Monday, January 15, 2018

ஞாநி -நினைவுகள்

சொல்புதிது குழுமத்தில் லட்சியவாதிகள் என நீங்கள் கருதுபவரை குறிப்பிடுங்கள் என்று சொல்லி ஒரு திரி துவங்கப்பட்டது. அதில் நான் ஞாநியின் பெயரை குறிப்பிட்டிருந்தேன்.  அதற்கு மறுநாள் நண்பர்களுடனான தனிப்பட்ட  விவாதத்தின் போது ஞாநி பெயரை நான் குறிப்பிட்டதற்கான காரணம் கேட்கப்பட்டு, பின் வேறு விவாதங்களில் அந்த கேள்வி தேய்ந்து மறைந்துவட்டது.  பிறகு எனக்கே ஆச்சரியமாக நான் கேட்டுக்கொள்வதும் அதையே! லட்சியவாதி என்றதும் ஏன் அவர் ஞாபகம் வந்தது என யோசித்திருக்கிறேன்.

அவரை எனக்கு தெரியும் ( எனக்கு ஐஜியை தெரியும்! ). அவருக்கும்  என்னை நினைவிருக்கலாம். பொதுவாகவே  ஞாநிகளை குறைத்து மதிப்பிடமுடியாது.






தவிப்பு தொடர் வந்தபோது படித்திருந்தாலும், அது வந்த சில மாதங்கள் கழித்து ஞாநி மீது தவறாக சொல்லப்பட்ட ஒரு கட்டுரைச் செய்திக்கான அவரின் மறுப்பு விகடனில் வெளியானது. அந்த செய்தியின் பின்புலம் நினைவில் இல்லை. ஆனால் அதில் அவர் எழுதியிருந்தது, சமரசம் இல்லாத நேர்மை என்பதை நான் கொள்கையாக வைத்திருக்கிறேன் என்கிற ஒரு வரி. அது துவக்கமாக இருக்கலாம். அதன்பின்னர் பல வருடங்கள் கழித்து தீம்தரிகிட  இதழை சூலூர்பேட்டையில் விஞ்ஞானி முருகன் வீட்டில்வாசித்தேன். அதில் பாபா படத்திற்கான கடுமையான விமர்சனமும் கூடவே எஸ்ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு ஒரு குட்டும்  போட்டிருந்தார். அதன்பின்னர் அவர் வீட்டிலிருந்த பழைய தீம்டரிகிட இதழ்களை வாசித்தேன்.

ஆர்குட் காலங்களில் அதில் தீவிரமாக இருந்த எழுத்தாளர்களில் அவர் ஒருவர். அல்லது ஒருவர் அவர்தான். அவரது community மிகவும் கவனமாக அதே நேரம் சுதந்திரமாகவும் இருக்கும்.அவ்வப்போது  அவருடன் விவாதிப்பதும் (  என்ன கைய புடிச்சி இழுத்தியா!  ) சாத்தியமானது.  கலைஞர் ஓய்வு பற்றி அவர் எழுதிய ஓ பக்கம் அப்போது பலத்த சர்ச்சையை கிளப்பியிருந்த்து. பின் சிவாஜி படம் வெளிவந்து அதற்கும் அவர் விமர்சனம் ரசிகர்களால்  ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் இருந்து. ( அதாவது என்னால் )

அந்த நேரத்தில்தான் அவரது முனியன் நாடகத்தை தி.நகரில் பார்த்தேன்.  அது அணுக்கழிவு சம்பந்தப்பட்ட விழிப்புணர்வு நாடகம். பாதல் சர்க்காரின் நூற்றாண்டை முன்னிட்டு் அந்த நாடகத்தை நடத்தினார் என நினைவு. முனியன் யாரு என கதாபாத்திரங்கள் தேடிக்கொண்டு இருப்பார்கள். அப்போது பக்கத்தில் நின்று பார்வையாளர்போல் இருந்தவர், இதோ நானிருக்கிறேன் என்பது போல ஒரு  எங்கவீட்டுபிள்ளை வசனத்தை ஒத்த ஏதோ ஒன்றை சொல்லி மேடையேறினார். அவர்தான் முனியன் என்பதை விட அவர் திடீர்க்குரலில் அதிகம் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். அவரோடு பேசியது அன்றுதான். சிவாஜி பற்றிய விவாதத்தில் எனக்கே சரியாக  தெரியாத ஒரு விஷயத்தை வைத்து விவாதித்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்டேன். கருத்துதான் முக்கியம் நீங்க ஆள டேமேஜ் பண்ற மாதிரி பேசினீங்கன்னா நான் கண்டுக்க மாட்டேன் என்றார். அதன்பின் ஒருமாதம் கழிந்து  அவருடைய எண் மகன் நாடகம் பார்த்துவிட்டு வந்தபோது கூட வந்த ஒரு நண்பரிடம் தீம்தரிகிட இதழ்  இப்போது ஏன் வருவதில்லை என்று கேட்டேன். அதில் அரசியல் சார்ந்து பல கட்டுரைகள் வரும். ஆனா அதற்கு விளம்பரங்கள் மூலம் ஸ்பான்சர் செய்தவர் அதில் இலக்கியம் சார்ந்து நிறைய பக்கங்கள் ஒதுக்கலாம் என சொன்னபோது, நான் நடத்தும் பத்திரிக்கைக்கு நீங்க உபயம் பண்றீங்க.. நீங்க உபயம் பண்ற பத்திரிக்கைய நான் நடத்தல என சொல்லி அதை நிறுத்திவிட்டதாக கூறினார்.

அவர் எழுதிய ஓ பக்கங்கள் விகடனில் வராமல் குமுதத்தில் வரத்துவங்கின. அறிந்தும் அறியாமலும் தொடரும் கூட பாதியில் நின்றது. மனிதன் மிருகங்களை பழக்கி அடக்கி ஆளுவதுதான் சிறந்தது. ஜல்லிக்கட்டு போன்ற வன்முறை விளையாட்டுகள் தேவையில்லை என்பது போல அவர்  எழுதிய கட்டுரையை மக்கள் கருத்துக்கு  விரோதமானது என விகடன் நிறுத்தியதால் வெளியே வந்துவிட்டதாக கூறினார். அப்போது கிழக்கு பதிப்பக மாடியில் நிலாக்கூட்டம் நடத்துவார்கள். டோண்டு ராகவன் அவர்களை சந்தித்தும் அங்குதான்.

சில மாதங்கள் கழிந்து  எழுத்தாளர்களை சந்தித்து வாசகர்கள் உரையாட கேணி கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்த போதுதான் மீண்டும் அவரை நேரில்பார்க்கிறேன். அவர் அதற்கிடையில் நரம்பையே பூணூலாக அணிவதால் நிஜ பூணூலை துறந்துவிட்டார் என அடுக்கு மொழி வசனங்களால் வசைபாடப்பட்டிருந்தார்.  அப்போது அவர்வீட்டிற்கு போகிறேன். குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டபோது உள்ளே கைகாட்டினார் ஒருவர். சமையலறையில் போய் நாமே தண்ணீர் எடுத்து குடித்துக்கொள்ளலாம். அவர் தனியாக ஒரு ரூமில் இருப்பார். ஒரு வழிப்போக்கனுக்கும் அளிக்கப்படும் அந்த சுதந்திரம் மிகவும் ஆச்சரியமானது. ஒரு கனவு இல்லத்திற்குரியது.  அன்று திலீப்குமார் உரை என்றால் அவர் புத்தகம் மேஜை மீது இருக்கும். கூட்டத்திற்கு முன்பு எழுத்தாளரை படித்துவிட்டு வந்து கேள்வி கேட்கலாம். நான் கடவு தொகுப்பை  படித்தது  அங்குதான். அன்று பேசப்படும் எழுத்தாளரின் புத்தகங்கள் இருக்கும். அது மட்டுமே இருக்கும். ஒருமுறை ராமானுஜம் அவர்கள் மாண்ட்டோ பற்றி பேசியபோது பதிப்பாளர் வேறு புத்தகங்களையும் பரப்பியிருந்தார். ஞாநி அவருக்கு ஒரு மூலையில்  இருந்த கட்டுக்கட்டான புத்தகங்களை காண்பித்தார். அவை ஞாநியின் புத்தகங்கள். அவர்அதையே அங்கு வைப்பதில்லை

மழை பெய்தால் கூடத்தில் கூட்டம் நடக்கும். ஆனால் ஒருபோதும் கேன்சல் செய்யமாட்டார். வருபவர்களிடம் பண உதவி ஏதும் வாங்க மாட்டார். எழுத்தாளர்க்கு ஐநூறு, வருபவர்களுக்கு டீ பிஸ்கட்,  அதை பாஸ்கர் சக்தி தந்திடுவார். நீங்க பணம் தர விரும்பினால் அன்றைய எழுத்தாளரோட புத்தகத்தை வாங்கிட்டு போங்க என்பதுதான் அவர் பதில்.
தமிழகத்தின் அத்தனை எழுத்தாளர்களையும் அங்கு பார்த்திருக்கிறேன். இறுதியாக ஷோபா ஷக்தி கலந்துகொண்ட கேணி கூட்டத்திற்கு சென்றேன். இமையம் கலந்துகொண்டது அதற்கும் முன்பு எனில் அதுவே இறுதியானது.  அதன்பிறகு ஒரு கூட்டம் மட்டும் நடந்தது என நினைக்கிறேன்.

