Friday, May 25, 2018

தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி

சமீபத்தில் வெளியான சு.வேணுகோபாலின் தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி புத்தகத்தைப் பற்றி எழுத்தாளர் கெ.என்.செந்திலின் உரையைக் கேட்டேன். யப்பாடி! எனத்தோன்றியது. அந்த புத்தகத்தை நானும் படித்திருந்தேன்.  சு.வேணுகோபாலின் படைப்புகளையும் இந்த புத்தகத்தையும் மேலும் சில விமர்சன புத்தகங்களையும் படித்திருந்த ஒருவர் கிட்டினால் இது பற்றி விவாதிக்க ஏதுவாக இருக்குமே என நினைத்திருந்தேன். தட்,  ”தமிழார்வமும் இருக்கனும் அதேநேரத்துல அறிவியலும் தெரிஞ்சிருக்கனும்” ரேஞ்சில். ஆனால், மாணவர்களுக்கு மே மாதம் பள்ளியில் விடுமுறை விடுவது போல ஜெயமோகனும் இமைக்கணத்தை முடித்து ஒரு விடுமுறை விட்டிருந்ததால்,  மாணவர்களும் குடும்பத்தினரை பரிவுடன் தாய் வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டு தன்னை அனுதினமும் சோதித்த இரு விஷயங்களிலிருந்து விலகி  மிகத்தீவிரமாக அலுவலக வேலையை எப்போதும் இந்த அப்ரைசல் நேரத்தில்  செய்வது போல கண்ணும் கருத்துமாக  பார்த்து வந்தனர்.  இரு வெண்முரசு நாவல்களுக்கிடையே யாரோ ஒருவரை ஒரண்டையிழுக்கும் வேலையும் இல்லாததால் சுரேஷ் கூட சேப்பியன் படிக்காமல் டி20 பார்த்தான்.  நிர்மலாதேவியையே மறந்திருந்தனர் மக்கள்.  அந்த விதத்தில் மீண்டும் இலக்கியம் பற்றிப்பேச இந்த உரை நல்ல துவக்கமாக இருந்தது.   நான்கு நாட்களுக்கு வாட்சப் குழுமங்களில் இது பற்றிய ஒரு த்சோ.. த்சோ இருந்துகொண்டிருந்தது. தமிழர்களின் சமகால பிரச்சனைகளிலிருந்து இலக்கியம் பக்கம் திசை திருப்ப ஒரு இலுமினாட்டி கார்பொரேட் செய்யும்   சதி என பாரிசாலனின் பேட்டி வருமென நினைக்குமளவிற்கு போய்விட்டது.  அதற்குப் பிறகு தூத்துக்குடி பிரச்சனை வந்து திண்றடித்துவிட்டது.  இப்போது இது பற்றி எழுதலாம் என நினைக்கும்போது கூட ஸ்டெர்லைட் பிரச்சனை இருக்கறப்போ பிடில் வாசிக்கிறியா என ஷிமோகா ரவி அண்ணன் கண்ணாடியில் மங்கலான பிம்பமாக வந்து கேட்கிறார். ஆனால், சம்பந்தப்பட்டவர்களே பிடில் வாசிக்கும் போது அப்பாவி பொதுஜனமாகிய நான் சம்பந்தமில்லாமல்  கொஞ்சம் எழுதி வைக்கலாம் ! என்ன தவறு எனத் தோன்றுகிறது



சு.வேணுகோபால் கே.என். செந்தில் இருவரையும் ஆண்டிற்கொருமுறை விஷ்ணுபுரம் விருதுவிழாவில் சந்திக்கிறேன். இவர்களில் சு.வே யின் படைப்புகள் கிட்டத்தட்ட  அனைத்தையும் வாசித்திருக்கிறேன். கே.என். செந்திலின் மாறாட்டம் சிறுகதை மட்டும் வாசித்திருக்கிறேன். அரூபநெருப்பு தொகுதியைப்பற்றி எழுத்தாளர். சுரெஷ் ப்ரதீப் கூறியிருக்கிறார். விரைவில் படித்துவிடுவேன். விழாவில் பார்த்த வகையில் மிகத்தீவிரமாக , கறாராக இலக்கியத்தை அணுகுபவர்  என்று சொல்லுவேன். அமிதாப் பச்சன் போல ஒரு கோபக்கார இளைஞன் என்று தோன்றுமளவிற்கு இருப்பார். 

இனி புத்தகத்தைப்பற்றிப் பார்க்கலாம்.  ஒரு நாவலையோ கவிதை தொகுப்பையோ படித்துவிட்டு எழுதுவது போல ஒரு திறனாய்வு நூலைப்பற்றி எழுதிவிடமுடியாது. மனம் போன போக்கில் எல்லாவற்றையும்  எழுத  வேண்டியிருக்கும். ஒவ்வொரு எழுத்தாளர் குறித்தும் தன் மனதிற்குள் தான் கொண்டுள்ள பிம்பத்தை சார்ந்தோ மறுத்தோ எப்படி எழுதப்பட்டிருக்கும்... தனக்குப்பிடித்த கதை இவருக்கும் பிடித்திருக்கிறதா என்ற அளவில் சரி பார்த்துக்கொள்ளலாம். மூத்த எழுத்தாளர்கள் பற்றிய திறனாய்வு தொகுப்புகளில் இதுவரை வந்தவைகளிலிருந்து மாறுபட்டு  முற்றிலும் ஒரு புதிய அனுபவத்தை தரவல்லதாக இருப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் குறைவே. சாரு எழுதியிருக்கும் பழுப்புநிற பக்கங்கள் எஸ்ரா எழுதியிருக்கும் கதாவிலாசம் போன்றவை பெருமளவில் வாசகனுக்கு முக்கிய எழுத்தாளர்களை அறிமுகம் செய்கின்றன.  அவைகளை திறனாய்வு என சொல்ல இயலாது. அதிலும் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் பற்றிய கதாவிலாசம் தொடர் ஒரு விகடன் வாசகரை  உள்ளிழுக்கும் என்றால், சு.வே. யின் இந்த புத்தகம் வாசகருக்கு விமர்சன ரீதியில் அடுத்த நிலைக்கு தன் வாசிப்பை தொகுத்துக்கொள்ள சரிபார்த்துக்கொள்ள உதவியாக இருக்கும் என்று சொல்லலாம். ஒரு விமர்சன நூல் பற்றி எழுத வேண்டுமெனில் முதலில் அதை எப்படி அணுகுகிறோம் என்பது அவசியமாகிறது. அதற்கு தன்னைக் கொஞ்சம் தொகுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பற்றிக்கொள்ள ஒரு கொழுகொம்பு தேவைப்படுகிறது. கே.என். செந்திலின் உரையை நான் அப்படித்தான் எடுத்துக்கொண்டு அது சார்ந்த என் புரிதல்களை எழுதலாம் என நினைக்கிறேன்

முதலில் இந்த உரை  சு.வேணூகோபால் முன்பே நிகழ்ந்திருக்கிறது. ஒரு கட்டுரையாக வந்திருந்தால் மறுப்பு தெரிவித்திருக்கலாம்.  விவாதிக்கலாம். ஆனால் நேருக்கு நேராக குறைகளாக அடுக்கும்போது, நாம் செய்த தொண்ணூற்று எட்டு நல்ல விஷயங்கள் ஞாபகமே வராது.. இந்த ரெண்டு குறைகள் மட்டுமே அனைவருக்குமே பெரிதாக நிற்கும் என்பதை ஆண்டிற்கொருமுறை பர்ஃபார்மன்ஸ் ரிவ்யூ மீட்டிங்கில் இதையே  சந்திக்கிறவன் என்கிற வகையில் அடித்து சொல்லமுடியும். அந்த வகையில் சு.வேணுகோபாலின் உடனடி எதிர்வினை வந்திருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை.

கேஎன் செந்தில் இரு குற்றச்சாட்டுக்களை வைக்கிறார்.  அதில் முதலாவது, சுவேணுகோபால் தன் தகுதிக்கு மீறி நிலை நிறுத்தப்படுகிறார் என்பது. இரண்டாவது இந்த புத்தகம் குறித்து,

முதலாவது சற்று அதீதமாகப்போய்விட்டதோ எனத் தோன்றுகிறது. அவர் மகத்தான படைப்பாளி என்று தூக்கிநிறுத்தப்படுவதாக சொல்வது சற்று மிகையாகவே இருக்கிறது. தமிழகத்தில், ஒரு டபரா செட்டுக்குள் நடக்கும் பிரச்சனைதான் இலக்கியவாதிகளின் சச்சரவுகள் என ஆதிகாலந்தொட்டே ஒரு கருத்து நிலவுகிறது . சமீபத்தில், பாலகுமாரன் மறைந்த போது அங்கு டிவி சேனல் ஆட்கள் வந்திருந்தார்கள்.  இறந்த செய்தி வந்து ஒரு மணி நேரம் தாண்டியிருந்தது.  இப்ப வீட்டு ஆளுங்கதான் இருக்காங்க வெளி ஆளுங்க வரல..இனிமதான் சேதி தெரிஞ்சு விஐபிக்கள் வருவார்கள் பேட்டி எடுக்கலாம் வீட்டு ஆளுங்களை வேண்டாம் என்று நிருபர்கள்  சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.  அங்கு அவர்கள் வீட்டு ஆளாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தது அங்கு கூடமாட நின்று கொண்டிருந்த  ஜெயமோகனை. இந்த அளவில்தான் பெரும்பான்மை சமூகம் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் இதுவரை சு. வேணுகோபால்,  தான் எழுதியிருக்கும் அளவு கவனிக்கப்படவில்லை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். இதில் தகுதிக்கு மீறி அவர் கவனிக்கப்படுவதாக சொல்வதை மறு பரிசீலனை செய்யலாம். கே.என். செந்தில் தானும் அனைத்தையும் படித்திருப்பதாக சொல்லித்தான் கூந்தப்பனையை நிராகரிக்கிறார். ஆனால், இப்படி தடாலடி கருத்துக்களால் சில அறிமுக வாசகர்கள் அவரை வாசிக்காமல் போகலாம். ஆனால், ஒரு எழுத்து தனக்கான வாசகனை கண்டடைந்தே தீரும் என்று ஒரு தியரியும் இருப்பதால் அவர் புத்தகங்கள் இன்னும் வாசிக்கப்படக்கூடும் என்றே நம்புகிறேன்.

