமான தொகுப்பாகவும் ‘கான்சாகிப்’ உள்ளது.

கைவிடப்பட்ட பேச்சியம்மையின் ஆங்காரம்தான் அவளை வார்த்து எடுத்தது. கணவன் இல்லாது, வெறும் பதினெட்டு மரக்கால் விதைப்பாட்டில் மகனைப் பொறியியல் படிக்கவைத்து, அண்டை வீடுகள் தரும் உணவுகூட உண்ணக்கூடாது என்று மகனைக் கண்டிப்புடன் வளர்த்தது அவளது வைராக்யம். ஆனால் பிற்காலத்தில் அது அவளது மகனாலேயே சோதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இத்துணை காலம் அவளுடன் இருந்து அவளையும் இயக்கியது அவ்வைராக்யம்தான். அதுவே அவளுக்கு இறுதித்துணை (பேச்சியம்மை). கீழோர் முன் அமைதியாகச் செல்லும் கோம்பையும் அவன் கூட்டமும் காட்டும் எதிர்வினை அதே வைராக்யத்தின் மற்றோரு வடிவம் (கோம்பை). மற்றொரு கதையில் (பின்பனிக்காலம்) காமாட்சி நாதன் மலையம்மையை மணம் முடிக்கிறார். அது, அதே கைவிடப்பட்ட மனிதர் தன்னைப்போலவே மற்றவரைக் கண்டபின் கனிந்து வரும் தருணம். அசரீரியாக ஒலிக்கும் அறத்தின் குரலாக ஆசிரியரின் குரல் பலவகைப் பாத்திரங்களின் ஊடாக வெளிப்பாட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. அநாதைக் குழந்தைகள் என்பதால் கல்யாண வீட்டில் மீந்து போன உணவைத் திருப்பி அனுப்பும் சாமியார் சொல்வது ” எம்புள்ளைங்க அனாதைங்கதான் ஆனால் பிச்சைக்காரங்க இல்ல பாத்துக்கிடுங்க” என்று. ஒரு விதத்தில் அவரது முந்தைய கதைநாயகனான பண்டாரம் (இருள்கள் நிழல்கள் அல்ல) ஏற்றி வைத்த பாரத்தை இது இறக்கிவைத்தது. பண்டாரம் இன்று இருந்திருந்தால் பட்டினியாக நின்றிருக்க மாட்டான். ஆனால் பண்டாரம் அடைந்த புறக்கணிப்பு என்றும் ஒன்று உள்ளது. அது இன்று மாறிவிட்டதா என்ன? உணவும் பொருளும் தாராளமாகக் கிடைத்தாலும் புறக்கணிப்பும் அவமானமும் நுட்பமான ஒன்றாக மாறிவிட்டது. பணத்தையும் தாண்டிய ஒன்று உள்ளது; பணம் மட்டுமே வாழ்க்கையில்லை போன்றவையெல்லாம் அனைவரும் சொல்லிச் சலித்த ஒன்றாகிவிட்டது. கேட்பவரும் ‘ஆமாங்க சரியாச் சொன்னீங்க போங்க’ என்று சொல்லி எளிதாக நகர்ந்து சென்றுவிடும் அளவு அலட்சியம் நிறைந்துவிட்டது. அந்தத் தருணத்தில்தான் கும்பமுனியின் உக்கிரம் எழுகிறது. இதற்கு முந்தைய தொகுப்பு வரை இலக்கியப் பிழைகளுக்காகத் தன்னளவில் கண்ணீர் மல்கிக் கொண்டிருந்த கும்பமுனி, ஒரு பெரும் முனீஸ்வரனாக எழுந்து, ‘நாய்க்குப் புழல்ல தேனீருந்தா போயி அதையும் நக்குவீரா வோய்?’ என்று உக்கிரம் கொள்கிறார். முனீஸ்வரனின் துணையாக வரும் புரவி போலத் தவசிப்பிள்ளையும் கும்பமுனிக்கு உடன் சேர்கிறார். அந்த இரட்டை நாயனங்களின் எழுகையைக் கான்சாகிப் தொகுப்பில் காணலாம். பல இடங்களில் வயிறு நோகச் சிரிக்க வைக்கவும் தவறுவதில்லை.