ஞாநியினுடைய டைமீங் மிக சுவையானது. அவர்வீட்டில் ஒரு பறை இருக்கும்.
கிருஷ்ணப்பிரபு அதை அடித்தபடி 'ஞாநி,  மேனகா காந்தி இதைப் பார்த்தா என்ன சொல்வாங்க?' என்றார்.
' இது எந்த மாட்டோட தோல்னு சொல்லுவாங்க' என்றார் ஞாநி உடனே..


இன்றும் சென்னை வெண்முரசு கூட்டங்களில் கேணி கூட்டத்தின் சாயல்  இருக்கும்.   அதன் நேரந்தவறாமை,  இடைவெளி விடாமல் மழையோ பவர்கட்டோ மாதக் கூட்டத்தை விடக்கூடாநு என நடத்துவது,  இடையிடையே வாசகர்கள் சிலர் வந்து சிற்றுண்டி எடுப்பது என ஞாநியிடமிருந்து சற்றுத்  தள்ளி நின்று கற்றவைகளை செயல்படுத்துவதுண்டு.

வலதுசாரிகள் இடதுசாரிகள் திராவிட இயக்கம் என அனைத்து பக்கங்களில் இருந்தும் அவருக்கு வசைகள் வந்துகொண்டேயிருக்கும். அவர்களில் சிலரால் அவர் கொண்டாடப்பட்டும் இருந்தார். நான்  முகநூலை விட்டு விலகியதும் அவருடனான கொஞ்சநஞ்ச follow வும் போனது. போனவருடம்  அசோகமித்திரன் இறந்தபோது மீண்டும் ஒரு விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அதே வேகம் அதே கோபம் அதே புள்ளிவிவரம்  ( ராஜ குலோத்துங்குவை விட்டுவிட்டாரைய்யா ) என பார்த்தபோது டயாலிஸிஸ் அரக்கனிடமிருந்து மீண்டு வருவார் என நம்பத்தோன்றியது. டயாலிஸிஸ் பற்றி அவர் முகநூலில் பதிவிட்டதும் அவரின் கலைஞர் பற்றிய கட்டுரையை அவருக்கே சுட்டி அளித்து தன் கீழ்மையை சிலர் காட்டினர். இவர் அவர்களுக்கும் லைக் இட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர்களில் சிலர் பிற்காலத்தில் ஞாநியைப்பற்றி ஒருவரி எழுதக்கூடும்.  தான் நம்பிய நேர்மையை பெரும்பாலும் மற்றவர்க்கு எவ்வகையேலும் கடத்திக்கொண்டே இருந்தார். அவருக்கு என் அஞ்சலிகள்.  பிரார்த்தனைகள். வாழ்க நீ எம்மான்!
















Saturday, December 23, 2017

அம்புப் படுக்கை - சுநீல் கிருஷ்ணன்

எச்சரிக்கை:-

இந்தப்பதிவினை எழுதியதும் யார் யாருக்கு சுட்டிஅளிப்பேன் என தெரியும். அவ்வகையில் இது உடன்பிறந்தோனின் பெருமையை பிறந்தவீட்டில் பீற்றிக்கொள்ளும் பதிவே

அம்புப் படுக்கை - தொகுப்பு

பணமும் பாசமும் அறிவியலும் விதியின் முன் கையைப் பிசைந்துகொண்டு நிற்கும் வாசுதேவன் கதையின் மூலம் அறிமுகமான சுநீல் தன் பேசும்பூனை கதைமூலம் கணையாழியின் சிறந்த குறுநாவலுக்கான பரிசைப் பெற்று, ஜெயமோகன் காதில் புகை வரும் அளவிற்கான எழுத்தாளராய் வந்து நிற்கும் பயணமே இந்த அம்புப்படுக்கை தொகுதி. 

பத்து கதைகள் கொண்ட இந்த தொகுப்பில் தர வரிசைப்படி முதல் இடம் வைக்கச் சொன்னால் நான் வாசுதேவனைத்தான் தேர்ந்தெடுப்பேன். அதில் உள்ள தவிப்பும் இயலாமையும் “சக்சன் போட கொஞ்சம் லேட்டானாக்கூட மூச்சு நின்னுடும்” என்று சொல்லிவிட்டு வருவதும் மிகவும் பாரமானது. வாசுதேவன் பெற்றோருக்கு  அளிக்கும் அதே வேதனையை மருத்துவருக்கும் பின் வாசகனுக்கும் அளிக்கிறான். அந்த உணர்வைக் கடத்திய இடத்தில் இந்தக்கதை வெற்றியடைகிறது. இறுதியில் கொச்சையான தெலுங்கில் அந்தக் குழந்தை பொம்மையைப் பிய்த்து விளையாடுவதில் கதையை முடித்திருப்பார்.  வந்தேறிகளின் தெலுங்கு,  ஊழைவிடவும் கொடுமையானது





குருதி சோறு கதை நம் குலதெய்வங்களின் கதை. ஒரு குறுநாவலுக்கிணையானது. பாலாயி அன்னபூரணியாகும் தருணம்.  இருவேறு கதைகளை சொல்லிவந்து இறுதியில் பாட்டிகதை வாயிலாக அனைத்தையும் இணைக்கும் நுட்பம் சரியாக கைவந்திருக்கிறது. இது தவிர காளிங்க நர்த்தனம், அம்புப்படுக்கை போன்ற கதைகளும் சரளமான மொழிவடிவில் உள்ளன.

2016 மற்றும் திமிங்கலம் போன்ற கதைகளை இவர் மொழிபெயர்த்தார் என்று சொன்னால் நம்பிவிடலாம். அந்த எழுத்து வகையினாலேயே அவை மாறுபட்டும் இருக்கின்றன. ”ஹோமோ ரீகாம்பினண்ட்” ஆய்வு பற்றி விளக்கியிருப்பது ஒரு சிறுகதைக்கு அவர் மேற்கொள்ளும் சிரத்தையைக் காட்டுகிறது. 


எல்லாகாலங்களுக்கும் பொருந்தி வரக்கூடியதாக ஒரு கதை உள்ளது, கூண்டு. அது வெளிவந்தபோது இருந்த பணமதிப்பிழப்பு பிரச்சனையை ஒட்டிப் புரிந்துகொள்ளலாம். இப்போது படிக்கையில் வேறு ஞாபகம் வருகிறது. ஒரு நல்ல பகடி / அபத்த நகைச்சுவை கதையாக படிக்கலாம்.