  அவர் படைப்புகளை வாசித்த வகையில்   சமூகம் வாழ்க்கை மற்றும் குடும்பம் சார்ந்த அலைக்கழிப்பு அவர்  படைப்புகளில் என்னை நெருக்கமாக உள்ளிழுக்கிறது. தொடர்ச்சியான தலைமுறையிலிருந்து மாறி  ஒரு நாட்டிலேயே இடம்மாறி அந்நியமாக வாழும் ஆணின் தடுமாற்றமும் தவளை வாழ்க்கையும்  அதிகம் மெனக்கடாமல் அதன் இயல்பிலேயே இடம்பெறுவதாக அவரின் படைப்புகள் உள்ளன. இதில் இயல்பாகவே  பிறந்தவீடு புகுந்தவீடு என மரபணுக்களில் பழகிவிட்டதால் பெண்களால்  விரைவில் விட்டு விலக முடிகிறது. தீர்க்கமாக முடிவெடுக்கவும் முயல்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது இரு தலைமுறைகளாகவே பெரும்பான்மை ஆண்கள் அதற்கு பழகுகிறார்கள். அதனால் அவர்கள் கிருஷ்ணன் போன்ற நபும்சகனாகவோ, பழனி போல குழம்பியவனாகவோ,  இளமையில் தொலைத்ததை 36 வயதில் தேடுபவனாகவோ இருப்பது ஒட்டுமொத்த தற்கால ஆண்களின் குறியீடாகக்கூட புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அது உணரும்போது எனக்கு   பெரும் சோர்வைக்கூட அளித்திருக்கிறது. Ignorance is bliss என்று சொன்னவனை  நானும் அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்கிறேன்.  உணர்ச்சிகரமாக இல்லாமல்  யதார்த்தமும் பரிவும் நம்பிக்கையுமாக அவரின் பெரும்பான்மை நாவல்கள் முடிவது  எனக்கும் ஆறுதலாக இருந்த்து. ஆனால், அவர் காமத்தை நன்றாக கையாள்கிறார் என்றும்  விவசாயத்தை எழுதும் எழுத்தாளர் என்றும் முதன்மையாக அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். அதை மறுக்கவியலாது என்றபோதும் அவரை வாசிக்கையில் நான் உணர்ந்தது இது.  நானே அவரிடம் என் கருத்தை சொன்னபோது, அவர் பதறி அப்படியெல்லம் இல்லீங்க நான் பெண்களை எழுதிய அளவு ஆண்களை எழுதியதில்லை. வேணும்னா வெளியில விசாரிச்சு பாத்துகங்க என்று சொல்லிவிட்டார்.






இரண்டாவதாக சொல்லிருப்பது இந்த புத்தகம் குறித்து. கேஎன் செந்தில் எழுதியிருக்கும் கட்டுரைகள் மற்றும் உரைகளை கேட்கையில் அவர் கோட்பாடு ரீதியாக நிறைய அறிந்திருக்கிறார் என்பதும் தெளிவாகிறது. நவீனத்துவம் பற்றி இந்த புத்தகத்தில் அவர் குறிப்பிட்டிருப்பதை முதலில் மறுதலிக்கிறார். அந்த சுழலுக்குள் சிக்கி  நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று ஒரு விளக்கத்தை கூறுவது என்பது மீண்டும் ஒரு கட்டுரையளவு படிக்க வேண்டியிருக்கும். நவீனத்துவத்திலிருந்து நவீனத்துவத்தை எடுத்துவிட்டால் நவீனத்துவமே மிஞ்சும் என்ற உபநிஷத் வரிகளுக்கேற்ப நான் இந்த விஷயத்தை சாய்சில் விடுகிறேன். அதன்பின், அவர் குறிப்பிடும் சில விஷயங்களில் முதன்மையானவை, கூறியது கூறல் கட்டற்ற மொழி நடை இல்லாதவர்களை நிராகரித்தல் மற்றும் தவறான கருத்துக்களைக் கூறல் போன்றவை.  புதுமைப்பித்த்னைப்பற்றி இதுவரை தமிழ் இலக்கியத்தில் கூறப்பட்டவைகளையே இதுவும் கூறுகிறது என்பது உண்மைதான் என நினைக்கிறேன்.  செல்லம்மாள் கதை பற்றி வேதசகாயகுமாரின் விமர்சனம் புதிய வாசிப்புக்கோணத்தை அளித்தது. அதுபோல இதில் ஒரு புதிய அனுபவம் இல்லை. திஜா கட்டுரை பற்றியும் அங்ங்னமே எண்ணத் தோன்றுகிறது. திஜா நாவலில் சாதிக்கவில்லை சிறுகதையில் சாதித்தார் என்பது போல இதிலும் வருகிறது.  கட்டற்ற மொழிநடை இல்லாததால் சுவே அதிகம் விமர்சிப்பது சுந்தரராமசாமி படைப்புக்களைத்தான். கேஎன் செந்திலின் சுந்தரராமசாமி சிறுகதைகள் பற்றிய உரை ஒன்று கேட்டேன். அதைவைத்து பார்க்கையில் இது அவரவர் சுதந்திரம் என்கிற அளவில் விட்டுவிடத்தோன்றுகிறது. சுந்தர ராமசாமியை விமர்சிக்க இருக்கும் நியாயங்கள் போல சுவேயை நிராகரிக்க இவருக்கான காரணங்களும் இருக்கின்றன. அது அவரவர் வழியைப்பொறுத்தது என்றுதான் சொல்லமுடியும். 

சுவேயின் புத்தகத்தில் உள்ள கட்டுரைகள் 2001லிருந்து 2018 வரை எழுதியதன் தொகுப்புகள். இதனால் சில குழப்பங்கள் உள்ளன. உதாரணமாக, அசோகமித்ரனின் சதாபிஷேகத்தை இலக்கிய உலகம் சரியாக கொண்டாடவில்லை என்கிற இடம். இந்த தகவல் பிழையானது என்று சில உதாரணங்களை செந்தில் சொல்கிறார். ஆனால், அந்த கட்டுரை அந்த நிகழ்வுகள் நடப்பதற்கு முன்பு எழுதப்பட்டவை. இப்போது வெளியாகிருக்கின்றன. அசோகமித்திரன் உத்திகளைக் கையாளவில்லை நுட்பங்களைக்கையாளுகிறார் என்று சொல்வதும் அத்தகைய குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய வரிகளே. அவர் சொல்லியிருப்பது சிறுகதைகளின் வெவ்வேறு வடிவங்களை என்று நான் புரிந்துகொண்டேன். பிராமண எழுத்தாளர்கள் விலங்குகளைக் குறித்து எழுதுவது பற்றி இவர் சொல்லியிருப்பது 2016ல் ந.பிச்சமூர்த்தி கட்டுரையில்.. ஆனால் அதற்கு முன்னே சி.சு.செல்லப்பா கட்டுரையில் சிலாகித்து எழுதியது 2010ல். இவற்றையெல்லாம் ஆங்காங்கே tag செய்திருக்கலாம். அல்லது பக்கத்தின் கீழே * போட்டு குறிப்பிடலாம். அடுத்த பதிப்பில் திருத்திக்கொள்வார்கள் என நினைகிறேன்.   சுந்தரராமசாமிக்கு நிலத்தை சொல்லத் தெரியவில்லை என்று பொதுவாக சொல்லவில்லை. “மரியா தாமுக்கு எழுதிய கடிதம்” என்கிற கதையை பற்றிய வரி அது. அதற்கு மாற்றாக புளியமரத்தின் கதை நாவலை சொல்வது ஏற்புடையதாக இல்லை. ஜெயகாந்தன் ஒரு சுயம்பு என்று சொல்வது ஒரு flow வில் வந்துவிட்டதைப்போலத்தான் எனக்கும் தோன்றுகிறது. அவரே அந்த கட்டுரையில்  பல இடங்களில், பாரதி சித்த்ர் பாடல்கள் ரஷ்ய இலக்கியங்கள் ஆகியவற்றின் மீதான் ஜெயகாந்தனின் ஈடுபாட்டைச் சொல்லியிருக்கிறார். 

 இந்த இடங்களில்தான் இலக்கியமுன்னோடிகள் புத்தகத்தை ஒப்பிடுவதை தவிர்க்கமுடியவில்லை. இலக்கிய முன்னோடிகள் புத்த்கம் 2003ல் வெளியான தொகுப்பு. குறிப்பாக குபரா பற்றிய பிரம்ம சமாஜத்தின் ஈடுபாடு அதை அப்படிய தமிழுக்கு பொருந்தாமல் காப்பியடித்தது.. திஜா காமத்தை எழுதிய மற்றவர்கள் தொடாத இடங்களை ( காமத்தை எழுதுகிறேன் என்று கிளம்பிய சாருநிவேதிதாவும் நழுவிய இடம் என்று ) எவ்வளவு நேர்மையாக கையாண்டார் என்பதும் புதிய திறப்புக்களாக அமைந்தன. குறிப்பாக சொல்லவேண்டுமெனில், அசோகமித்திரனின் புலிக்கலைஞன் கதை. அதை அசோகமித்திரன் பாராட்டு விழாவில் ஒரு திரைக்கலைஞனனின் பரிதாப வாழ்க்கை என்கிறார் சுரா. அதற்கு பத்தாண்டுகள் கழித்து வந்த கதாவிலாசத்திலும் அதையே சொல்கிறார். ஆனால் அதில் அந்த காதர் ஒரு கணத்தில் புலியாக மாறுவதும் அவன் சொல்லும் தற்குறிப்பிலிருந்து அவன் யாரென அடையாளம் காட்டுவதும் ஒரு புதிய நோக்குதான். அதன்பின் அசோகமித்திரனின் பல கதைகளை வாசிக்க இன்னொரு கோணம் கிடைத்தது. அதுபோல புதிதாக ஒன்றை காண இதில் இடம் இல்லை. மேலும் இது சிறுகதைகளுக்குள் மட்டும் தன்னைக் குறுக்கிக்கொண்டதும் ஒரு காரணமாகலாம்.