சமகால எழுத்தாளர்களில் தனக்கான எவ்வித அரசியல் சார்பும் இல்லாமல், நடப்பு அரசியலின் கூத்துக்களை இலக்கியத்தில் பதிவு செய்தவர்களில் நாஞ்சில் நாடன் முதன்மையானவராகவே இருப்பார். நான் அறிந்த வரை அவர் ஒருவர்தான். இந்நாட்டு இங்கர்சால், ராமராச்சியம் என்றெல்லாம் தன் முதல் தொகுப்பிலிருந்தே அவர் தன் கருத்துகளை விமர்சனங்களை முன் வைத்து வருகிறார். இந்தத் தொகுப்பிலும் ஒரு குதிரை பேரக் கதை உண்டு. பொதுவாகவே கும்பமுனி போஸ்ட்மேன் முதல் பிரதமர் வரை எவரையும் விட்டுவைப்பவர் இல்லை. இவ்வாறு, அரசியலையும் சமூகத்தையும் விமர்சிக்கும் அதிகாரத்தை மக்கள் அனைவருக்கும் வழங்கிவிடுவதில்லை. அது ஒரு பிதாமகனுக்கான இடம். சுய விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல் அதைச் சொல்பருக்கே அந்த பீடம் அமைகிறது. அது நாஞ்சில் நாடன் அவர்களுக்கு உள்ளது. காரணம் சமூக விமர்சனமோ அரசியல் விமர்சனமோ செய்யும் எந்த ஒரு படைப்பாளியும் தொடத் தயங்கும் இடம் ஒன்று உண்டு. அது தன் துறை மீதான விமர்சனம். தன் இனம் மீதான விமர்சனம். ஆனால் இங்கோ, தான் சார்ந்த மக்கள் அல்லது துறை என்றால் கும்பமுனிக்குத் தனி உற்சாகமே வந்துவிடுகிறது.

இந்தத் தொகுப்பில், ஒருவித நேரடி அஞ்சலிக் குறிப்பு போலவே உள்ள தலைப்புக் கதையான கான்சாகிப், அவர் அடையாளம் காட்டும் ஓர் உதாரண மனிதர் என்று தோன்றுகிறது. யாரும் அதிமானுடனாக அற்புதங்கள் செய்ய வேண்டாம். சிறந்த நண்பராக இருக்க அங்க தேசத்தை எழுதி வைக்கவும் வேண்டாம். தன் சக மனிதனுக்கு அளிக்கத்தக்க குறைந்தபட்ச நேசத்தையும் நண்பனுக்கு அளிக்கத்தக்க குறைந்தபட்ச நம்பிக்கையையும் அளித்தால் போதுமானது. ஒரு தோள்பட்டைப் பையாக அவர் நினைவை இலக்கிய உலகம் என்றும் சுமந்து கொண்டிருக்கும்.

இந்த ‘கான் சாகிப்’ சிறுகதைத் தொகுப்பில் மொத்தம் பதினேழு கதைகள் உள்ளன. வாசித்து முடித்ததும் வாசகர்கள் ஒருவித சுயபரிசோதனை செய்து பார்க்கலாம். நம்மைப் பற்றி ஒருவர் எழுதினால் நாம் இதுபோல கான்சாஹிப் வரிசைக் கதைகளில் வருவோமா அல்லது கும்பமுனிக் கதைகளில் பாத்திரமாக வருவோமா என்று!!!

கணப்பித்தம் கணச்சித்தம்

 (1)

நாம் அறிந்த உலகம் உண்டு. அறியாத ஒன்றும் உண்டு. அறியாதவை பல இருக்கின்றன என்கிற ஒரு புரிதல் அனைவருக்குமே இருக்கலாம். நாம் அறிந்த ஒன்றில் கிடைக்கும் நெம்புகோலை வைத்துதான் அறியாத ஒன்றைத் துழாவ வேண்டியிருக்கிறது. ஏதோ ஒரு தேசத்தில் நடக்கும் தீவிரவாத தாக்குதலைப் பற்றிக் கேள்விப்படுகையில் ஒருவருக்கு அந்நாட்டைச் சேர்ந்த நண்பர்களின் உறவினர்களின் நினைவுகள் வரும். அவர்கள் பிழைத்திருக்க என்ணியா தாக்குதலில் உள்ளாகியிருக்க எண்ணியா என்பது அவரவர் வழி.  ஆனால் அதன் மற்றொரு புறத்தை அறிய நமக்கு இருக்கும் தகவல்களையே மனம் துழாவுகிறது.  

அந்தக் கணம் மனம் கொள்ளும் பாவனைகள் வியப்பானவை. ஒன்றை தேடி அடையும் பொழுதில் அந்த இரு தரப்பிலும் பெரும் எதிர்பார்ப்பு என்பது இராது. மலை உச்சியில் கல்லாய் சமைந்திருக்கும் ஒன்றை காண்பவனும்,  அந்த மலை உச்சியில் தானிருக்கும் இடத்திலிருந்து தன்னைக் காணவரும் அனைவரையும் காணும் அந்த சிற்பமும் மேலதிக வியப்பு ஏதும் கொள்வதில்லை. ஆனால் ஒரு மேஜையில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் உலக உருண்டையின் மேல் விழுந்து விட்ட எறும்புக்கூட்டம் சிதறி ஓடுகையில் அது தன்னுடைய எந்த கூட்டாளியை எந்த தேசத்தில் எந்நிலையில் காணுமோ என்று ஆராய்வதில் ஒரு சுவாரசியம் உண்டு. அந்த ஒரு ஆர்வத்தை சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்தின் கதைகள் உண்டாக்கிய வண்ணமே இருக்கின்றன.