சுநீல் எஸ்.பி.பி, யை விட சிறந்த பாடகர் என நம்பியிருந்த சுதீரனின் நம்பிக்கை தர்ந்த “ பொன்னழகை பார்ப்பதற்கும்” கதையை சுநீலின் பாடல்களைக் கேட்டவன் என்கிற வகையில் நகைச்சுவையாகவே அணுக முடிந்தது. இரண்டாம் முறை படித்தபோது  சிரித்து வயிற்று வலி. சிறிது நேரம் பேசும் பூனை படித்து மனதை சோர்வாக்கிக் கொண்டு மீண்டும் படித்தால் இன்னும் பலமாக சிரித்து பிறகொருநாள் சீரியஸாக படிப்போம் என தாண்டிவந்துவிட்டேன்.  இறுதிக்கதையாக வரும் ஆரோகணம், காந்தியை தருமனோடு ஒப்பிடும் கதை. ஒரு துளி கண்ணீருடன் இந்த தொகுதியை மூடி வைக்க வைக்கிறது. ’ஹரி, என் செல்ல மகனே..” போல  அநேக கதைகளில் வரிகள் வருகின்றன. இவை சற்று செயற்கயாக இருப்பது போல தோன்றுகிறது. அவை ஆங்கில நாவல்களுக்கே உரியவை என்பது என் எண்ணம். அவைகளை தவிர்க்கலாம் அல்லது தமிழ்படுத்தலாம். சில classic களில் இவற்றை தவிர்க்க முடியாது. ஆரோகணம் இந்த தொகுப்பின் classic  என்பதால் விட்டுவிடலாம். ஆனால் மற்ற கதைகளுக்குள் இவை எட்டிப்பார்ப்பதை கவனமாக தவிர்க்கவேண்டும் எனக்கூறுவேன்.

சுநீலின் மிகப்பெரிய பலம் என்பது அவரின் நடை.   பல இடங்களில் லா.ச.ராவை நினைவு படுத்துகிறார். நெருப்பென்றால் வாய் வேகும் நடைதான். உதாரணமாக குருதிசோறு நாவலின் இந்த வரிகளைக் கூறலாம்.

” அம்மா கொடுத்த தாய்ப்பால்தான் கடைசியில் கரிய திரவமாக, குருதி கலந்த காட்டுப்பீயாக வரும் என்று சொல்வார்கள்..”

விளங்கியம்மன் கோவில் பூசாரி பாண்டியண்ணன் உடுக்கையை  அடித்துக்கொண்டே ஆட தொடங்கினார். சபரியின் கால்கள் அவனை மீறி தாள கதிக்கு ஏற்ப ஆடுவது போலிருந்தன. கண்ணுக்கு எதிரே குளிர்ந்த நதியோன்று சபரியைப் வசீகரித்து அழைப்பது போலிருந்தது. ஒரு அங்குலம், ஒரு புள்ளி, ஒரு கனம், அல்லது ஒரு மிக மெல்லிய திரை ஏதோ ஒன்று \அவனை அந்த நதியில் இறங்க விடவில்லை. ஒரு மெல்லிய சலன தூரத்தில் அவன் நின்றுக் கொண்டிருந்தான். நதியின் தெறிப்புகள் உள்ளங்காலில் சிதறி சில்லிட செய்தன. கால்களிலும் கரங்களிலும் படர்ந்திருக்கும் பூனை மயிர்கள் குத்திட்டு நின்றன. அதன் ஆழமும் வேகமும் குளுமையும் கருமையும் அவனை ஈர்க்கிற அதேசமயம் அவைகள் அவனை அச்சமுற செய்தன. ராஜம் மாமாவின் விசும்பல் கூடிக்கொண்டே போனது. யாரோ இரு பெண்கள் உடலை முறுக்கிக்கொண்டு ஆடத் தொடங்கினார்கள். ஊஊஊய் என அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு கூச்சல் எழுந்தது. நதி ஒரு சுழிப்பில் பலரையும் வாரி சுருட்டி கொண்டுவிட்டது...”

அந்த இடத்தில் அங்கு நிற்கும் உணர்வை எழுத்தில் கொண்டுவருவது என்பது அசாதரணம். அது எளிதாக கைவந்திருக்கிறது,

சுநீல்க்கு நல்ல வாசிப்பு பயிற்சி இருக்கிறது, பலதரப்பட்ட மக்களோடும் புழங்குகிற தொழில் அனைத்தையும் மீறிய ஒரு தேடல் இருக்கிறது. அவை அனைத்தும் ஒரு ஒளிக்கீற்றாக இந்த தொகுப்பில் வெளிப்படுகின்றன. இந்த் ஒவ்வொரு கதைகளின் வழியே அவர் ஒவ்வொன்றாக கடந்து போகிறார். வாசுதேவனில் எளிய குற்றவுணர்ச்சியோடு துவங்கி அனைத்தும் மகாத்மாக்களாக நிறைவடையும் இந்த தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் சுநீலின் மாறுபட்ட மன நிலைகளின் வெளிப்பாடு எனலாம். 

சிறுகதைகளைத்தாண்டி அடுத்தகட்ட நகர்வான நாவல் வெளிக்குள் அவர் பிரவேசிக்கவேண்டும்.

வாழ்த்துக்கள் சுநீல்!!!







Sunday, November 19, 2017

அறம் - திரைப்படம்

அடிக்கடி திரையரங்கு சென்று திரைப்படங்கள் பார்க்க இயலுவதில்லை, காரணம் என் அலுவலக பணி நேரம் முடியவும் அரங்குகளில் ரெண்டாங்கட்ட ஆட்டத்திற்கு இடைவேளை விடுவதும் ஏறத்தாழ ஒரே நேரத்தில்தான். ஆனால் அறம் படத்தைப் பார்த்தே தீரவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். மூன்று காரணங்களால் நெரிக்கப்பட்டிருந்தேன். முதல்காரணம் அய்யன் வள்ளுவனுக்கும் ஆய்ச்சி  ஒளவையாருக்கும் அடுத்து அறம் என்ற வார்த்தையை மீட்டெடுத்த எனது ஆசிரியர் ஜெயமோகன் அவர்களின்  வி.கு. வாக இது என் தலையாய கடைமையாகிறது. இரண்டு, இந்த கதை நிகழும் இரண்டு நிலப்பகுதிகளும் என்னுடன் மொட்டத்தல மொழங்கால் அளவில் சம்பந்தப்பட்டவை. திருவள்ளூர் ஜில்லாதான் இப்போது எனது ஊர் இன்னொரு ஊரான ஸ்ரீஹரிகோட்டாவில் ஐந்துவருடங்கள் ஒப்பந்த ரீதியில் பொட்டி தட்டிருக்கிறேன் (அல்லது பொட்டி தொடச்சிருக்கேன்).  மூன்றாவது காரணம் இறுதியில் சொல்கிறேன்

படத்தின் முதல் பாதியில் தன் கண்ணழகாலும் குரலழகாலும் பலதிரைப்படங்களில்  பலரை கட்டிப்போட்டிருக்கும் ராமசந்திரனின்  குடும்பமும் ஊரும்  எப்படிப்பட்டவை என கண்முன் நிறுத்திவிடுகின்றனர்.  குழந்தை ஆழ்துளை கிணற்றுக்குள் விழுந்து அவளைக் காப்பாற்ற போராடும் அனைவருடனும் பார்வையாளர்களையும் இழுத்துவிடுகின்றனர். நான் என்ன அவன  மூழ்க விட்டு பாத்துட்டிருந்தேனா.. முன்னூறு வரை எண்ணிகிட்டிருந்தேன் என்று ராம்ஸ் சொல்லும்போது ஆரம்பிக்கும் கண்ணீர் இடைவேளைவரை தொடர்கிறது. இடையிடையே டம் டம் என ஜிப்ரான் ட்ரம்ஸை அதிர விட்டு என்சிசியை ஞாபகப்படுத்தாமலிருந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்தருக்கும். குழந்தைகள் தூங்க, கிடைக்கிற கேப்பில்  கணவனும் மனைவியும் கொஞ்சி கொள்ளும் இதேபோன்ற ஒரு பாபநாசகாட்சிக்கு "வாவா என் கோட்டிக்காரா..." என அழகாக இசையமைத்தவர், இதில் அதேபோன்ற ஒரு காட்சிக்கு 'ஜெயபேரிகை கொட்டடா கொட்டடா... 'என்பதுபோன்ற இசையை தெளித்துவிடுகிறார்.