கு அழகிரிசாமி மற்றும் கிரா ஆகியேரை இவர் தூக்கிப்பிடிப்பது சாதிப்பற்றால் என்று சொல்லி பின் அங்ஙனம் இல்லை என அறிந்து கேஎன் செந்தில் வருந்தியதாக முகநூலில் நண்பர் எழுதியிருந்தார். ஆனால், ஆதவனை அழகிரிசாமியை அசோகமித்திரனை ஜெயகாந்தனை சுவே ஒரு விமர்சகனாக அணுகவில்லை எனத்தோன்றியது. ஒரு வாசகனாகத்தான் அணுகியிருக்கிறார். அதிலும், கிரா பற்றிய பதிவு,முழுக்க முழுக்க அவரின் அன்பே வெளிப்படுகிறது. அவரின் கோமதிதானே இவரின் பால்கனிகள் கிருஷ்ணனாக வேறு பரிணாமத்தில் வருகிறான்.., அவரின் ”சாவு” கதையில் இறந்தவனின் மனைவி கர்ப்பமாக இருப்பதை வெண்கலதாம்பாளத்தை மூன்று முறை தட்டி அறிவிப்பதைத் தானே ”நிலம் என்னும் நல்லாளில்” குமரனின் மனைவிக்கும் நடக்கிறது என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

இறுதியாக ( அப்பாடா !! ) , இதில்சொல்லியிருக்கும்  சி சு செல்லப்பா, மெளனி ந.பிச்சமூர்த்தி குபரா போன்ற எழுத்தாளர்களை நான் இன்னும் முழுமையாக படிக்கவில்லை. இங்கோ இலக்கிய முன்னோடிகளிலோ உயர்த்தி சொன்னதாலோ தாழ்த்திச் சொன்னதாலோ ஒருவரை நிராகரிக்க முடியாது. முதன்மை எழுத்தாளர்கள் என்பதாலேயே அவர்கள் இந்த புத்தகங்களில் இடம் பெற்றிருக்கிறார்கள்  அவர்களின் பங்களிப்பு ஒருவகையில் மிகவும் முக்கியமானது என்பதை உணர்ந்து தான் ஒருவர் இந்த புத்தகத்தை வாசிக்கத் துவங்குகிறார். அல்லது விமர்சனங்கள் இல்லாவிடில் அவர்களை விட்டுவிடவும் போவதில்லை. திறனாய்வு புத்தகங்கள் தத்தமது வாசிப்பின் எல்லையை சரிபார்க்க ஒரு வாசகருக்கு உதவுகின்றன. ஒட்டு மொத்த பார்வை என்று அனைத்து படைப்புக்களையும் உள்ளடக்கியதாக  ஒரு மேல்நிலை மதிப்பீடாக ( high level ) இல்லாமல் சிறுகதை என்கிற அள்வில் வைத்து ஒவ்வொரு எழுத்தாளரின்  இருபது சிறுகதைகளையாவது குறைந்த பட்சம் பட்டியலிட்டு ஒரு உள்நோக்கிய பார்வையில் மதிப்பிட்டிருகிறார். அந்த வகையில் இது மிக முக்கியமானது எனக் கருதுகிறேன்.  இந்த புத்தகத்தை வெளியிட்டிருக்கும் எழுத்தாளருக்கும் தியாகு நூலகத்தும் நன்றிகள். கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க ஊட்டி கூட்ட்த்தின் போது புத்தகத்தை கொண்டுவந்து அளித்த க்விஸ் செந்தில் க்கு ஸ்பெஷல் நன்றிகள்




















x

Monday, May 21, 2018

காவியமுகாம் (அல்லது) ஊரான் பிள்ளைய ஊட்டியில் வளர்த்தல் - 3

தொடர்ச்சி..

ஊட்டி காவிய முகாம் எப்பொழுதும் கம்பராமாயண அரங்கோடு துவங்கும். நாஞ்சில் நாடன் துவக்கிவைப்பார். நான் சென்ற முதல் வருடம் நாஞ்சில் நாடன் வாசிக்க அதை ஜடாயு பாட திருமூலநாதன் ஓத என ரகளையாக இருந்தது. அங்கு சென்றபோதுதான் பெங்களூருவில் ஜடாயு பல வாரங்களாக நடத்திக்கொண்டு வருகிறார் என்பதும் அறிந்தேன். அந்த பாடல்களை கண்ணதாசன் எங்ஙனம் திரைப்பாடல்களாக வைத்தார் என சுரேஷ் வெங்கடாத்ரி பாடுவார். ( அரங்கில் பாடமுடியாது. இரவு தூங்கும் முன் திரையிசைக்கச்சேரி நடக்கும். இறுதியாக ரகு மற்றும் யோகேஸ்வரன் என்னும் ஜெய விஜயர்களால் அது ஒரு முடிவுக்கு வந்தது)

நிற்க! சொல்ல வந்தது அதுவல்ல..


ராமனும் லெட்சுமணனும் கிட்கிந்தையை அடைகிறார்கள், சீதையைக்காணவில்லை, அவளை ராவணன் தூக்கிச்சென்றான் என்று ஜடாயு வழியாக அறிந்திருக்கிறார்கள். ராமன் மிகவும் மனம் பேதலித்து இருக்கும் தருணம். அங்கே லெட்சுமணன் அந்த வனத்தின் அழகு பற்றிக்கூறுகிறான். அந்த வர்ணனை மிக அழகாக முடிந்து அதையெல்லாம் காணுங்கள் என்கிறான். அதற்கு ராமனின் மறுமொழி

யாழிசை மொழியோடன்றி யான் உறும் இன்பம் என்னோ!!”

எனத் துவங்குகிறது! யாழின் இசையத்தவிர நான் அடையும் இன்பம் வேறு உண்டோ என்கிறான் ராமன்.

“ சீதையின் குரலை சொல்றான் ராமன்” என்றார் நாஞ்சில். என காவிய வாசிப்பின் அடுத்த நிலை இந்த வரியோடுதான் துவங்கியது. அந்த படலம் முழுவதுமே அப்படி ராமனின் பித்துநிலையைத்தான் படிக்க முடியும். சதா அவள் நினைவாகவே இருக்கும் ராமனிடம் சீதையைத்தேடிச்செல்லும் அனுமன் அவளின் அங்க அடையாளங்களைக் கேட்கிறான்.

அதற்கு பித்து பிடித்தார்ப்போல் இருக்கும் ராமனின் பதில்களில் ஒன்று..

வார் ஆழிக் கலசக் கொங்கை வஞ்சிபோல் மருங்குலாள்தன்
தார் ஆழிக் கலை சார் அல்குல் தடங் கடற்கு உவமை-தக்கோய்!-
பார் ஆழி பிடரில் தாங்கும் பாந்தளும், பனி வென்று ஓங்கும்
ஓர் ஆழித் தேரும் ஒவ்வார், உனக்கு நான் உரைப்பது என்னோ?

மேற்கண்ட பாடல் ஆபாசம் என்று சொல்லப்பட்டு கம்பரசம் வந்து கம்பராமாயணத்தை எரிப்பதுவரை போய் நிற்கிறது. ஆனாலும் ஒருத்தன் இதை மீண்டும் பரப்ப வந்தானே என்றார் ஜெயமோகன் இடைவேளையின் போது. அன்றும் அதன் பின்னும் உரையாடியும் கேட்டும் படித்தும் புரிந்துகொண்டதன் சுருக்கம் இது,

பக்தியை எதிர்க்கவும் பகுத்தறிவு வளர்க்கவும் தனக்கு சாதி ரீதியாக  பிரச்சனை பெரிதாக வாராமல் இருக்கவும் ஒரு ஆரிய திராவிட கதைக்கு ஏதுவாக இருப்பதாலும்  ஒரு கல்லில் நாலஞ்சு மாங்காய்கள் அடிக்க கம்பராமாயண எதிர்ப்பை கையிலெடுக்கின்றனர் திராவிட ( முன்னேற்ற ? ) இயக்கத்தினர். மற்ற அனைத்தையும் விட அரசியல் ரீதியாக வேறு எதிலும் கை வைக்கவும் முடியாமல் போக இளைத்தவனாக சிக்கியது கம்பராமாயணம் என்றும் ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. அதில் ஒரு மேடையில் ஆற்றிய உரையில்தான் மேற்கண்ட பாடல் கிண்டலாக சொல்லப்படுகிறது. ( அந்த பேச்சின் பாவனைகளை உங்களிமே விட்டுவிடுகிறேன்..நான் மிமிக்ரி செய்ய விரும்பவில்லை :-) )

அதைக்கேட்டு அதிர்ந்து கம்பனை இழிந்து பேசுவதைக் கேட்கவா நான் இன்னுமுயிரோடு இருக்கிறேன் என தற்கொலை செய்ய முடிவு செய்து பின் அதிலிருந்து மீண்டு காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தை அமைத்தவர் சாமிநாத கனேசன் அவர்கள்.  தன்னை கம்பனுக்கு அடியவன் என அறிவித்துக்கொண்டு தொண்டனுக்கு சட்டை இல்லை என சட்டை அணியாமல் இருந்தவர்.    கம்பனடிப்பொடி சா.கணேசன் என்று அழைக்கப்பட்ட கணேசன் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறும் அதன் பின்னரே கேட்டும் வாசித்தும் அறிந்தேன். வலியது வாழும் என்கிற இயற்கையின் நெறி ஞாபகம் வந்தது.



இந்தளவு மற்ற காவியங்களோ காப்பியங்களோ நம்மை வந்தடையவில்லை என்பதும் உண்மை. சமீபத்தில் அளவை நெறியினர் என்று மீமாம்சகர்களை குறிப்பிடுவது மணிமேகலையிலிருந்து உள்ள பழக்கம் என்பதை வெண்முரசு உரையாடல்கள்களில் படித்தபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது. இன்னும் அறியவேண்டிய தமிழ் காவியங்களே இன்னும் எவ்வளவு இருக்கின்றன!!

ஒருமுறை ஜெயமோகன் கூறினார்.. இன்று நாம் பேசும் இந்த தருணத்திலும் உலகில் எங்கோ ஒரிடத்தில் கம்பன் வாசிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பான் என்று. நானும் யோசித்துப்பார்க்கிறேன்.. ஊட்டி கம்பராமாயண அரங்கில்தான் அந்த புத்தகத்தை முதலில் கையில் தொட்டுப்பார்க்கிறேன்..எனக்கு இது பள்ளியில் மனப்பாடப்பகுதியாகவும் இருந்ததில்லை. ஆனால் அதற்கு முன்பாகவே  எனக்கு

“தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் “

“ அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்”

“ ஆழிசூழ் உலகெலாம் பரதனே ஆள “

” குகனொடு ஐவரானோம்”

”கண்டேன் சீதையை”

“இன்று போய் நாளை வா”

” கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்”

என பாடல்கள் தெரியும். எங்கோ எப்படியோ இவை என் காதில் விழுந்து வைத்திருக்கின்றன.