படம் சொல்லவரும் கருத்துக்கள் என்ன என்பதை நயன்தாரா கிட்டியிடம் சொல்லிவிடுகிறார். மேலும் படத்தின் சில கதாபாத்திரங்களும. சொல்லிவிடுகின்றனர். அதன்பின்னும் படத்தின்  திரண்ட கருத்தை   யோக விழிகொண்டு, அ.முத்துகிருஷ்ணன், இளங்கோ கல்லாணை போன்றவர்கள் அவ்வப்போது வந்து விளக்குகிறாரகள். இது தேவையா என யோசிக்க வைத்தாலும், படத்துல அத்தினி அரசாங்க ஆளும் இருக்கும் போது அரசாங்கம் ஒண்ணும் பண்ணலன்னு சொல்றாங்க எனக்கூறிய ப்ளூவேல் அண்ணாச்சியின் விமர்சனத்தை பார்க்கும் போது இது தேவைதான் எனத்தோன்றுகிறது. இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் நாங்க என்ன சொல்ல வறோம்னா, என இயக்குநர் விளக்கியிருந்தாலும் பிழையன்று

இடைவேளை வரை கண்ணீரை வரவழைத்து, இடைவேளை விட்டதும் கண்ணீரை துடைக்கவே நேரம் சரியாகப் போய்விடுகிறது.  அப்பா ஏம்மா அழறா என குழந்தைகளும் மானத்தை வாங்கிவிடுகின்றன. அந்த சங்கடத்தை மறைக்க அப்போது அம்பத்தூர் ராக்கி தியேட்டர் ஆபரேட்டர் டெங்கு கொசு ஒழிப்பு பற்றிய தமிழக அரசின் சாதனைகளை நடிகர் விவேக் செல்முருகன் ஆகியோர் நகைச்சுவையாக விளக்கும் ஒரு விளம்பரத்தை ஓட்டுகிறார். அவருக்கு என் நன்றி. அதில் விவேக் முருகனைவிட அமைச்சர் மற்றும் முதல்வரின் பர்பாமென்ஸ்க்கு நல்ல சிரிப்பொலி எழுந்த்து. விவேக் தனது லார்டு லபக்குதாஸ் ஸ்கிரிபட்டுக்குப்பிறகு தியேட்டரே விழுந்து விழுந்து சிரிக்கும் நகைச்சுவையே அம்பத்தூரில் காணலாம்.

படத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய இன்னொரு நபர் வேலராம்மூர்த்தி அவர்கள்.   ரஜினி முருகன் சேதுபதி ஆகிய படங்களில் அவரை பார்த்திருக்கிறேன். சிவாஜிக்கிணையான நடிகர் என தோன்றுவது ஏனென யோசித்தபோது  இவரது நடை  கந்தன்கருணை படத்தில் சிவாஜியின் நடைக்கு சற்றும் குறைந்த்தல்ல என்பதை
சித்தம் அறிந்தது.

மதிவதனி ,முத்துகுமார் , இலங்கை ரேடியோ என அங்கங்கு இயக்குநரின் அன்பு வெளிப்படுகிறது. குறிப்பாக ஒடுக்கப்படவர்களின் அரசியிலுக்கான படத்தில் துப்பாக்கி ஏந்திய வீராங்கனையாம் தன்ஷிகா பெயரை குழந்தைக்கு வைத்தது உச்சத்திலும் உச்சம். :-)

இந்தப்படத்தின் இயக்குநர் பற்றி அவ்வப்போது முகநூலில் படிப்பதுண்டு. இரு பெரும் படங்கிளின் பங்களிப்பு மறக்கடிக்கப்பட்டும் மீண்டு வந்திருப்பது அவர் போராட்ட குணத்தின்  மற்றும் திரைப்படத்துறையின் மீதான அவரது திறமையின்  வெளிப்பாடு.  அவள் இன்னும் ஆழத்தில் விழுந்துட்டாள் என்றதும் நாமும் பதை பதைக்கிறோம். மீட்கப்படும்போது கைதட்டுகிறோம். அது  அவரது வெற்றி!

படத்திற்கு வந்த்தன் மூன்றாவது காரணம் என்மகள்தான். இரண்டாவது படிக்கிறாள். அவள் என் மனைவி  முற்றதிகாரம் கொண்டவள் என நம்பினாள். அவள் விளையாட்டில் எப்போதும் அம்மா ரோல்தான்.  இதக் கொண்டு போய் அங்க வைங்க என அதிகாரம் தூள் பறக்கும். பள்ளிக்குச் சென்றபின் அந்த ரோலை எனக்குத் தந்துவிட்டாள். அத்விகாம்மா நல்லா ஹோம ஒர்க் சொல்லிக்கொடுங்க என சொல்கையில் நான் சரி மிஸ் என பவ்யமாக சொல்லுவேன். பிறகுதான் ஸகூல் பிரின்சிபாலுக்கு மிஸ்ஸைவிட அதிகாரம் அதிகம் என உணர்ந்தாள். போனவாரம் வரை பெய்த மழை அவளுக்கு ஒரு தெளிவை அளித்தது. அதாகப்பட்டது, கலெக்டர் சொன்னாத்தான் பிரின்சிபாலே கேட்கிறாங்க என்பதும் கலெக்டர் நினைத்தால் ஸ்கூலுக்கு லீவு விட முடியும் என்பதையும் உணர்ந்த தருணம் அது. தினமும் ஸ்கூல் உண்டா என புதியதலைமுறை தொலைக்காட்சியை அவளை வைத்துக்கொண்டு பார்த்தத்தின் தவறு. ஆகவே கலெக்டராதல் என்ற லட்சியத்தில் இருப்பவளுக்கு இந்த கலெக்டர் படம் தூண்டுகோலாக இருக்கலாம் என நினைத்து சென்றேன்.  கலெக்டரைவிட   சியெம் அதிகாரம் பெரிதென்று நயன்தாராவே சொல்லிவிட்டதால்  அதற்கு இப்போதே  இவள் கல்வித்தகுதி over qualified என்ற வகையில் வருவதால் என்குச் சற்று குழப்பமாக இருக்கிறது.

Wednesday, June 21, 2017

என் சரித்திரம் - உவேசா



ஏடு தேடி யலைந்தவூ ரெத்தனை !
        எழுதி யாய்ந்த குறிப்புரை யெத்தனை !
பாடுபட்ட பதத்தெளி வெத்தனை !
       பன்னெ றிக்கட் பொருட்டுணி வெத்தனை !
நாடு மச்சிற் பதிப்பிக்குங் கூலிக்கு
       நாளும் விற்றபல் பண்டங்க ளெத்தனை!
கூட நோக்கினா்க் காற்றின வெத்தனை !
      கோதி லாச்சாமி நாதன் றமிழ்க் கென்றே!.
                            
                               -இரா.இராகவையங்கார் 

பழைய தஞ்சாவூர் மாவட்டம் இன்றைய தஞ்சாவூர் திருவாரூர் நாகப்பட்டினம் மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது. பல வைணவ திவ்ய சேத்திரங்களும் பல பாடல்பெற்ற சிவதலங்களும் நிறைந்த்து. இங்கிருக்கும் திருவாவாடுதுறை ஆதீனம் என்னும் பெயரை அங்கு ஆதீனத்தை கொலை செய்ய முயற்சித்த வழக்கில்தான் முதன்முதலில் கேள்வியுறுகிறேன். அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருந்த ஆசிரமங்கள் எல்லாம் பத்திரிக்கையில் வந்தவைகளே. பிரேமானந்தா ஆரம்பித்து வைத்த சீசன் இது. 2002 ல் ஆடுதுறை ஆதீனம் பற்றி படித்து சாமியார்களே இப்படித்தான் என்று எவ்வளவு எளிதாக நினைத்திருகிறேன். திருவாவாடுதுறையின்  ஆதீனமாக விளங்கி  மாபெரும் தமிழ்த்தொண்டிற்கு உறுதுணையாக விளங்கியிருக்கும் பதிநான்காவது பட்டம் சுப்ரமணிய தேசிகரையும் பதினைந்தாவது பட்டம் அம்பலவாண தேசிகரையும் இக்கணம் மனதால் வணங்குகிறேன்.