ஈரோடு புத்தக கண்காட்சியில் நெல்லை கண்ணன், தனக்கு திருமணமான புதிதில் கம்பன் உரையாற்றியே அந்த காலத்திலேயே அஞ்சாயிரம் சம்பாதிப்பேன் என்று கூறினார். ஒரு பக்கம் அதன் நாடகீய தருணங்கள் சொல்லப்பட வாலியை கொன்றது தவறா, அக்கினிப்பிரவேசம் தவறா என விவாதங்கள் எழ பட்டிமன்றங்கள் என பேச  ஒரு வாசகனின் ஆரம்பம் அங்கே நிகழ்கிறது.

ஆனால் அதோடு நிற்கிறது.

இன்றும் யூட்யூபில் கம்பன் பற்றிய உரைகள் கிடைக்கின்றன. அதில், இலங்கை ஜெயராஜ், நெல்லை கண்ணன், அப்துல் ரகுமான், கவிஞர் வாலி , சாலமன் பாப்பையா உள்ளிட்ட பல நட்சத்திரப்பேச்சாளர்களின் உரைகள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் அதிலிருந்து அடுத்த கட்டம் நகர நமக்கு நெருங்கி உரையாட அருகில் அமர்ர்த்தி சொல்ல ஆசிரியர்களை தேடிச் செல்லவேண்டும். நண்பர்களாக இணைந்து அதை கொண்டு செல்ல வேண்டும். அதற்கு இன்னும் பெரிய அறிமுகம் மற்றும் கம்பன் பற்றிய  விளக்கம் தேவைப்படுகிறது. அதை நவீன வாசகர்களிடம் கொண்டு சொல்வதை நாஞ்சில் நாடன் அளவிற்கு வேறு ஒருவர் இன்னும் செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு மேடையிலும் கம்பன் புகழ் பாடுகிறார். பிரளயமே வந்து மொத்தம் அழிந்தாலும் தமிழின் மொத்த சொற்களையும் கம்பராமாயணத்தை வைத்து மீட்டுவிடலாம் என்றார் ஒருமுறை.

அவர் தன்னை ஒரு மாணவனாகவே கருதி அங்கே நிற்பது இன்னும் அழகாக இருக்கும். சில இடங்களில் ஜடாயுவிடம் சரியா எனக் கேட்பார். சில இடங்களில் ஜெயமோகன் அதை வேறொரு தளத்தில் வைத்து விளக்குவார். உதாரணமாக,
“எந்தை நீ  யாயும் நீ எம்முன் நீ  தவவந்தனைத் தெய்வம் நீ” என்று விபீஷணன் ராவணனிடம் சொல்லும் பாடல்,  அதை என் தந்தை தாய் முன்னவன் ( அண்ணன்) தெய்வம் நீ,  என உரையில் இருப்பதை நாஞ்சில் சொல்ல, ஜெ.  குறுக்கிட்டு “ முன்” ந்க்கிறது முன்னோரா இருக்க வாய்ப்பு இருக்கு.. என கூறினார். அதை ஒருமுறை படித்துப்பார்த்தவர் தலையாட்டியபடி, சுழித்து குறித்து வைத்துக்கொண்டார்


அங்கே ஒருவன் கற்க இன்னும் நிறையவே உள்ளன

தொடரும்..







Saturday, May 12, 2018

காவியமுகாம் (அல்லது) ஊரான் பிள்ளைய ஊட்டியில் வளர்த்தல் - 2

முந்தையதின் தொடர்ச்சியாகக்கூட வாசிக்கலாம்

கவிதைகள் பிடிபடாதவையாகவே இருக்கும் எப்பொழுதும். அதனால் கவிஞர்களுடன் நான் உரையாடுவதில்லை. ஆனால் யாராவது உரையாடினால் அருகில் நின்று கேட்டுக்கொண்டிருப்பது வழக்கம். அவ்வப்போது ஆமாம் என்று கூட சொல்லி தலையாட்டுவேன்.  நான் ஸ்வாஹா சொல்ல மட்டும்  வந்தவன் என்பது தெரியாமல் நண்பர்கள் கவிதை பற்றி என்னிடம் கருத்தும் கேட்டிருக்கிறார்கள். 


என் நண்பன் நன்றாக கவிதை எழுதுவான். கல்லூரி ( பாலிடெக்னிக்னாலும்)  நாட்களில்  ஆட்டோகிராபில் அனைவருக்கும் கவிதை எழுதித் தருவான். எனக்கு சிறந்த கவிதை எழுதித்தந்தான்..

"வாழ்க்கை ஒரு ஐஸ்கிரீம்..
உருகுவதற்குள் நக்கிவிடு

வாழ்க்கை ஒரு தேநீர்..
ஆறுவதற்குள் உறிந்து விடு..."

ஒவ்வொரு பதார்த்தமாக நான்லீனியராக  தொடர்ந்து அப்பளத்தில்  முடியும் அந்தக் கவிதை

அவன் இப்போது தன் மகளுக்கு பாரதி என்று பெயர்வைத்திருக்கிறான்..

கவிதை என்று நினைப்பவர்கள் மனதில் இப்படி ஒரு தாக்கத்தை முதலில் ஏற்படுத்தியவர் பாரதிதான். படித்தால்,  பெண்சுதந்திரமா, நாட்டுப்பற்றா கண்ணன் பாடல்களா என புரியுமளவு  எளிதான கவிதைகளாக எழுதியிருக்கிறார்.. அதை நம்பி நவீன கவிதைகளை படிக்கத்துவங்கும்போதுதான் உருவகம் குறியீடு படிமம் போன்ற சிக்கல்களில் மாட்டிக்கொள்கிறேன்

கவிஞர் தேவதேவன் அவர்களின் விஷ்ணுபுர விருது ஏற்புரை மிகப்பெரியது. அதைவைத்தே அவரும் ஜெயமோகன் போன்றதொரு உரையாடல்காரர் என எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் அவர் மிக அமைதியானவர். அவரை 2015 ஊட்டி கூட்டத்தில் முதலில் சந்தித்தபோது, நண்பர்கள் மூலம் கேள்விப்பட்டிருந்த தம்பான் சுவாமிகள் இவர்தான் என நினைத்து வணங்கி சென்றுவிட்டேன். ஒரு மலரை செடியிலிருந்து பியக்காமல் அப்படியே உள்ளங்கையில் பிடித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடன் நடைபயணத்தில் உரையாடும்போது ( அரங்கில் அவர் உரையாடி பார்த்ததில்லை) கவிதை,கவிஞன் போன்ற நுண்ணுயிர்கள் பற்றி  சற்று உணரமுடியும்.



அவருக்கு ஒரு கவிதை அரங்கு இருக்கும். அவர் பொறுமையாக  இந்த குறியீட கவிதைல திடீர்னு மாத்த  முடியாதுங்கிறத நாம கவனத்தில் வைக்கனும் என்பார். ஜெ. உடனே, அவர் சொல்றது புரியுதா.. கவிதைல சில முக்கியமான விஷயங்களை புரிஞ்சிகனும், குறியீடு உருவகம் படிமம் னனு விஷயங்கள் இருக்கு. படிமம்ங்கிறது அதன் இமேஜ். அது அந்தந்த கவிதைக்குபொதுவானது. ஆனால் குறியீடுங்கிறது வேற. உதாரணமா பாம்புங்கிறது இப்பவரை விழைவைக்குறிக்குது.. அல்லது சாத்தான். அதைதிடீர்னு இந்த கவிதைல பாம்பு தென்னைமரத்துக்கான குறியீடு ன்னு சொல்லக்கூடாது. ஏன்னா அது இவ்வளவு நாள்  நிலைபெற்றுவிட்ட ஒன்று.. இப்படியாக அரைமணி நேரம் போனதும் அரங்கு முடிந்துவிடும். என்னை எங்க பேசவிடறாங்க என தேவதேவன் விரக்தியடைந்த நிலையில் ஒரு இளம் வாசகர் உங்க அரங்கு அருமைசார் என்று சொல்லிவிட்டுப் போவார்.

நாஞ்சிலுக்கு நேரெதிர் என்று இவரைக்குறிப்பிட்டது காரணமாகத்தான்..இங்கே பாரதியின் பேர் அடிபட்டதும் அப்படித்தான்..

இது விஷ்ணுபுரம்விழா சம்பவம், நாஞ்சில் பேசுகிறார்..

சொற்களை அருமையாக கையாளத்தெரிந்தவன்தான் கவிஞன். சொல் இல்லையென்றால் கவிதை இல்லை. பாரதி,

சூதர் மனைகளிலே -- அண்ணே!
தொண்டு மகளிருண்டு.
சூதிற் பணய மென்றே -- அங்கோர்
தொண்டச்சி போவதில்லை

என்கிறான். இதை நாஞ்சில்நாடன்  உணர்ச்சியோடு  உரைக்கக் கேட்க வேண்டும். நல்ல புல்லரிப்பு எழக்கூடும். இதில் எப்படி மலர்களைத்தொடுப்பது போல சொற்களை அமைக்கிறான் பாருங்க.  அவனுக்குப்பின் கவிஞன் யாரும் இல்லை என்று சொன்னபோது கிளர்ந்தெழுந்தார் தேவதேவன். சரி சாதாரணமாக எழுந்தார்.

கவிதை என்பது கவிஞன் உணரும்  தரிசனத்தை அடுத்தவருக்கு கடத்த செய்யும் முயற்சி. அதை அவன் தனக்குள் வைத்துக்கொள்கிறான். பிறகு அடுத்தவருக்கு உரைக்கும்போது அவன் அடைந்ததை முழுமையாக சொல்ல முடியாது. அந்தளவு சொற்கள் எந்த மொழியிலும் இல்லை. அதை அவன் குறிப்பிட்டு சொல்ல முயல்கையில் அந்த கவிஞன் மற்றும் அவன் சொல்லும் இடம் தருணம் போன்ற இடம் பொருள் ஏவல்களையும் கொண்டு அந்த கவிதையை வாசித்து அந்த கவிஞன் அடைந்த தரிசனத்தை வாசகனும் அடைய வேண்டும். ஆகவே அங்கு அதிகம் உழைப்பு தேவைப்படுகிறது.  சொற்களை கட்டும் கவிஞன் மகாகவிஞன் அல்ல. கவிதை என்பது நிகழ வேண்டும். சொல்லப்படக்கூடாது. அங்கே சொற்களைத்தாண்டி ஒன்று வேண்டும். ஆகவே கவிதை என்பது சொல்லில் அல்ல. சொல்லின்மையில் உள்ளது என்றார்.

ஆகவே கவிஞன் மெளனத்தில் சொல்லி அதைவாசகன் மெளனத்தில் உணர்ந்து ஒரு மெளனகுருவாக வாழலாம் நன்றி. என முடித்துக்கொண்டார் நாஞ்சில்.

விசு பட ரேஞ்சில் ஒரு விவாதம் நிகழுமென எதிர்பார்த்து ஏமாந்ததுதான் மிச்சம்

ஆனால் அந்த உரையாடலுக்குப் பின்,  ஒவ்வொரு கவிதை அரங்கிலும்  அந்தகரணவிருத்தி ததாகரணவிருத்தி சப்தகரணவிருத்தி என  வார்த்தைகளைக் கூறிவிட்டு, மாயக்கலை நிபுணர் போல கையை மட்டும் அசைத்துவிட்டு, வேணுவெட்றாயன்  உரை அல்லது  மோனோ ஆக்டிங்  நிகழ்த்திப்போகும் போது ஏவி மணிகண்டன் மட்டுமல்லாது இன்னும் சிலரும் கை   தட்டுகின்றனர்




Thursday, May 10, 2018

காவியமுகாம் (அல்லது) ஊரான் பிள்ளைய ஊட்டியில் வளர்த்தல்

ஊட்டிக்கு மலைகளின் அரசி என்று பெயர் அல்லது இளவரசி...! ஏதோ ஒன்றாக இருக்கட்டும். குருடன் தூங்கினால் என்ன முழித்திருந்தால் என்ன என்பது போலத்தான் நானும்  போகிறேன் வருகிறேன்.

'டால்பின் நோஸ் பாத்தியா?'

' இல்லீங்க நிறைய நோஸ்கட் தான் பார்த்தேன்..'

'சூசைட் பாயண்ட்? '

அது ஒவ்வொரு அமர்வுலயும் உண்டுங்க.. பின்னாலேந்து தள்ளிக்கூட வுடுவாங்க..

எனக்குப்பொதுவாக இருக்கும் பிரச்சனை ஒன்று உண்டு. ஒரு விஷயத்தை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அதில் உள்ள தவறு தெரிந்துவிடும். உடனே, அது அப்படி இல்ல.. ஆனான்னு சுத்தி நட்ட நடுவில் நிறுத்திவிடுவேன். பேசுவதற்கு முன்னால் அதை தனக்குள் ஒருமுறை பேசிப்பர்க்கவேண்டும் என்று நினைத்து  யோசித்து இருக்கும் அந்த கேப்பில் அதற்கான பதிலை சொல்லியிருப்பார். அது தெரியாமல் நாம் அதையே கேட்க.. வேறென்ன..? சூசைட் பாயிணட் தான். 

திருப்பதி போல ஊட்டிக்கு போக ஒரு வழி வர ஒரு வழி என இல்லை.   அதில் சமதளத்தில் ஓட்டிப்பழகிய இருவரில் ஒருவர் கீழிருந்து மேலாகவும் ஒருவர் மேலிருந்து கீழாகவும் வரும் சமயம் இருவரும் நேராக பார்த்து இது என்ன என அதிர்ச்சியாகி ஸ்தம்பிக்கும்  ஓர் இமைக்கணத்தில் இருவருக்கு பின்னாலும் அனுமார் வாலாக அனைவரும் நின்று ஓய்வடுப்பது ட்ராபிக் ஜாம் என அழைக்கப்படுகிறது. அத்தகைய ஒன்றில் நாஞ்சில் நாடன் மாட்டிக்கொண்டதால் இந்தவருடம் எனது சிறுகதை கலந்துரையாடலுடன் துவங்கியது. செல்வேந்திரன் ஸ்டைலில் சொன்னால் 'நாராயண பலி"

அதன்பின் யுத்தகாண்டம் துவங்கிற்று.
நாஞ்சில் நாடன் அவர்களுக்கு ஒரு குழப்பம் இருக்கிறது. கிராமவாரியாக சுற்றியாயிற்று. மிதவையாய் ஒரு நகரை அடைந்து இன்று பல நாடுகள் சென்று வந்துவிட்டார். பின் கம்பராமாயணம். ஒரு இல் ஒரு வில் ஒரு சொல் என பழகிவிட்டார் போலும்.. பிரச்சனை என்னவெனில் ஒரு சொல்,  அதனால் இவரது will ரொம்ப ill ஆகிவிட்டது. அது ஒரு 'பிள்ளை'த்தமிழ் என சிலேடையாக சொல்லலாம். கடந்த மூன்று வருடங்களாக ஒரே புலம்பல். கடமை முடிந்தது. கிளம்பிவிடுகிறேன் என. போட்டோ எடுக்கையில்,  இப்பவே எடுத்துகங்க..அஞ்சலி எழுத யூஸ் ஆவும்ல என்றார். எனக்கு ஒரே சிரிப்பு. இப்படித்தான் வேலையை விடுவதைப் பற்றி முப்பது வயதுமுதல் அறுபது வயதுவரை பேசிக்கொண்டு இருந்ததாக  ஜெ. தளத்தில் எழுதியிருக்கிறார். 



அவரது கதை ஒன்றில் வாத்தியார் வாலியை அம்போடு விட்டுவிட்டு வகுப்பில் "பலே சில்மிஷம்" செய்த ஒருவனை தலைமை ஆசிரியரிடம் அழைத்துச்சென்றுவிடுவார். வாலி அம்போடு அடுத்த நாள் வகுப்புவரை கிடப்பான். அதுபோல இங்கு இப்போதுதான் விபீஷசனோடு எழுவராகியிருக்காங்க. இன்னும் இன்று போய் நாளைவா.. அக்கினிபரிட்சைல்லாம் இருக்கு. இன்னுமார்  நூறாண்டு கூட  இருக்கவும் சார். 

நாஞ்சில் நாடனின் மோகித்தே பற்றி எப்பவும் மோகித்தே இருந்திருக்கிறேன்.மிதவையில், சதுரங்க குதிரையில் கூட , கூட இருப்பவர்களுடன் அவருக்கு  சில குறைகள் இருந்தன. ஆனால்,  மோகித்தே ஒரு தரிசனம். ஏற்கனவே நாஞ்சில் நாடன் பற்றி நாலு வருசம் முன்னாடி எழுதிய கடிதம் ஜெ. தளத்தில் உள்ளது. அதைப்படித்துவிட்டு வரவங்க வரலாம். பஸ் பத்துநிமிசம் நிக்கும்.

அவரது சில ஆப்த வாக்கியங்களை நான் எப்பவும் நினைப்பதுண்டு. அதில் ஒன்று  "கல்விக்கு மாற்று இல்லை"  என்று விகடன்மேடையில் எழுதிய வரி.  நாஞ்சில் சார் நல்ல உரையாடல்காரர். விஜயா பதிப்பகத்தில் ஷிமோகா ரவிஅண்ணனோடு நானும் உடனிருக்க  நின்றபடியே ஒரு மணி நேரம் அரசு அலுவலகங்கள்   சார்ந்த அனுபவங்கள் பற்றிபேசினார்.  அதன்பிறகு அவரைக்கண்ட  வேலாயுதம் அவர்கள் அவர் அறைக்கு அழைத்துச்சென்று எங்களை அமரவைத்தார். அவர் பணி வாழ்க்கை சுந்தர்ராமசாமி என  நீண்ட உரையாடல்.  நாம் கேட்டால் மட்டும் போதும். நமக்கும் சேர்த்து அவரே பேசிவிடுவார். மீன் வகைகளைப்பற்றி பேசினால், நான் மீன் சாப்படறதில்லீங்க  எனக்கு வகைல்லாம் தேவையில்லைன்னு சொல்லக்கூடாது.  வேங்கை,புலி,சிறுத்தை ன்னு நமக்கும் பல பேரு தெரியும். ஆனா நாம அதெல்லாம் சாப்பிடறதில்லை என்று நீட்டி சொல்லிவிட்டு அடுத்தவரிக்கு போவார். 


அன்றும் இன்றும் பேனாவில்  எழுதும் ஒரு எழுத்தாளர். அவர் நினைவாற்றலுக்கு நிகராக உடலும் ஒத்துழைத்தாலொழிய இது சாத்தியம் இல்லை. தமிழுக்கு புதிய வார்த்தைகளை அருளியுள்ளார். கள்ளமெளனம் என்று இன்று படாதபாடு படும் வார்த்தை அவர் முதலில் உபயோகப்படுத்தியது.  அதுபோல தமிழத்தில் உள்ள அனைத்து சாதியினருக்கும் ஒரு வார்த்தையை அவர் உண்டாக்கி சொல்லிவைக்கலாம். கடமை இருக்கு ஐயா..


இன்றிருக்கும் அரசியல்வாதிகளை எஃப் எம் ரேடியோவில் கூட ஓட்டுகிறார்கள். அதுவல்ல விசயம். முன்னர் ஐயாவும் அம்மாவும் மாறி மாறி ஆண்ட காலத்தில் கூட அதை இலக்கியத்தில் பதிவுசெய்த
 எழுத்தாளர் இவர்தான். சமகாலத்தை எழுதுவது எழுத்தாளர்களுக்கு தேவையில்லை. அது பத்திரிக்கைக்காரன் வேலை என கும்பமுனியால் போகமுடியாது. அவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்  என ஒரு அறம் பாடிவிட்டுத்தான் போவார். அது அகஸ்மார்த்தாக அந்த தொடரின் கடைசி கட்டுரையாகிவிட்டதா என்ற கேள்விக்கு இன்றுவரை கள்ளமெளனம்தான் பதில். (ஆனால், ஏவலோடு ஒப்பிட்டால் இதெல்லாம் சீவல்தான்)




ஒரு மொழி எப்படி துலங்கி வருகிறது என்பது பற்றி விளக்குவார். கம்பராமாயணத்தில் யானையை எத்தனை வகையா சொல்றான்.. அம்புக்கு எத்தனை வகை சொல்றான். தென்னை மரத்துக்கு என்ன பேரு என்று சொல்லும்போதே பீகாருக்கு போய்விடுவார். பீகார்ல தென்னை மரம் இல்லை அதனால் அங்க பன்னாடைன்னு திட்டறதும் இல்லை என்று ஒரு பொதுஅறிவு விடை சொல்லிவிட்டு கம்பனுக்கு மீள்வார்.
குறுந்தொகையில், சீவகனில், கம்பனில் உள்ள சொற்களில் அமிழ்ந்தவர். அனைத்தும் சொற்களில் அடக்கம் என்பது அவர் எண்ணம் என நினைக்கிறேன். சொற்களால் ஆனது உலகம் என நம்புபவர். அதானாலேயே சொல் பொறுக்காதவர்..