மகாமகோபாத்யாயர் வாழ்த்து - சுப்பிரமணிய பாரதியார்

செம்பரிதி ஒளிபெற்றான் பைந்நறவு 

  சுவைபெற்றுத் திகழ்ந்தது ஆங்கண்

உம்பரெலாம் இறவாமை பெற்றனரென்று 
  எவரேகொல் உவத்தல் செய்வார்?
கும்பமுனி யெனத்தோன்றும் சாமிநா
  தப்புலவன் குறைவில் சீர்த்தி
பம்பலுறப் பெற்றனனேல், இதற்கென்கொல் 
  பேருவகை படைக்கின்றீரே? 1


அன்னியர்கள் தமிழ்ச்செவ்வி யறியாதார் 

  இன்றெம்மை ஆள்வோ ரேனும்
பன்னியர்சீர் மகாமகோ பாத்தியா 
  யப்பதவி பரிவின் ஈந்து
பொன்னிலவு குடந்தைநகர்ச் சாமிநா
  தன்றனக்குப் புகழ்செய் வாரேல்,
முன்னிவனப் பாண்டியர்நாள் இருந்திருப்பின்
  இவன்பெருமை மொழிய லாமோ? 2


நிதியறியோம் இவ்வுலகத் தொருகோடி

  இன்பவகை நித்தம் துய்க்கும்
கதியறியோம் என்றுமனம் வருந்தற்க;
  குடந்தைநகர்க் கலைஞர் கோவே!
பொதியமலைப், பிறந்தமொழி வாழ்வறியும் 
  காலமெலாம் புலவோர் வாயில்
துதியறிவாய், அவர்நெஞ்சின் வாழ்த்தறிவாய்,
  இறப்பின்றித் துலங்கு வாயே. 3


பிள்ளையவர்களின் முதற்காட்சியை  உவேசா வர்ணிக்கும்போது, அவர் ஒரு யானையைப்போல நடந்து வந்தார் என்கிறார். எவ்வளவு ஒயாரமான நடை என்று தோன்றியது! யானை நடக்கையில் நாம் அதை பார்க்கிறமாதிரி யானை யாரையாவது கவனிக்குமா.. அது தன்னியல்பிலேயே அச்செருக்கு உடையதா..சின்னயானை நடையைத் தந்தது என்கிற கண்ணதாசன் வரி உடன் நினைவுக்கு வருகிறது. தன் குருவின் நடையழகை இதுபோல வேறு யாராவது வர்ணித்தார்களா என்று தெரியவில்லை. இத்துணைக்கும் பிள்ளையவர்கள் வறுமையில்தான் இருந்திருக்கிறார். மடத்தில் உணவுண்டபின் நெடுநாட்கள் கழித்து இன்று நெய் சேர்த்து உண்ணும் வாய்ப்பு கிட்டியது என்று ஓரிடத்தில் சொல்கிறார். பட்டீஸ்வரம் சென்று கவிபாடி மகன் திருமணத்திற்கு பணம் சேர்க்கிறார். கடன் வாங்குகிறார். திருமகள் ஏறிட்டும் பார்க்காதவரை கலைமகள் ஸ்வீகரித்திருக்கிறாள். விரல் சொடுக்குகையில் பாட்டு எழுதுகிறார். சீர் பிரிக்கிறார்.    ” திரிசிபுரம் மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் சரித்திரம் “ என்னும் புத்தகம் இரு பாகங்களாக  உவேசாவால் எழுதப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அதைப்படிக்கும் நேரம் அமையவேண்டும். 

என்சரித்திரம் ஆனந்தவிகடனில் தொடராக வந்திருக்கிறது. அத்தொடரில் உவேசா   மணிமேகலையை பிரசுரித்தவரை கூறியுள்ளார். அதை முடிக்கும் முன்பே காலமாகிவிடுகிறார். அவர் இறந்தபின் ஒரு வாரம் வந்திருக்கிறது. இப்போது   576 பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகமாகக் கிடைக்கிறது . முதல் நானூறு பக்கங்கள் வரை, தான் சந்தித்த ஒவ்வொரு நபராக கூறுகிறார். அது உவேசா மாணாக்கராய் இருந்து ஆதீனத்தில் கவியாக தொடர்ந்து பின் கும்பகோணம் கல்லூரியில் ஆசிரியராக சேரும் வரைக்குமானது. அவர்களின் பழக்கவழக்கங்கள், முகபாவம் குணநலன் என. தன் ஆசிரியர்கள், தன்பால் அன்பு கொண்டு உதவியவர்கள், ஆதீனம் மற்றும் தம்புரான்கள் என நீண்டவிவரிப்புகள். தஞ்சை பூமியின் ஒவ்வொரு கிராமங்களையும் கடந்து செல்கையில் அதுபற்றி ஒரு வரி கூறுகிறார். காவிரி, வயல்வெளி, ஜமீந்தார்கள் ( பிள்ளைமார்கள், மூப்பனார்கள் மற்றும் உடையார்கள்) என அக்காலத்தை அறிய விரும்புபவர்கள் தவறவிடக்கூடாத புத்தகம் இது. தன் ஆசிரியர் மற்றும் ஆதீனத்தை அடுத்து மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை, கோபாலகிருஷ்ணன் பாரதியார், சக்கரவர்த்தி ராஜகோபாலாச்சாரியார்  என பிரபலங்களும், தியாகராஜ செட்டியார், முத்துராமலிங்கத்தேவர் என பிரபல பெயர் கொண்ட சாமானியர்களும், ஏனைய சாதாரண பெயர்கொண்ட சாமானியர்களும் நிரம்பியிருக்கிறார்கள். 

தாதுவருஷப் பஞ்சத்தில் ஆதீனம் சுப்ரமணியதேசிகர் ஆங்காங்கு கஞ்சித்தொட்டிகள் திறந்திருக்கிறார். சுப்ரமணியதேசிகர் பற்றி சொல்லாமல் இதை எழுத இயலாது. இன்னார்க்கு இது தேவை என்பதை குறிப்பால் உணர்ந்து கொள்ளும்  திறனும், அதை செய்வித்து அழகுபார்த்து ஆனந்திக்கும் மனமும் அதனோடிணைந்த துறவும் என திகழ்கிறார் ஆதீனம். வித்துவான்களை அரவணைப்பதும், தன்னை வந்து பார்க்கச் சொல்லி கடிதம் எழுதுவதும் அனைத்தையும் தாண்டி சமண நூலான சீவக சிந்தாமணியை பதிப்பிக்க உதவுவதும் என ஆதீனத்தின் தமிழ்தொண்டு அளப்பரியது. அதுபோல பிள்ளையவர்களும். திருமலையில் முருகன் இருந்தான் என்ற மரபிற்கு  இப்போது வரை வேங்கிட சுப்ரமணியன், வேங்கிட சாமிநாதன் என்கிற பெயர்களே சான்று என்று கூறுகிறார். ஒரு பெயரைக்கொண்டு அதன் மரபை கூறுவது பற்றியும் சங்கிலியாக தொடரும் மரபு பற்றியும் வியப்பு மேலிட்டது. இன்றும் தொடரும் இன்னொரு மரபும் உண்டு. ஆதீனத்தின் சபையில் ஆறுமுக நாவலர் பற்றி ஒருவர் கூறினால், அடுத்து ஒருவர் வள்ளலார் பற்றி பதிகம் பாடுகிறார். இதுபோல ஒரு வரிக்குறிப்புகள்தான். அந்த அரசியல் பற்றி உவேசா மேலே ஏதும் சொல்வதில்லை. பிற்காலத்தில் உவெசா புத்தகங்களைப் பதிப்பிக்கையில் காரணமில்லா காழ்ப்புடன் அவர்மீது வசையாக சிலர் எழுதுகிறார்கள். நாம் ஒரு லட்சியத்துடன் செல்கையில் அவர்களுக்கு மறுமொழி சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் நேரம்தான் வீணாகும் நாம் முன்னே செல்ல முடியாது என்கிறார். இதை அவர் தன் எழுத்துகளிலும் கடைபிடித்திருப்பது தெரிகிறது. 

தமிழ்மக்களைப்போல மொழிப்பற்று வேறு யாருக்கும் இல்லை என நான் நினைத்துக்கொள்வதுண்டு. அது எனக்குத் தோன்றியதற்குக் காரணம் தமிழ்ச்செல்வன், தமிழரசி, தமிழ்நேசன் என நாம் பெயர் வைப்பதுபோல ஒரு ஹிந்திகுமாரோ, தெலுகுபாபுவோ கேள்விப்பட்டதில்லை. ஒருமுறை அலுவலக நிமித்த்மாக பாரீஸ் மக்களைப் பார்க்கும் போது அவர்களும் இதுபோல மொழியை தன் பெயருடன் இணைத்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டிருக்கிறேன். ப்ரெஞ்ச் மக்களும் மொழிப்பற்று அதிகம் உள்ளவர்கள் என நினைத்திருக்கிறேன்.  உவெசா வும் இதை தெரிவிக்கிறார். எனக்கு அந்த எண்ணம் இன்னும் வலுப்பட்டது. ஓலைச்சுவடிகளை பாரீஸில் சேகரித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்று எழுதியதைப் படித்தபோது ஆயுர்வேத மருத்துவரும் எனது நண்பருமான சுநீல்கிருஷ்ணனின் மூதாதையர்கள் எழுதி அவர் சேகரித்து வைத்திருந்த ஓலைச்சுவடிகளை ஒரு ப்ரெஞ்ச் பெண்மணி வாங்கிச்சென்றது நினைவுக்கு வந்தது.