இவருக்கு நேரெதிராக ஒருவர் வருவார்.  சொல் ஏதும் தேவையில்லை. ஒரு மரத்தடி நிழல் போதும் அவருக்கு..


Monday, January 15, 2018

ஞாநி -நினைவுகள்

சொல்புதிது குழுமத்தில் லட்சியவாதிகள் என நீங்கள் கருதுபவரை குறிப்பிடுங்கள் என்று சொல்லி ஒரு திரி துவங்கப்பட்டது. அதில் நான் ஞாநியின் பெயரை குறிப்பிட்டிருந்தேன்.  அதற்கு மறுநாள் நண்பர்களுடனான தனிப்பட்ட  விவாதத்தின் போது ஞாநி பெயரை நான் குறிப்பிட்டதற்கான காரணம் கேட்கப்பட்டு, பின் வேறு விவாதங்களில் அந்த கேள்வி தேய்ந்து மறைந்துவட்டது.  பிறகு எனக்கே ஆச்சரியமாக நான் கேட்டுக்கொள்வதும் அதையே! லட்சியவாதி என்றதும் ஏன் அவர் ஞாபகம் வந்தது என யோசித்திருக்கிறேன்.

அவரை எனக்கு தெரியும் ( எனக்கு ஐஜியை தெரியும்! ). அவருக்கும்  என்னை நினைவிருக்கலாம். பொதுவாகவே  ஞாநிகளை குறைத்து மதிப்பிடமுடியாது.






தவிப்பு தொடர் வந்தபோது படித்திருந்தாலும், அது வந்த சில மாதங்கள் கழித்து ஞாநி மீது தவறாக சொல்லப்பட்ட ஒரு கட்டுரைச் செய்திக்கான அவரின் மறுப்பு விகடனில் வெளியானது. அந்த செய்தியின் பின்புலம் நினைவில் இல்லை. ஆனால் அதில் அவர் எழுதியிருந்தது, சமரசம் இல்லாத நேர்மை என்பதை நான் கொள்கையாக வைத்திருக்கிறேன் என்கிற ஒரு வரி. அது துவக்கமாக இருக்கலாம். அதன்பின்னர் பல வருடங்கள் கழித்து தீம்தரிகிட  இதழை சூலூர்பேட்டையில் விஞ்ஞானி முருகன் வீட்டில்வாசித்தேன். அதில் பாபா படத்திற்கான கடுமையான விமர்சனமும் கூடவே எஸ்ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு ஒரு குட்டும்  போட்டிருந்தார். அதன்பின்னர் அவர் வீட்டிலிருந்த பழைய தீம்டரிகிட இதழ்களை வாசித்தேன்.

ஆர்குட் காலங்களில் அதில் தீவிரமாக இருந்த எழுத்தாளர்களில் அவர் ஒருவர். அல்லது ஒருவர் அவர்தான். அவரது community மிகவும் கவனமாக அதே நேரம் சுதந்திரமாகவும் இருக்கும்.அவ்வப்போது  அவருடன் விவாதிப்பதும் (  என்ன கைய புடிச்சி இழுத்தியா!  ) சாத்தியமானது.  கலைஞர் ஓய்வு பற்றி அவர் எழுதிய ஓ பக்கம் அப்போது பலத்த சர்ச்சையை கிளப்பியிருந்த்து. பின் சிவாஜி படம் வெளிவந்து அதற்கும் அவர் விமர்சனம் ரசிகர்களால்  ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் இருந்து. ( அதாவது என்னால் )

அந்த நேரத்தில்தான் அவரது முனியன் நாடகத்தை தி.நகரில் பார்த்தேன்.  அது அணுக்கழிவு சம்பந்தப்பட்ட விழிப்புணர்வு நாடகம். பாதல் சர்க்காரின் நூற்றாண்டை முன்னிட்டு் அந்த நாடகத்தை நடத்தினார் என நினைவு. முனியன் யாரு என கதாபாத்திரங்கள் தேடிக்கொண்டு இருப்பார்கள். அப்போது பக்கத்தில் நின்று பார்வையாளர்போல் இருந்தவர், இதோ நானிருக்கிறேன் என்பது போல ஒரு  எங்கவீட்டுபிள்ளை வசனத்தை ஒத்த ஏதோ ஒன்றை சொல்லி மேடையேறினார். அவர்தான் முனியன் என்பதை விட அவர் திடீர்க்குரலில் அதிகம் அதிர்ச்சி அடைந்தேன். அவரோடு பேசியது அன்றுதான். சிவாஜி பற்றிய விவாதத்தில் எனக்கே சரியாக  தெரியாத ஒரு விஷயத்தை வைத்து விவாதித்ததற்கு மன்னிப்பு கேட்டேன். கருத்துதான் முக்கியம் நீங்க ஆள டேமேஜ் பண்ற மாதிரி பேசினீங்கன்னா நான் கண்டுக்க மாட்டேன் என்றார். அதன்பின் ஒருமாதம் கழிந்து  அவருடைய எண் மகன் நாடகம் பார்த்துவிட்டு வந்தபோது கூட வந்த ஒரு நண்பரிடம் தீம்தரிகிட இதழ்  இப்போது ஏன் வருவதில்லை என்று கேட்டேன். அதில் அரசியல் சார்ந்து பல கட்டுரைகள் வரும். ஆனா அதற்கு விளம்பரங்கள் மூலம் ஸ்பான்சர் செய்தவர் அதில் இலக்கியம் சார்ந்து நிறைய பக்கங்கள் ஒதுக்கலாம் என சொன்னபோது, நான் நடத்தும் பத்திரிக்கைக்கு நீங்க உபயம் பண்றீங்க.. நீங்க உபயம் பண்ற பத்திரிக்கைய நான் நடத்தல என சொல்லி அதை நிறுத்திவிட்டதாக கூறினார்.

அவர் எழுதிய ஓ பக்கங்கள் விகடனில் வராமல் குமுதத்தில் வரத்துவங்கின. அறிந்தும் அறியாமலும் தொடரும் கூட பாதியில் நின்றது. மனிதன் மிருகங்களை பழக்கி அடக்கி ஆளுவதுதான் சிறந்தது. ஜல்லிக்கட்டு போன்ற வன்முறை விளையாட்டுகள் தேவையில்லை என்பது போல அவர்  எழுதிய கட்டுரையை மக்கள் கருத்துக்கு  விரோதமானது என விகடன் நிறுத்தியதால் வெளியே வந்துவிட்டதாக கூறினார். அப்போது கிழக்கு பதிப்பக மாடியில் நிலாக்கூட்டம் நடத்துவார்கள். டோண்டு ராகவன் அவர்களை சந்தித்தும் அங்குதான்.

சில மாதங்கள் கழிந்து  எழுத்தாளர்களை சந்தித்து வாசகர்கள் உரையாட கேணி கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்த போதுதான் மீண்டும் அவரை நேரில்பார்க்கிறேன். அவர் அதற்கிடையில் நரம்பையே பூணூலாக அணிவதால் நிஜ பூணூலை துறந்துவிட்டார் என அடுக்கு மொழி வசனங்களால் வசைபாடப்பட்டிருந்தார்.  அப்போது அவர்வீட்டிற்கு போகிறேன். குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டபோது உள்ளே கைகாட்டினார் ஒருவர். சமையலறையில் போய் நாமே தண்ணீர் எடுத்து குடித்துக்கொள்ளலாம். அவர் தனியாக ஒரு ரூமில் இருப்பார். ஒரு வழிப்போக்கனுக்கும் அளிக்கப்படும் அந்த சுதந்திரம் மிகவும் ஆச்சரியமானது. ஒரு கனவு இல்லத்திற்குரியது.  அன்று திலீப்குமார் உரை என்றால் அவர் புத்தகம் மேஜை மீது இருக்கும். கூட்டத்திற்கு முன்பு எழுத்தாளரை படித்துவிட்டு வந்து கேள்வி கேட்கலாம். நான் கடவு தொகுப்பை  படித்தது  அங்குதான். அன்று பேசப்படும் எழுத்தாளரின் புத்தகங்கள் இருக்கும். அது மட்டுமே இருக்கும். ஒருமுறை ராமானுஜம் அவர்கள் மாண்ட்டோ பற்றி பேசியபோது பதிப்பாளர் வேறு புத்தகங்களையும் பரப்பியிருந்தார். ஞாநி அவருக்கு ஒரு மூலையில்  இருந்த கட்டுக்கட்டான புத்தகங்களை காண்பித்தார். அவை ஞாநியின் புத்தகங்கள். அவர்அதையே அங்கு வைப்பதில்லை

மழை பெய்தால் கூடத்தில் கூட்டம் நடக்கும். ஆனால் ஒருபோதும் கேன்சல் செய்யமாட்டார். வருபவர்களிடம் பண உதவி ஏதும் வாங்க மாட்டார். எழுத்தாளர்க்கு ஐநூறு, வருபவர்களுக்கு டீ பிஸ்கட்,  அதை பாஸ்கர் சக்தி தந்திடுவார். நீங்க பணம் தர விரும்பினால் அன்றைய எழுத்தாளரோட புத்தகத்தை வாங்கிட்டு போங்க என்பதுதான் அவர் பதில்.
தமிழகத்தின் அத்தனை எழுத்தாளர்களையும் அங்கு பார்த்திருக்கிறேன். இறுதியாக ஷோபா ஷக்தி கலந்துகொண்ட கேணி கூட்டத்திற்கு சென்றேன். இமையம் கலந்துகொண்டது அதற்கும் முன்பு எனில் அதுவே இறுதியானது.  அதன்பிறகு ஒரு கூட்டம் மட்டும் நடந்தது என நினைக்கிறேன்.

ஞாநியினுடைய டைமீங் மிக சுவையானது. அவர்வீட்டில் ஒரு பறை இருக்கும்.
கிருஷ்ணப்பிரபு அதை அடித்தபடி 'ஞாநி,  மேனகா காந்தி இதைப் பார்த்தா என்ன சொல்வாங்க?' என்றார்.
' இது எந்த மாட்டோட தோல்னு சொல்லுவாங்க' என்றார் ஞாநி உடனே..


இன்றும் சென்னை வெண்முரசு கூட்டங்களில் கேணி கூட்டத்தின் சாயல்  இருக்கும்.   அதன் நேரந்தவறாமை,  இடைவெளி விடாமல் மழையோ பவர்கட்டோ மாதக் கூட்டத்தை விடக்கூடாநு என நடத்துவது,  இடையிடையே வாசகர்கள் சிலர் வந்து சிற்றுண்டி எடுப்பது என ஞாநியிடமிருந்து சற்றுத்  தள்ளி நின்று கற்றவைகளை செயல்படுத்துவதுண்டு.

வலதுசாரிகள் இடதுசாரிகள் திராவிட இயக்கம் என அனைத்து பக்கங்களில் இருந்தும் அவருக்கு வசைகள் வந்துகொண்டேயிருக்கும். அவர்களில் சிலரால் அவர் கொண்டாடப்பட்டும் இருந்தார். நான்  முகநூலை விட்டு விலகியதும் அவருடனான கொஞ்சநஞ்ச follow வும் போனது. போனவருடம்  அசோகமித்திரன் இறந்தபோது மீண்டும் ஒரு விவாதத்தில் ஈடுபட்டார். அதே வேகம் அதே கோபம் அதே புள்ளிவிவரம்  ( ராஜ குலோத்துங்குவை விட்டுவிட்டாரைய்யா ) என பார்த்தபோது டயாலிஸிஸ் அரக்கனிடமிருந்து மீண்டு வருவார் என நம்பத்தோன்றியது. டயாலிஸிஸ் பற்றி அவர் முகநூலில் பதிவிட்டதும் அவரின் கலைஞர் பற்றிய கட்டுரையை அவருக்கே சுட்டி அளித்து தன் கீழ்மையை சிலர் காட்டினர். இவர் அவர்களுக்கும் லைக் இட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர்களில் சிலர் பிற்காலத்தில் ஞாநியைப்பற்றி ஒருவரி எழுதக்கூடும்.  தான் நம்பிய நேர்மையை பெரும்பாலும் மற்றவர்க்கு எவ்வகையேலும் கடத்திக்கொண்டே இருந்தார். அவருக்கு என் அஞ்சலிகள்.  பிரார்த்தனைகள். வாழ்க நீ எம்மான்!
















Saturday, December 23, 2017

அம்புப் படுக்கை - சுநீல் கிருஷ்ணன்

எச்சரிக்கை:-

இந்தப்பதிவினை எழுதியதும் யார் யாருக்கு சுட்டிஅளிப்பேன் என தெரியும். அவ்வகையில் இது உடன்பிறந்தோனின் பெருமையை பிறந்தவீட்டில் பீற்றிக்கொள்ளும் பதிவே

அம்புப் படுக்கை - தொகுப்பு

பணமும் பாசமும் அறிவியலும் விதியின் முன் கையைப் பிசைந்துகொண்டு நிற்கும் வாசுதேவன் கதையின் மூலம் அறிமுகமான சுநீல் தன் பேசும்பூனை கதைமூலம் கணையாழியின் சிறந்த குறுநாவலுக்கான பரிசைப் பெற்று, ஜெயமோகன் காதில் புகை வரும் அளவிற்கான எழுத்தாளராய் வந்து நிற்கும் பயணமே இந்த அம்புப்படுக்கை தொகுதி. 

பத்து கதைகள் கொண்ட இந்த தொகுப்பில் தர வரிசைப்படி முதல் இடம் வைக்கச் சொன்னால் நான் வாசுதேவனைத்தான் தேர்ந்தெடுப்பேன். அதில் உள்ள தவிப்பும் இயலாமையும் “சக்சன் போட கொஞ்சம் லேட்டானாக்கூட மூச்சு நின்னுடும்” என்று சொல்லிவிட்டு வருவதும் மிகவும் பாரமானது. வாசுதேவன் பெற்றோருக்கு  அளிக்கும் அதே வேதனையை மருத்துவருக்கும் பின் வாசகனுக்கும் அளிக்கிறான். அந்த உணர்வைக் கடத்திய இடத்தில் இந்தக்கதை வெற்றியடைகிறது. இறுதியில் கொச்சையான தெலுங்கில் அந்தக் குழந்தை பொம்மையைப் பிய்த்து விளையாடுவதில் கதையை முடித்திருப்பார்.  வந்தேறிகளின் தெலுங்கு,  ஊழைவிடவும் கொடுமையானது





குருதி சோறு கதை நம் குலதெய்வங்களின் கதை. ஒரு குறுநாவலுக்கிணையானது. பாலாயி அன்னபூரணியாகும் தருணம்.  இருவேறு கதைகளை சொல்லிவந்து இறுதியில் பாட்டிகதை வாயிலாக அனைத்தையும் இணைக்கும் நுட்பம் சரியாக கைவந்திருக்கிறது. இது தவிர காளிங்க நர்த்தனம், அம்புப்படுக்கை போன்ற கதைகளும் சரளமான மொழிவடிவில் உள்ளன.

2016 மற்றும் திமிங்கலம் போன்ற கதைகளை இவர் மொழிபெயர்த்தார் என்று சொன்னால் நம்பிவிடலாம். அந்த எழுத்து வகையினாலேயே அவை மாறுபட்டும் இருக்கின்றன. ”ஹோமோ ரீகாம்பினண்ட்” ஆய்வு பற்றி விளக்கியிருப்பது ஒரு சிறுகதைக்கு அவர் மேற்கொள்ளும் சிரத்தையைக் காட்டுகிறது. 


எல்லாகாலங்களுக்கும் பொருந்தி வரக்கூடியதாக ஒரு கதை உள்ளது, கூண்டு. அது வெளிவந்தபோது இருந்த பணமதிப்பிழப்பு பிரச்சனையை ஒட்டிப் புரிந்துகொள்ளலாம். இப்போது படிக்கையில் வேறு ஞாபகம் வருகிறது. ஒரு நல்ல பகடி / அபத்த நகைச்சுவை கதையாக படிக்கலாம்.




சுநீல் எஸ்.பி.பி, யை விட சிறந்த பாடகர் என நம்பியிருந்த சுதீரனின் நம்பிக்கை தர்ந்த “ பொன்னழகை பார்ப்பதற்கும்” கதையை சுநீலின் பாடல்களைக் கேட்டவன் என்கிற வகையில் நகைச்சுவையாகவே அணுக முடிந்தது. இரண்டாம் முறை படித்தபோது  சிரித்து வயிற்று வலி. சிறிது நேரம் பேசும் பூனை படித்து மனதை சோர்வாக்கிக் கொண்டு மீண்டும் படித்தால் இன்னும் பலமாக சிரித்து பிறகொருநாள் சீரியஸாக படிப்போம் என தாண்டிவந்துவிட்டேன்.  இறுதிக்கதையாக வரும் ஆரோகணம், காந்தியை தருமனோடு ஒப்பிடும் கதை. ஒரு துளி கண்ணீருடன் இந்த தொகுதியை மூடி வைக்க வைக்கிறது. ’ஹரி, என் செல்ல மகனே..” போல  அநேக கதைகளில் வரிகள் வருகின்றன. இவை சற்று செயற்கயாக இருப்பது போல தோன்றுகிறது. அவை ஆங்கில நாவல்களுக்கே உரியவை என்பது என் எண்ணம். அவைகளை தவிர்க்கலாம் அல்லது தமிழ்படுத்தலாம். சில classic களில் இவற்றை தவிர்க்க முடியாது. ஆரோகணம் இந்த தொகுப்பின் classic  என்பதால் விட்டுவிடலாம். ஆனால் மற்ற கதைகளுக்குள் இவை எட்டிப்பார்ப்பதை கவனமாக தவிர்க்கவேண்டும் எனக்கூறுவேன்.

சுநீலின் மிகப்பெரிய பலம் என்பது அவரின் நடை.   பல இடங்களில் லா.ச.ராவை நினைவு படுத்துகிறார். நெருப்பென்றால் வாய் வேகும் நடைதான். உதாரணமாக குருதிசோறு நாவலின் இந்த வரிகளைக் கூறலாம்.

” அம்மா கொடுத்த தாய்ப்பால்தான் கடைசியில் கரிய திரவமாக, குருதி கலந்த காட்டுப்பீயாக வரும் என்று சொல்வார்கள்..”

விளங்கியம்மன் கோவில் பூசாரி பாண்டியண்ணன் உடுக்கையை  அடித்துக்கொண்டே ஆட தொடங்கினார். சபரியின் கால்கள் அவனை மீறி தாள கதிக்கு ஏற்ப ஆடுவது போலிருந்தன. கண்ணுக்கு எதிரே குளிர்ந்த நதியோன்று சபரியைப் வசீகரித்து அழைப்பது போலிருந்தது. ஒரு அங்குலம், ஒரு புள்ளி, ஒரு கனம், அல்லது ஒரு மிக மெல்லிய திரை ஏதோ ஒன்று \அவனை அந்த நதியில் இறங்க விடவில்லை. ஒரு மெல்லிய சலன தூரத்தில் அவன் நின்றுக் கொண்டிருந்தான். நதியின் தெறிப்புகள் உள்ளங்காலில் சிதறி சில்லிட செய்தன. கால்களிலும் கரங்களிலும் படர்ந்திருக்கும் பூனை மயிர்கள் குத்திட்டு நின்றன. அதன் ஆழமும் வேகமும் குளுமையும் கருமையும் அவனை ஈர்க்கிற அதேசமயம் அவைகள் அவனை அச்சமுற செய்தன. ராஜம் மாமாவின் விசும்பல் கூடிக்கொண்டே போனது. யாரோ இரு பெண்கள் உடலை முறுக்கிக்கொண்டு ஆடத் தொடங்கினார்கள். ஊஊஊய் என அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு கூச்சல் எழுந்தது. நதி ஒரு சுழிப்பில் பலரையும் வாரி சுருட்டி கொண்டுவிட்டது...”