முதல் நானூறு பக்கங்கள் சொல்லும் தகவல்களும் குடும்பத்தினரின், பிள்ளையவர்களின் வறுமையும் மிக கடினமாக இருப்பவை. நானே இரண்டுமுறை புத்தகத்தின் அட்டையைப் பார்த்து அது என் தரித்திரம் அல்ல என உறுதிசெய்துகொண்டேன். மனிதர்கள் கையலம்புவது வாய்கொப்பளிப்பதெல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் எழுதி வைக்கிறார். சுவாரசியம் இல்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் ஏன் இவ்வளவு பீடிகை எனத்தோன்றவைக்கிறது. ஆனால், இப்புத்தகத்தின் கடைசி இருநூறு பக்கங்களையும் பரவசமடையாமல் கடக்க முடியாது. அவர் சீவகசிந்தாமணியை பதிப்பிக்க துவங்கும் முயற்சியிலிருந்து மணிமேகலை வரும்வரை எழுதியிருக்கிறார். அதிவேக பக்கங்கள். அலைதலும், ஏமாற்ற்ங்களும், வேதனைகளும், துவேஷங்களும், ஆதரவும், வெற்றியும் கொண்ட பக்கங்கள். அவைகளை நீங்களே படிக்கவேண்டும் என விரும்புகிறேன்.


அவர் எழுதியிருக்கும் புத்தகங்களும், பதிப்பித்திருக்கும் புத்தகங்களும் அத்துணைப் பெரிய முயற்சிகள் கொண்டவைகள். மாபெரும் செயலூக்கம் / லட்சியம் இல்லதவர்க்கு அதை செய்ய இயலாது. தான் சைவ மடம் சார்ந்து இருந்தாலும் வைணவத்தையும்,  சீவக சிந்தாமணிக்காக சமணத்தையும், மணிமேகலைக்காக பெளத்தத்தையும் கற்கிறார். பைபிளின் அமைப்பு படியே புறநானூறு அகராதியை தொகுக்கிறார். அவர் பதிப்பித்த பழந்தமிழ்  புத்தங்களுக்கு உரைஎழுதியதோடு, தன் ஆசிரியர்களான மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை மற்றும்  கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் பற்றிய புத்தகங்களும், தன் அனுபவங்கள் பற்றி ”நான் கண்டதும் கேட்டதும்” போன்ற புத்தகங்களும் எழுதியுள்ளார். அவைகளை படிக்கையில் மட்டுமே முழுதாக அவரின் வரலாற்றினை அறியமுடியும். என்சரித்திரம் அவைகளின் சிறுதுளிமட்டுமே எனத் தோன்றுகிறது

Thursday, February 9, 2017

மன்னார்குடியும் மாஃபியாவும்

நான் ஜெயலலிதாவை முதலும் கடைசியுமாக நேரடியாக பார்த்தது மன்னார்குடியில்தான். ராஜகோபாலஸ்வாமி கோயில் கும்பாபிஷேகத்திற்கு 1990களில் வந்திருந்தார். தெற்குவீதியில் நின்றிருந்தபோது காரில் வணக்கம் சொல்லியபடி சென்றார். அன்றுதான் என் உறவினர் கண்ணப்பா மாமாவையும் முதன்முதலில் பார்த்தேன். கும்பாபிஷேகம் பற்றி கட்டுரை எழுத வந்திருந்தார். விதுரன் என்கிற பெயரில் கட்டுரை எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.  அவரும் ஜெயலலிதா போலவே திடீரென மரணம் அடைந்தார். தீபம் இதழின் பொறுப்பாசிரியர் ஸ்ரீநிவாச ராகவன் என்றால் சிலர் அறிந்திருக்கக்கூடும்,

மன்னார்குடி என் ஊர். என் அப்பாவின் ஊர் அதுவல்ல. திருவாரூர் அருகே  வேளுக்குடி என்னும் கிராமம்.  என் குழந்தைகளுக்கும் அது சொந்த ஊர் அல்ல. ஆகவே, எனக்கு மட்டுமான ஊர் என சொல்லலாம். நான் ஆறாவது படிக்கும்போது அங்கு வந்தோம். பதினெட்டு வருடங்கள் வாழ்ந்தோம். மன்னார்குடியை பற்றி சொல்லவேண்டுமெனில் அங்குள்ள குளங்களை பற்றி சொல்லவேண்டும். நாங்கள் ஆரம்பத்தில் இருந்த முதல்தெருவை சுற்றியே மூன்றுகுளங்கள் இருந்தன. ஆனால் குளிக்க போகவேனும் எனில் அரைமைல் நடந்து கோபிநாதன் கோயில் குளத்திற்குத்தான் செல்லவேண்டும். இவைகளைத்தவிர பல குளங்கள் இருந்தன. காவிரியின் கிளைஆறான பாமணியில் வரும் தண்ணீரை சேமிக்க முடிகிற வகையில் அருகருகே குளங்கள் இருக்கும்.   மிக கச்சிதமாக தாயக்கட்டத்தில் கோடு போட்டதைப்போல ஒரே அளவில் பிரிக்கப்பட்டு நன்றாக திட்டமிடப்பட்டு உருவான நகரம் அது.

பெரிய தெப்பகுளம் எனப்படும் ஹரித்ராநதியில் மதகு வழியே காவிரி தண்ணீர் பாய்வதை வேடிக்கை பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறேன். மன்னார்குடி தெப்பகுளம் தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய குளங்களில் ஒன்று. அதன் நடுவே ஒரு கிருஷ்ணன் கோவில் உண்டு. இப்போது படகில் போய் வரலாம். நான் நீந்திப்போயிருக்கிறேன்.


ஆனிமாதம் தெப்ப உற்சவம் நடக்கும். அந்நாளில் அந்த குளத்தின் கரைகளில் உள்ள மாடங்களில் அகல் விளக்கு ஏற்றுவோம். இதுதவிர பங்குனி மாதம் பதினெட்டு நாட்கள் ராஜகோபாலனுக்கு உற்சவம் நடக்கும். அப்போது கோபாலன் நகர் உலா. ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு அலங்காரம் என. இது தவிர அமாவசை, ரோஹிணி நட்சத்திரம், ஸ்ரவண நட்சத்திரம் கூடி வரும் நாட்களில் கோயிலுக்குள் கோபாலன் புறப்பாடு நிகழும். வெள்ளிக்கிழமைதோறும் செங்கமலத்தாயார் புறப்பாடு நிகழும். வெள்ளிக்கிழமையும் மேற்படி தினங்களும் கூடி வருகையில் இரட்டைப்புறப்பாடு நிகழும். புறப்பாடுகளில் பிரபந்தம் வாசித்தபடி முன்னால் செல்ல பின்னால் பெருமாள் வர அவருக்குப் பின்னால் வேதம் ஓதியபடி வருவார்கள். தமிழ் முன்னால் செல்ல அவ்வழியே பெருமாள் வர பின்னால் அவரைத்தேடி வேதம் வருகிறது என சொல்வார்கள்.



மன்னார்குடி கோயிலின் ராஜகோபுரமானது இந்தியாவின் உயரமான கோபுரங்களில் முதல் பத்துக்குள் வரக்கூடியது. கோவிலைசுற்றி உயரமான மதில்கள் உண்டு. மன்னார்குடி மதிலழகு, திருவாரூர் தேரழகு, வேதாரண்யம் விளக்கழகு என சொல்வடை உண்டு. மன்னார்குடி கோயிலுக்கு மதிலழகைப் பார்க்கப் போனேன் என புஷ்பவனம் குப்புசாமியின் துள்ளலான பாடல் உண்டு. ( தஞ்சாவூரு மண்ணெடுத்து தாலி ஒண்ணு செய்ய போனேன், சீரகம் பாத்திக் கட்டி செடிக்கு செடி குஞ்சம் கட்டி என்று அவர் பாடிய பாடல்கள் அப்போது மிகப்பிரபலம். )

 உள்ளே நூற்றுங்கால் மண்டபம், ரோஹிணி மண்டபம் என கோயில் மிக பிரம்மாண்டமானது.