அந்த இடத்தில் அங்கு நிற்கும் உணர்வை எழுத்தில் கொண்டுவருவது என்பது அசாதரணம். அது எளிதாக கைவந்திருக்கிறது,

சுநீல்க்கு நல்ல வாசிப்பு பயிற்சி இருக்கிறது, பலதரப்பட்ட மக்களோடும் புழங்குகிற தொழில் அனைத்தையும் மீறிய ஒரு தேடல் இருக்கிறது. அவை அனைத்தும் ஒரு ஒளிக்கீற்றாக இந்த தொகுப்பில் வெளிப்படுகின்றன. இந்த் ஒவ்வொரு கதைகளின் வழியே அவர் ஒவ்வொன்றாக கடந்து போகிறார். வாசுதேவனில் எளிய குற்றவுணர்ச்சியோடு துவங்கி அனைத்தும் மகாத்மாக்களாக நிறைவடையும் இந்த தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் சுநீலின் மாறுபட்ட மன நிலைகளின் வெளிப்பாடு எனலாம். 

சிறுகதைகளைத்தாண்டி அடுத்தகட்ட நகர்வான நாவல் வெளிக்குள் அவர் பிரவேசிக்கவேண்டும்.

வாழ்த்துக்கள் சுநீல்!!!







Sunday, November 19, 2017

அறம் - திரைப்படம்

அடிக்கடி திரையரங்கு சென்று திரைப்படங்கள் பார்க்க இயலுவதில்லை, காரணம் என் அலுவலக பணி நேரம் முடியவும் அரங்குகளில் ரெண்டாங்கட்ட ஆட்டத்திற்கு இடைவேளை விடுவதும் ஏறத்தாழ ஒரே நேரத்தில்தான். ஆனால் அறம் படத்தைப் பார்த்தே தீரவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். மூன்று காரணங்களால் நெரிக்கப்பட்டிருந்தேன். முதல்காரணம் அய்யன் வள்ளுவனுக்கும் ஆய்ச்சி  ஒளவையாருக்கும் அடுத்து அறம் என்ற வார்த்தையை மீட்டெடுத்த எனது ஆசிரியர் ஜெயமோகன் அவர்களின்  வி.கு. வாக இது என் தலையாய கடைமையாகிறது. இரண்டு, இந்த கதை நிகழும் இரண்டு நிலப்பகுதிகளும் என்னுடன் மொட்டத்தல மொழங்கால் அளவில் சம்பந்தப்பட்டவை. திருவள்ளூர் ஜில்லாதான் இப்போது எனது ஊர் இன்னொரு ஊரான ஸ்ரீஹரிகோட்டாவில் ஐந்துவருடங்கள் ஒப்பந்த ரீதியில் பொட்டி தட்டிருக்கிறேன் (அல்லது பொட்டி தொடச்சிருக்கேன்).  மூன்றாவது காரணம் இறுதியில் சொல்கிறேன்

படத்தின் முதல் பாதியில் தன் கண்ணழகாலும் குரலழகாலும் பலதிரைப்படங்களில்  பலரை கட்டிப்போட்டிருக்கும் ராமசந்திரனின்  குடும்பமும் ஊரும்  எப்படிப்பட்டவை என கண்முன் நிறுத்திவிடுகின்றனர்.  குழந்தை ஆழ்துளை கிணற்றுக்குள் விழுந்து அவளைக் காப்பாற்ற போராடும் அனைவருடனும் பார்வையாளர்களையும் இழுத்துவிடுகின்றனர். நான் என்ன அவன  மூழ்க விட்டு பாத்துட்டிருந்தேனா.. முன்னூறு வரை எண்ணிகிட்டிருந்தேன் என்று ராம்ஸ் சொல்லும்போது ஆரம்பிக்கும் கண்ணீர் இடைவேளைவரை தொடர்கிறது. இடையிடையே டம் டம் என ஜிப்ரான் ட்ரம்ஸை அதிர விட்டு என்சிசியை ஞாபகப்படுத்தாமலிருந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்தருக்கும். குழந்தைகள் தூங்க, கிடைக்கிற கேப்பில்  கணவனும் மனைவியும் கொஞ்சி கொள்ளும் இதேபோன்ற ஒரு பாபநாசகாட்சிக்கு "வாவா என் கோட்டிக்காரா..." என அழகாக இசையமைத்தவர், இதில் அதேபோன்ற ஒரு காட்சிக்கு 'ஜெயபேரிகை கொட்டடா கொட்டடா... 'என்பதுபோன்ற இசையை தெளித்துவிடுகிறார்.

படம் சொல்லவரும் கருத்துக்கள் என்ன என்பதை நயன்தாரா கிட்டியிடம் சொல்லிவிடுகிறார். மேலும் படத்தின் சில கதாபாத்திரங்களும. சொல்லிவிடுகின்றனர். அதன்பின்னும் படத்தின்  திரண்ட கருத்தை   யோக விழிகொண்டு, அ.முத்துகிருஷ்ணன், இளங்கோ கல்லாணை போன்றவர்கள் அவ்வப்போது வந்து விளக்குகிறாரகள். இது தேவையா என யோசிக்க வைத்தாலும், படத்துல அத்தினி அரசாங்க ஆளும் இருக்கும் போது அரசாங்கம் ஒண்ணும் பண்ணலன்னு சொல்றாங்க எனக்கூறிய ப்ளூவேல் அண்ணாச்சியின் விமர்சனத்தை பார்க்கும் போது இது தேவைதான் எனத்தோன்றுகிறது. இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் நாங்க என்ன சொல்ல வறோம்னா, என இயக்குநர் விளக்கியிருந்தாலும் பிழையன்று

இடைவேளை வரை கண்ணீரை வரவழைத்து, இடைவேளை விட்டதும் கண்ணீரை துடைக்கவே நேரம் சரியாகப் போய்விடுகிறது.  அப்பா ஏம்மா அழறா என குழந்தைகளும் மானத்தை வாங்கிவிடுகின்றன. அந்த சங்கடத்தை மறைக்க அப்போது அம்பத்தூர் ராக்கி தியேட்டர் ஆபரேட்டர் டெங்கு கொசு ஒழிப்பு பற்றிய தமிழக அரசின் சாதனைகளை நடிகர் விவேக் செல்முருகன் ஆகியோர் நகைச்சுவையாக விளக்கும் ஒரு விளம்பரத்தை ஓட்டுகிறார். அவருக்கு என் நன்றி. அதில் விவேக் முருகனைவிட அமைச்சர் மற்றும் முதல்வரின் பர்பாமென்ஸ்க்கு நல்ல சிரிப்பொலி எழுந்த்து. விவேக் தனது லார்டு லபக்குதாஸ் ஸ்கிரிபட்டுக்குப்பிறகு தியேட்டரே விழுந்து விழுந்து சிரிக்கும் நகைச்சுவையே அம்பத்தூரில் காணலாம்.

படத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய இன்னொரு நபர் வேலராம்மூர்த்தி அவர்கள்.   ரஜினி முருகன் சேதுபதி ஆகிய படங்களில் அவரை பார்த்திருக்கிறேன். சிவாஜிக்கிணையான நடிகர் என தோன்றுவது ஏனென யோசித்தபோது  இவரது நடை  கந்தன்கருணை படத்தில் சிவாஜியின் நடைக்கு சற்றும் குறைந்த்தல்ல என்பதை
சித்தம் அறிந்தது.

மதிவதனி ,முத்துகுமார் , இலங்கை ரேடியோ என அங்கங்கு இயக்குநரின் அன்பு வெளிப்படுகிறது. குறிப்பாக ஒடுக்கப்படவர்களின் அரசியிலுக்கான படத்தில் துப்பாக்கி ஏந்திய வீராங்கனையாம் தன்ஷிகா பெயரை குழந்தைக்கு வைத்தது உச்சத்திலும் உச்சம். :-)

இந்தப்படத்தின் இயக்குநர் பற்றி அவ்வப்போது முகநூலில் படிப்பதுண்டு. இரு பெரும் படங்கிளின் பங்களிப்பு மறக்கடிக்கப்பட்டும் மீண்டு வந்திருப்பது அவர் போராட்ட குணத்தின்  மற்றும் திரைப்படத்துறையின் மீதான அவரது திறமையின்  வெளிப்பாடு.  அவள் இன்னும் ஆழத்தில் விழுந்துட்டாள் என்றதும் நாமும் பதை பதைக்கிறோம். மீட்கப்படும்போது கைதட்டுகிறோம். அது  அவரது வெற்றி!

படத்திற்கு வந்த்தன் மூன்றாவது காரணம் என்மகள்தான். இரண்டாவது படிக்கிறாள். அவள் என் மனைவி  முற்றதிகாரம் கொண்டவள் என நம்பினாள். அவள் விளையாட்டில் எப்போதும் அம்மா ரோல்தான்.  இதக் கொண்டு போய் அங்க வைங்க என அதிகாரம் தூள் பறக்கும். பள்ளிக்குச் சென்றபின் அந்த ரோலை எனக்குத் தந்துவிட்டாள். அத்விகாம்மா நல்லா ஹோம ஒர்க் சொல்லிக்கொடுங்க என சொல்கையில் நான் சரி மிஸ் என பவ்யமாக சொல்லுவேன். பிறகுதான் ஸகூல் பிரின்சிபாலுக்கு மிஸ்ஸைவிட அதிகாரம் அதிகம் என உணர்ந்தாள். போனவாரம் வரை பெய்த மழை அவளுக்கு ஒரு தெளிவை அளித்தது. அதாகப்பட்டது, கலெக்டர் சொன்னாத்தான் பிரின்சிபாலே கேட்கிறாங்க என்பதும் கலெக்டர் நினைத்தால் ஸ்கூலுக்கு லீவு விட முடியும் என்பதையும் உணர்ந்த தருணம் அது. தினமும் ஸ்கூல் உண்டா என புதியதலைமுறை தொலைக்காட்சியை அவளை வைத்துக்கொண்டு பார்த்தத்தின் தவறு. ஆகவே கலெக்டராதல் என்ற லட்சியத்தில் இருப்பவளுக்கு இந்த கலெக்டர் படம் தூண்டுகோலாக இருக்கலாம் என நினைத்து சென்றேன்.  கலெக்டரைவிட   சியெம் அதிகாரம் பெரிதென்று நயன்தாராவே சொல்லிவிட்டதால்  அதற்கு இப்போதே  இவள் கல்வித்தகுதி over qualified என்ற வகையில் வருவதால் என்குச் சற்று குழப்பமாக இருக்கிறது.