தாயாருக்குத் தனி கொடிக்கம்பம், கருடி சந்நிதி, தனி பிரகாரம் உண்டு
கோயிலில் ஒரு அழகான யானையும் உண்டு. செங்கமலம் என்று பெயர். செங்கம்மா என்று
அழைப்பார்கள். குழந்தைகளுக்கு தலையில் கைவைத்து குஷியாக்கும்.
மதியம் மூணு மணியளவில் சென்றால் யானை குளிப்பதை பார்க்கலாம்.

ராஜகோபாலன் மிக அழகு. மணிநூப்புரதாரி ராஜகோபாலா என்கிற தெலுங்கு கீர்த்தனையை கேட்டுப்பாருங்கள். மிக அழகான பாடல். அருணா சாய்ராம் குரலில் யூட்யூபில் இருந்தது.  பிறகு தூக்கிவிட்டார்கள். பதினெட்டு நாட்கள் உற்சவத்தின் போது இரவில் கடைத்தெரு வழியாக புறப்பாடு வருவதைப்போல பகலில் கோவிலை சுற்றியும் தெப்பகுளம் சுற்றியும் புறப்பாடு நிகழும். இதுவும் வேறு அலங்காரம். வைரமுடி, காளிங்க நர்த்தன சேவைகள் எல்லாம் அந்நேரங்களில்தான்.

கலை இலக்கிய இரவு எங்கள் ஊரில் மிக பிரசித்தம். பந்தலடி அருகே இரவு முழுவதும் கூட்டம் நடக்கும். அல்லது கோயில் அருகே. காலை பீப் லேந்து மாலை பீப் வரை வேலை பீப் செய்து கூலி பீப் கேட்டவனை பீப் சொல்லி திட்ட்டும் முதலாளி பீப் பற்றிய பாடல் அங்குதான் முதலில் கேட்டேன். படிச்சவன பன்னி மேய்க்க சொன்னான் பன்னிக்கெல்லாம் மினிஸ்டர் போஸ்ட்டு தந்தான் என்ற பாடலை கேட்டு ரசித்து கைதட்டி சிரித்து நின்றிருக்கிறேன். பொன்னீலன் குன்றக்குடி அடிகளார் பற்றி பேசிய உரை இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியம். பொன் விளைகிற பூமி என்று சொல்லப்படும்.  இப்போது நிலக்கரி கிடைக்கிறது. மீத்தேன் கிடைக்கிறது என கிளம்பியிருக்கிறார்கள். பழுப்பு நிலக்கரி இல்லை ராவாகவே கிடைக்கிறது என சிலர் சொல்கிறார்கள். அதற்கேற்றார் போல தண்ணீரும் வருவதில்லை. முன்பு காவிரியில் தண்ணீர் வருகிறது என கீழப்பாலம் அருகே நின்று தண்ணீர் கணுக்காலில் பின் ஆடுசதையில் பின் இடுப்பளவு என குப்பைகளை சேர்த்து வர நடுவே கும்மாளமிடுவோம்.இப்போது தண்ணீர் அவ்வளவாக வருவதில்லை.  வண்டிகளில் மணல் அள்ளுகிறார்கள். மிகச் சமீபத்தில் விக்னேஷ் என்னும் ஒரு இளைஞன் காவிரி தண்ணீர் வரவில்லை என தீக்குளித்தான்.

இதுபோல என்னிடம் மன்னார்குடி பற்றி சொல்ல இன்னும் பல விஷயங்கள் உண்டு. அவற்றையெல்லாம் சொல்லிவிட ஆசைதான். ஆனாலும், சொந்த ஊர் மன்னார்குடி என்று நான் சொன்னதும், ஓஹோ!! மாஃபியா ஊருன்னு சொல்லுங்க.. என சிரிப்பவர்களுக்கு என சொல்ல சில விஷயங்கள் உண்டு. நீங்கள் சொல்லும் மாஃபியா கட்சி மன்னார்குடி எம் எல் ஏ வாக ஆனது என் பதின் பருவத்தில்.  அதன் பின் இன்று வரை இல்லை. இது முழுக்கவும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்  கட்சியின் கோட்டை. கூட்டணி யாராக இருந்தாலும் இடது சாரிகள் வெல்வார்கள் .  திமுக மீது மிக அபிமானம் உண்டு. இடதுசாரிகள் ஜெயிக்காத நேரங்களில் திமுக ஜெயித்திருக்கிறது. கலைஞர் திருவாரூர் காரர். இன்னொரு அமைச்சருக்கு வடசேரியில் தொழிற்சாலை உண்டு. மாஃபியாவை  வாழவைக்கும் மற்ற ஊர்க்காரர்களுக்கு மாபியாவை சொந்தமாக்கி மன்னார்குடி  யை விட்டு வைக்குமாறு ஊர்க்காரனாக ஒரு விண்ணப்பத்தை   வைக்கிறேன்.




Wednesday, February 8, 2017

தாண்டவராயன் கதை - வாசிப்பனுபவம்

நான் இப்போது யாருடைய கனவில் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் அல்லது நீங்கள் யாருடைய கனவில் இதை படித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என இன்ஸெப்ஷன் தனமாக யோசித்திருக்கிறீர்களா? அல்லது மோகன்லால், சுரேஷ்கோபி நடித்த குரு த்தனமாக நமதுநோய்க்கு மருந்து நமக்குள்தான் இருக்கிறது என்றாவது? தமிழில் இதுபோன்ற முயற்சிகள் இல்லையென்பதால் நான் தமிழ் படங்களை குறிப்பிடவில்லை. முதல்தேதி என்றொரு திரைப்படம் சிவாஜி நடித்தது.. “ சம்பள தேதி ஒண்ணிலிருந்து இருபது வரைக்கும் கொண்டாட்டம்” என்கிற என்.எஸ்.கே பாடல் இடம்பெற்ற படம். இறுதியில் மொத்த கதையும் சிவாஜியின் கனவு என சொல்லி முடித்திருப்பார்கள், இந்த கூற்றை நம்பி தமிழில் அப்பவே இதெல்லாம் என நினைத்து படத்தை பார்த்து பின் என்னை திட்டக்கூடாது. எனக்கு இந்த படம் ஞாபகம் வருகிறது அவ்வளவுதான். பா.வெங்கடேசனின் தாண்டவராயன் கதை நாவலை படிக்கும்போது எனக்கு இயல்பாக மேற்கண்ட ஆங்கில மலையாள படங்கள் நினைவிற்கு வந்தன. நடிகர் திலகம் படம் இதை எழுதும் போது தான் ஞாபகம் வந்தது

சாபக்காட்டில் பார்வை இழந்த தன் மனைவி எலினாரை அவள் தாய்வீட்டில் விட்டுவிட்டு இந்தியா பயணமாகும் டிரஸ்ட்ராம் என்கிற பிரிட்டீஷ் குடிமகன்,  அப்போது காலனியாதிக்கத்தில் இருந்த இந்தியாவில் கதைகளின் வழியே தன் மனைவியின் கண்பார்வைக்கான மருந்தை கண்டுபிடிப்பதுதான் தாண்டவராயன் கதை.  950 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நாவல் எண்ணூறு பக்கங்கள் வரை கதாநாயகனின் பயணங்கள், பிரெஞ்சு புரட்சி, இந்தியாவில் சுல்தானிய ஆட்சி முடிவு என பல வரலாற்று சம்பவங்களீனூடே பயணித்து கடைசி நூற்றியைம்பது பக்கங்களில் மொத்த கதைக்கான முடிச்சை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்கிறது. கிராபத் என்கிற கதாபாத்திரத்தை நன்கு கவனித்திருந்தால் முன்பே ஊகித்தும்விடலாம். 

நாவலில் முதலில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியது அதன் மொழிநடையைத்தான். கொழுகொழுகன்றே கன்றிந்தாயே தாய் மேய்க்கும் இடையா என்ற பாடல் பா.வெங்கடேசனுக்கும் மிகவும் பிடித்த ஒன்றாக இருந்திருக்கும் என அடித்து சொல்ல முடியும். வாக்கியங்கள் நிற்காமல் ஓடுகின்றன. ”950 பக்கங்கள் படிக்கல.. 950 வரிகள் படிக்கிறேன்” என  நண்பர்களிடம் நான் சொல்வதுண்டு. அது மிகைதான். உண்மையில் அதற்கும் குறைவான வாக்கியங்களே இருக்க வாய்ப்பு அதிகம். இவ்விதமான எழுத்து நடை முதலில் ஒரு வாசகனுக்கு ஒரு பந்தயத்தை முன் வைக்கிறது. நான் இதை படித்தேன் என்று சொல்வது என்னால் இப்படி கடினமான நாவலையும் படிக்கமுடியும் என்ற சுயதம்பட்டமாகவும் இருக்கலாம். 

இரண்டாவது ஆசிரியர் கையாண்டிருக்கும் புனைவுலகம். சாபக்காடு, பிரெஞ்சு மக்கள், நாயக்க மன்னர்களிடம் பணியாளாக சேரும் துயிலார்கள், லவணர்கள் என சமூகத்தால் சற்று தள்ளிவைக்கப்பட்டுள்ள மக்களை ஒரு மாலையாக தொகுத்துவிட்டிருக்கிறார். அதில் சரடாக தாண்டவராயன் கதை வருகிறது. தாண்டவராயனும் அவன் மகன் கோணய்யனும் செய்கின்ற சாகசங்கள் மற்றும் காற்றுப்புலி அத்தியாயங்கள் போன்றவை அவரது கற்பனையின் உச்சத்தை காட்டுகின்றன. டிரஸ்ட்ராம் தவிர இந்த கதையில் இன்னொரு நாயகனாக வரும் சொக்ககெளட பிரான்சில் மருத்துவரிடம் கதைகளைக்கொண்டே வியாதிகளை குணமாக்க முடியும் என சிறப்பாக வாதிக்கும் இடம் இந்த நாவல் செல்லும் திசையை அறிவிக்கும் மிகச்சிறந்த துவக்கம். அதற்கு முன் சொல்லியிருக்கும் சம்பவங்களை அதன் பின் சேர்க்கும் லாவகமும் அயற்சியடையாமல் படிக்க உதவுகின்றன. முதல்பாதியில் எலினாரும் இரண்டாம் பாதியில் கெங்கம்மாவும் நாயகிகள். ஓரளவு எழுதப்படித்த கெங்கம்மா மற்றும் தமிழ் படிக்க கற்றுக்கொண்ட டிரஸ்ட்ராம் ஆகியோரும் நீலவேணியின் பாதை என்கிற அந்த காவியத்தின் இடைசெருகலை படித்து புரிந்து கொள்வது போன்றவை ஆசிரியர் நமக்கு அளிக்கும் குறிப்புகள். நீலகண்டருக்கு தாண்டவராயன் கதை எழுத அவர் ராபர்ட் நோபிளி என்கிற பாதிரியாரால் ஈர்க்கப்பட்டார் என்று சொல்வது இன்னும் ஆச்சரியமானது. இத்தாலியிலிருந்து வந்த நோபிளி அவர்கள், இல்லாத ஒன்றை  இருப்பதாக பொய்யுரைகளை எழுதி அதற்கான ஓலைச்சுவடிகளை அவரே உருவாக்கி பின் அது ஒரு மோசடி என நூறு ஆண்டுகள் கழித்து இன்னொருவரால் நிரூபிக்கப்பட்டது. அதற்குள் அது வரலாறாக இங்கு பரப்பப்பட்டு இன்றளவும் சிலரால் நம்பப்படுகிறது. அதை மாதிரியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது தாண்டவராயன்கதை என்று இந்த நாவலில் வரும் தாண்டவராயன் கதையாசிரியர் சொல்கிறார்.

எழுதுவது அபினி இழுப்பதுபோல. அந்த சுவாரசியத்தாலேயே எழுத்து எழுதிச்சென்றபடியே இருக்கிறது. இந்த நாவல் துப்பறியும் நாவல்களின் வகையைச்  சேர்ந்தது. ஆனால் இதை  பொன்னியின் செல்வன் வரிசையில் வைத்து அதுபோன்ற சுவாரசியமான வணிக எழுத்தாகவும் சொல்ல முடியாது. இது கையாளும் விவாதங்கள் அதன் குழப்பங்கள் மற்றும் மாயஎதார்த்தநடை போன்றவற்றைக்கொண்டு பின் தொடரும் நிழலின் குரல் வரிசையிலும் வைக்க முடியாது. தாண்டவராயன் கதை இரண்டும் கலந்து இவற்றிற்கிடையே ஒரு இடத்தில் இருக்கிறது. ஒரு உதாரணத்திற்கு, இந்த நாவலை கடைசி நூறு பக்கங்களை முதலில் படித்துவிட்டால் பின் முதலிலிருந்து படிக்க சுவாரசியம் போய்விடும். அப்படியிருக்கையில் அந்த பக்கங்கள் பின்னால் அவிழ்பதற்கான முடிச்சுகளை மட்டுமே போட்டுவருகிறதா என்கிற கேள்வி வருகிறது. வந்தியதேவன் என்னை கத்தியால் குத்திவிட்டான் என கந்தமாறன் பொன்னியின் செல்வனில் பல இடங்களில் மொத்தத்தையும்  விவரிப்பது போல இதிலும் இரண்டு பக்கங்கள் நீட்டித்து சம்பவங்களை விவரித்தபின் நாலு வரியில் என்ன நடந்துச்சின்னா என மீண்டும் அது சுருக்கமாக சொல்லப்படுகிறது. சொல்லின் அழகைத்தவிர அங்கே இருப்பது என்ன என்ற குழப்பம் வந்துவிடுகிறது. 



என் நண்பர் சிவகுமார் இது பற்றி பேசியபோது ஈர்க்கப்பட்டு இதை வாங்க அலைந்தேன். ஆனால் இது அச்சில் இல்லை. மூர்மார்க்கெட்டில் கிடைக்கும் என்றார்கள். மூர்மார்க்கெட்டில் இது இல்லை. காளியப்பா மருத்துவமனை பின்னால் இருகும் பழைய புத்தககடையில் கிடைக்கும் என்றார்கள். அங்கு போவதற்குள் சிவகுமாரே, தன் புத்தகத்தை இரவல் அளித்தார். அப்படித்தான் இதை வாசிக்க நேர்ந்தது. இதை விரைவில் அச்சில் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதே பதிப்பாளர்க்ளுக்கு என் வேண்டுகோள். 




கீழுயிர்கள்

இழிமக்கள்… கீழுயிர்கள்… செத்துக்குவியட்டும் இவர்கள். ஆண்குறிகொண்டிருப்பதனாலேயே சாகத்தக்கவர்கள்… மீசைகொண்டிருப்பதனாலேயே கீழுலகில் நெளியவேண்டியவர்கள்

- வெண்முரசிலிருந்து


அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் ஒரு வீட்டில் இருப்பவனே இன்னொரு வீட்டின் ஏழு வயது பெண் குழந்தையை கடத்தி சென்று கொன்று பின் எரித்த செய்தி இன்று காலையில் நண்பர் மூலமாக அறியவந்தது. நண்பரின் பக்கத்து வீட்டு பெண். குழந்தை காணவில்லை என்று அவர் அனுப்பிய செய்தியை வேறொரு குழுமத்திற்கு அனுப்பிய போது அங்கிருந்த நண்பர் இந்த லிங்க்கை அனுப்பி குழந்தை இறந்த செய்தியை குறிப்பிட்டார். அதுவரைக்கும் அந்த குழந்தையை திருப்பி சேர்த்துவிடு ஆண்டவா என்ற வேண்டுதல்,  பயனற்றுப்போய் பலமணிநேரம் ஆகியிருந்தது. யாராலும் ஆறுதல் சொல்ல முடியாத சோகம். ஹாசினி என்ற பெயரைக்கேட்டால் நேற்றுவரை பொம்மரில்லு படத்தில் வந்த ஜெனிலியா ஞாபகம்தான் வந்தது. இனி இந்த குழந்தை ஞாபகம்தான் வரும்.

குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் அவனை தயவு தாட்சணியம் பார்க்காமல் கொன்று தீர்க்கவேண்டும்.